null Beeld

Ezra Furman - Perpetual Motion People

In België hoor je zijn naam nauwelijks, maar in Groot-Brittannië voert Ezra Furman op dit moment de hypetrein van de zomer aan, in een tweespan met Tame Impala. Laat u niet afleiden door de focus van gindse pers op zijn seksuele identiteit (Furman is gender fluid), zijn smaak in kleren (deux-piècekes) of zijn kierewiete verhalen.

Frederick Vandromme

Of toch, want het entertaint, maar luister tussendoor ook naar zijn muziek. Bij Furman klinkt punk als doowop, met – 1-2-3-4-hey! – mentale instabiliteit en depressies als onderwerp.

Tijdens ‘Hour of Deepest Need’ doet hij een jonge Neil Young na, in ‘One Day I Will Sin No More’ een verkouden Neil Young, en in ‘Pot Holes’ loopt hij de begeleidingsband van Benny Hill tegen het lijf. Tussendoor graaft Furman wormgaten tussen Robbie Williams en Bobbie Dylan. Blader in zijn popencyclopedie zeker ook ’ns naar de lemma’s ‘Jonathan Richman’, ‘Velvet Underground’ en ‘David Bowie’, maar weet: Furman is op zijn best als je hem níét meer kunt volgen. Iemand schreef: ‘Zijn songs wonen in mooie huizen, maar Furman heeft op elk moment zijn valiezen gepakt, klaar om te verhuizen als het moet.’ Kennelijk moet het nogal vaak, want geen enkele song klinkt als de vorige. En de titel van zijn plaat, ‘Perpetual Motion People’, is de treffendste van het lopende jaar.

Wat ‘Perpetual’ beoogt – zestig jaar popgeschiedenis op één plaat vatten – is iets wat velen vóór Furman hebben geprobeerd, en soms zelfs met hoorbaar betere resultaten. Maar! We kennen geen platen die het zo consequent zonder het slijmspoor van de ironie doen, zonder postmoderne betweterij en zonder de neiging om alles op zijn kop te zetten. Als Young Fathers in elke song twintig genres door elkaar mixen, doen ze dat om uit de smurrie iets nieuws te boetseren. Dan is Furman toegankelijker, hij toont meer respect én meer gevoel voor humor. En in ‘Restless Year’ bezingt hij de geneugten van een busabonnement.

Furman is bored and lonely, en dat zijn meteen zijn twee voornaamste troeven. Met ‘bored’ bedoelen we dat de voormalige Harpoons-frontman niet op reis gaat om foto’s te nemen, maar om het verleden achter zich te laten. Halverwege ‘Perpetual’ zingt hij: ‘I’m sick of this album already’, en probeert vervolgens weer iets anders. En als hij ‘lonely’ is, een onaangepaste outsider, dan is dat alleen omdat hij het zo verkiest: wie de wereld van een afstand gadeslaat, heeft een beter overzicht. Zie: ‘We can’t fit in, so we head for the margins’. Of: ‘I don’t wanna be the bad guy, I wanna see myself from the outside’.

Wie zich ook weleens verveelt, te lelijk is om contact te leggen met anderen of gewoon een stijve krijgt van vintage popmuziek, heeft er een nieuwe vriend bij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234