Faith No More - Sol Invictus: beluister de exclusieve pre-stream

Had Faith No More een nieuwe plaat moeten maken? Was het echt nodig? Achttien jaar na de vorige en na een geslaagde live-comeback waarin met verve werd aangetoond dat geen gek aan welke kant van het hek dan ook nieuw materiaal nodig had? In ieder geval: ze hébben er één gemaakt, en ze heet ‘Sol Invictus’, onoverwinnelijke zon.

Grandeur heeft de groep altijd goed gelegen. ‘Album of the Year’, zo heette wat in 1997 een waardig afscheid werd genoemd, maar ook duidelijk maakte dat de groep creatief op z’n tandvlees zat, dat de termijn verlopen was. De witte metalfunk waarmee ze waren doorgebroken (‘Epic’, zing maar mee), was in tien jaar tijd geëvolueerd tot iets wilds, hards en volstrekt unieks. Zo uniek dat er niets meer aan toe te voegen viel. ‘Angel Dust’ was een meesterwerk, ‘King for a Day, Fool for a Lifetime’ één van de meest onderschatte platen van midden jaren 90, ‘Album of the Year’ de plaat net niet te veel.

Achttien jaar geleden dus. Het heeft even geduurd vooraleer wij weer in Faith No More-modus waren. Hun platen in geen eeuwen meer opgezet en het concert op Pukkelpop om ongeldige redenen gemist. Er was een wandeling doorheen dat bijna een kwarteeuw geleden stopgezette oeuvre nodig om nieuwe songs als ‘Motherfucker’ en ‘Sunny Side Up’ te kunnen plaatsen en tot het besef te komen dat het soort uitgeholde refreinen waar The Foo Fighters in tussentijd een carrière op hebben gebouwd in handen van Faith No More wel betekenis hebben. Faith No More was en is: humor, bombast en muzikale anarchie. Funk met een Duitse helm op, metal in Mickey Mouse-pak, pop in een dwangbuis.

‘Get the motherfucker on the phone’, brult Mike Patton op drie verschillende manieren in ‘Motherfucker’ – uit één en dezelfde frase haalt hij strofe, brug én een refrein met anthemkwaliteiten, en terwijl de gitaar een doedelzak nadoet, steek je onwillekeurig je vuist in de lucht. ‘Goodbye motherfucker’, luidt het afscheid. Lang geleden dat een song ons zo veel energie heeft ingeblazen.

Het begin is ook goed. Titeltrack ‘Sol Invictus’: de piano van Roddy Bottum en Patton met de inleidende grafstem die zijn vocale uithalen zo veel spectaculairder maakt. De ontploffing volgt meteen: ‘Superhero’, bij live-volgelingen al langer bekend als ‘Leader of Men’, en het soort symfonische punk waarin ze in hun hoogdagen zo fenomenaal goed waren en waarop nooit noemenswaardige opvolging is gekomen. Faith No More legt het dan zelf nog maar eens uit. ‘Black Friday’, onze favoriet tot dusver: backing vocals als spoken in de mist, een funkgitaar die niet op de voorgrond geraakt, en weer Patton die aan één oerschreeuw genoeg heeft om van een goeie song een klassieker te maken. Geen idee wat hij precies schreeuwt, maar de hond van de buren hebben wij al een paar dagen niet meer gezien.

In slotsong ‘From the Dead’ serveert de groep zichzelf met een vette knipoog een warm ‘Welkom thuis’: ‘I can see the parade / Homecoming parade, welcome home my friend’. Een mars met drie verschillende stemmen, één zanger en een band zoals er ooit maar eentje zal zijn. Mocht het nog niet duidelijk zijn, het antwoord op de eerste vraag luidt: jazeker.


Beluister de exclusieve pre-stream van 'Sol Invictus'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234