null Beeld

Familieportret: Mitch Winehouse, vader van Amy

Op 23 juli 2011 stierf Amy Winehouse. In dit tijdperk waarin alles kan en alles moet gedeeld worden, vindt men op het internet de beelden die daaraan voorafgingen - samen de kroniek van een aangekondigde dood.


Lees ook: 'Amy Winehouse, 5 jaar dood: opgebouwd, geconsumeerd en verteerd door de wereld'

Er is de nu profetisch lijkende videoclip voor ‘Back to Black’, met Amy in de rouw, op het kerkhof. En die ene, achteloze uitspraak in de documentaire ‘I told you I was trouble’: ‘Life is short.’

'Ik mis de doorwaakte nachten aan het bed van mijn dochter'

Amy Winehouse, laat ons dát vooral onthouden, was een gigantisch talent. Al had niet iedereen dat meteen door. Ik herinner me nog hoe op de presentatie van haar debuut ‘Frank’ in Londen zakenlui uit het muziekwereldje stonden te tetteren terwijl ze een, toen al, indrukwekkende akoestische set speelde – onaandachtige eikels die er later prat op gingen dat ze er bij waren die dag.

Kinderen opvoeden is een moeilijke en dikwijls ondankbare taak, en sowieso een parcours met ups en downs. Maar hoe voelen ouders zich wier kind het ene moment een onschuldige baby is, en het volgende een internationale superster die door miljoenen wordt aanbeden? En hoe voelen die ouders zich als hun superkind daarna veel te vroeg aan haar einde komt?

Ik was vorige week in Londen, en nog altijd leggen fans cadeautjes voor Amy aan het huis waar ze stierf: bloemen, brieven en, o ironie, flessen alcohol. Op een boogscheut daarvandaan ontmoet ik Mitch Winehouse.

Hij schreef het boek ‘Amy: mijn dochter’, en stichtte na haar dood de Amy Winehouse Foundation, die hulp wil bieden aan jonge verslaafden. Mitch is een product van de Londense East End, en een vertegenwoordiger van een uitstervend ras. Zijn sappige dialect verraadt een rasechte cockney.

In de documentaire ‘Help: my kid is a rock star’ zegt hij: ‘Het zou verschrikkelijk zijn om je kind te verliezen, maar dat zal niet gebeuren.’ Hij herhaalt het drie keer: ‘That won’t happen’, als om het ergste te bezweren, en kijkt dan onzeker weg.

HUMO Ik zou zeggen: blij je te ontmoeten, maar natuurlijk zou ik je liever niet hebben ontmoet, of toch niet onder deze omstandigheden.

Mitch Winehouse «En ik had dit boek liever niet geschreven. Zo tob ik dagelijks over honderden 'what if’s' and 'if only’s'

HUMO In het boek lees ik tussen de lijnen dat je geen geduld meer hebt met al die betweters die dénken dat ze de ware toedracht over Amy kennen.

Winehouse «Klopt. Het voelt als een belediging als vreemden beweren dat ze je dochter beter kenden dan jij. Of als de roddelpers zich een misplaatste autoriteit aanmeet: de Engelse tabloids zijn gespecialiseerd in roddel, gissingen en insinuaties. Dat helpt niet als je je verdriet probeert te verwerken.»

HUMO De eerste keer dat ik Amy zag, zonder te weten wie ze zou worden, was in een sketch van ‘The Fast Show’. Ze was toen zestien, en in haar blik las ik: ‘Dit is wel lollig voor even, maar ik kan niet wachten tot mijn leven écht begint’.

Winehouse «Ze wist wat ze wou, en ze had weinig geduld. Het moest vooruitgaan. Op haar veertiende had ze haar eerste bandje al, een duo, ‘Sweet and Sour’. Eén liedje heette ‘Who needs boys?’ (grinnikt).

»Ze wilde naar de Sylvia Young Theatre School, en toen ik weigerde, heeft ze zichzelf ingeschreven. Na haar auditie zei de jury: ‘Dit meisje is een bijzonder talent.’ Tja, dan is het als vader moeilijk om nog dwars te liggen. Als vader zie je het talent van je kind niet direct, je ziet je kind. Tegenwoordig reik ik op haar oude school elk jaar een beurs uit aan een getalenteerd kind uit een kansarm milieu.»

HUMO Je hebt twéé kinderen: het moet lastig zijn geweest voor Amy’s broer Alex, die haar haar eerste gitaar cadeau deed, om jarenlang onzichtbaar te zijn.

Winehouse «Absoluut. Dat is collateral damage: alle aandacht en zorg gaat naar het probleemkind. En naar de ster. Niet bewust, want natuurlijk hou ik van hen allebei, maar je hebt als ouder een limiet qua tijd en energie. We werken tegenwoordig met zieke kinderen in hospitalen, en daar zie ik ook dat alle ogen gericht zijn op het probleemkind, terwijl de andere kinderen onbewust worden verwaarloosd.

»Onderzoek toont aan dat ‘het andere kind’ later vaak een underachiever wordt, omdat het zorg en aandacht heeft moeten missen. Ik ben dan ook trots op Alex dat hij die periode waardig heeft doorstaan. Hij schrijft nu voor televisie en voor het theater.»

HUMO Ik ben al duizend keer in Londen geweest en neem altijd black cabs, en het is me al ettelijke keren overkomen dat de chauffeur een gesprek begint en pocht: ‘Weet je wie ik daarnet nog in m’n taxi had...?’ Jij bent taxichauffeur, en toen Amy beroemd werd, was het vast andersom: ‘Weet je wie daarnet mijn chauffeur was...?’

Winehouse (grinnikt) «Het is meermaals gebeurd dat ik een passagier nog tijdens de rit zijn vrouw of vrienden hoorde bellen om te pochen dat ik reed. Ik deed mijn werk graag, maar ik ben er vier jaar geleden om die reden mee gestopt: ik werd te vaak aangeklampt.

»Als cabbie in Londen moet je een zwaar examen doorstaan – The Knowledge – en zo leer je niet enkel de straatnamen, maar ook de geschiedenis van de stad. Amy overhoorde mij. (Toonloos) Zo hebben we veel lol gehad. Mijn grootvader, vader en ooms waren ook taxichauffeurs.»

HUMO Ik heb eens een prachtige foto gezien van jouw ouders op een feestje, waar een zeker Sopranossfeertje leek te hangen. En de East End was in die tijd een thuis voor gangsters...

Winehouse (veelbetekenende blik naar zijn manager) «Wel... het is lang geleden, dus schaadt het niemand nog als ik je vertel dat de Kray twins (notoire gangsters, moordenaars en afpersers, red.) hun haar lieten knippen in het kapsalon van mijn grootvader... Mijn vader was er barbier, en achterin hield mijn moeder een kapsalon voor dames. De Krays hadden ook samen met mijn oom, de jongere broer van mijn vader, op school gezeten. Ik herinner me dat ze altijd onverwachts opdoken: ‘Is your Harold in?’ – ‘Go wait for him upstairs, boys...’

»Ach, de East End was toen een andere wereld. Ik heb er vaak met Amy over gepraat. We waren allebei nostalgisch, niet zozeer naar dat tijdperk of naar de East End, maar naar de mensen van toen, de familiale sfeer. Er waren regels, grenzen die je niet overschreed. Nu is het één chaos: Russische maffia... Noem maar op. Maar goed, ik heb al te veel gezegd.»

HUMO In het boek schrijf je dat Amy hield van jouw ‘Mitchelisms’. Wat zijn dat?

Winehouse «Zo noemde ze mijn sterke verhalen. Ik overdreef al als kind. Mijn ene grootmoeder woonde aan de ene kant van de Thames, en m’n andere grootmoeder aan de andere kant, en tegen dat ik van A naar B was gewandeld, was ik in de rivier gevallen, had ik een schat gevonden, was ik de held geweest van een schermutseling...

»Nu, er gebeurde ook wel één en ander: de stad was toen nog niet de netjes gereglementeerde biotoop van nu. In de jaren na de oorlog speelden wij in bomkraters met niet ontplofte bommen, en vriendjes van me zijn gestorven door te knoeien met detonators. We hadden ook geen badkamer, maar gingen een keer per week naar de public baths. Kinderen stierven van polio, er was voedselrantsoenering... Een andere planeet. Maar Amy geloofde nooit wat ik zei, ik moest haar altijd meenemen naar die plekken om het haar te tonen.

»Maar ik maakte haar ook graag dingen wijs: dat ik de jongste man was die ooit Mount Everest had beklommen en zo.»

HUMO Welk aspect van Amy’s karakter wordt steevast over het hoofd gezien?

Winehouse «She was a lovely girl, simple as that. Ze was lief, zorgzaam...

»Ik lees nog altijd dat ze is overleden aan een overdosis drugs. Gisteren nog beweerde die bitch Janet Street-Porter (bekende mediafiguur in Engeland, red.) in de Daily Mail dat Amy heroïne spoot in haar armen en tenen. En dat haar huis in Camden Square een drug den was, een plaats van afspraak voor verslaafden. Dat is allemaal pertinent onwaar. Amy was allang afgekickt. Haar verslaving heeft niet zo lang geduurd; het was een relatief korte, zwarte periode in een boeiend en waardevol leven. En zelfs tijdens die zwarte jaren hadden we nog leuke momenten, we lachten veel, er was een hechte familieband...

Dat al die positieve dingen nu overschaduwd worden, is lastig om te dragen.

»(Met grote nadruk) Ik ben tróts op mijn dochter, om heel veel redenen. Weet je, toen ik haar ging bezoeken op Saint Lucia, waar ze aan het afkicken was, had ik 8.000 dollar meegenomen in cash, voor lopende kosten. Maar de plaatselijke verhuurder van ezeltjes eiste meteen 15.000 dollar: bleek dat Amy wekenlang alle arme kinderen op het eiland op haar kosten ezel had laten rijden. En er was ook een kreupele zwarte wiens medische kosten ze had betaald. Ik moest er echt de rem op zetten, want op de duur zagen de autochtonen in Amy een melkkoe. En ook thuis in Londen gaf Amy constant dingen weg. Kleren, vooral, en geen goedkope T-shirts, maar peperdure merkkledij. Als een vrouw op straat zei: ‘Wat een mooie handtas heb jij,’ dan kreeg ze die meteen mee.

»Iedereen praat altijd over Amy en Camden, omdat ze daar een huis bezat en omdat daar veel drugdealers zitten. Maar Amy was ook gek op Soho, en als we door Wardour Street wandelden, nam dat korte eindje drie uur in beslag – omdat ze constant werd aangeklampt. Door fans, maar ook door mensen met problemen, verzoeken... Ze was echt in mensen geïnteresseerd: als we Jerk City (Caraïbisch restaurant, red.) binnenstapten, bleek ze daar niet alleen iedereen te kennen, maar bovendien alles te weten over de zieke moeder van de uitbater, de gebroken voet van de dienster en de problemen van de kok. Ik ken Lady Gaga en haar ouders persoonlijk, het zijn lieve mensen, maar met alle respect: ik zie het haar niet doen.»

HUMO Ik heb Amy een paar keer ontmoet voor ze beroemd en verslaafd werd, en één keer erna. Ik onthoud haar geweldige gevoel voor humor, en het feit dat ze een soort erecode leek te hanteren die soms sterk afweek van de gangbare norm. Ze was ook de enige vrouw die ik ken die kon flirten en ruziemaken in dezelfde zin.

Winehouse «Amy was recht door zee, op het botte af. Ze kon niet liegen. Eén van haar deviezen was: ‘If you can’t handle the truth, don’t ask.’ Als ik vroeg: ‘Heb je vandaag gedronken?’ zei ze: ‘Ja.’ Ook al wist ze dat ik zou beginnen roepen en tieren. (Zucht) ’t Is gek, eerst denk je: ‘Ik hoop dat mijn dochter gelukkig wordt, en dat ze van haar talent kan leven.’ En als dat lukt, verschijnen er meteen andere problemen aan de horizon: oververmoeidheid, druk, foute vrienden, aasgieren, drank en drugs... Het is een illusie te denken dat je als ouder rustiger slaapt als je kind een ster is.»


'Ze wist wat ze wou, en ze had weinig geduld. Het moest vooruitgaan. Toen ik weigerde om haar naar de Sylvia Young Theatre School te laten gaan, schreef ze zich gewoon zélf in'

null Beeld


Achter het kapsel

HUMO Wat was het eerste teken dat er iets ernstigs misliep?

Winehouse «The three day bender. Ze was drie dagen en nachten op zwier geweest, en viel thuis, dronken, op haar hoofd. Maar zelfs toen had ik niet de indruk dat ze een alcoholprobleem had, want ze kon ook drie weken nuchter blijven. Nog wat later doofde ze een sigaret op haar eigen wang, en sloeg ze haar hand stuk op een spiegel. Dat was onze wake-up call.»

HUMO Er wordt vaak vergeten dat Amy niet alleen een geweldige stem had, maar ook nog eens al haar hits tenminste gedeeltelijk zelf schreef. Meestal leveren andere songschrijvers de hits en gaat de zangeres met de eer lopen.

Winehouse «Schrap dat woord ‘gedeeltelijk’ maar: ook op dat vlak was Amy veel te genereus. Ik heb in de opnamestudio, toen ‘Frank’ werd opgenomen, zelf meegemaakt dat iemand voor haar sigaretten had gehaald, en ze zei: ‘Dank je, ik heb geen geld op zak, maar hier is een contract: je krijgt vijf procent van de auteursrechten van deze song.’ Vijf procent, dat zijn duizenden ponden, hè.»

HUMO In je boek vermeld je een paar keer dat Amy erg onzeker kon zijn. Ze zei ooit: ‘Hoe onzekerder ik ben, hoe meer ik drink, en hoe omvangrijker mijn kapsel wordt.’ Dan denk ik: waarom is een getalenteerde, mooie, rijke, beroemde jonge vrouw in godsnaam onzeker?

Winehouse «Ach, sla er de geschiedenisboeken maar op na: Judy Garland was onzeker, op het ziekelijke af. En Elisabeth Taylor. En Liza Minelli. En Britney Spears... Dat het zelfbeeld van een ster niet noodzakelijk samenvalt met het beeld dat de buitenwereld van haar heeft, is oud nieuws.

»Amy had ook last van stage fright. Dan kan je je afvragen: wat bezielde haar om nerveus te zijn over iets – optreden – dat ze al duizend keer had gedaan, en over songs die ze uit het hoofd kende? Maar ze zag er tegenop om steeds weer die songs van ‘Back to Black’ te zingen, het repertoire dat haar confronteerde met ongeluk, doem, masochisme en uitzichtloze dagen. Je hebt performers, die het niet kan schelen wat ze zingen, en échte artiesten, voor wie elk woord wéégt. Nog iets dat ik gemerkt heb – en ik weet nu, na gesprekken met andere sterren, dat het een bekend gegeven is – is dat jonge mensen die heel snel heel beroemd worden, hun eigen succes stiekem verdacht vinden. Ze denken: ‘Dit is een grap, een misverstand. Ik ben helemaal niet zo bijzonder. En vandaag of morgen zal de wereld haar vergissing inzien, en me alles opnieuw afpakken.’

»Ooit vroeg Amy me: ‘Dad, vind je me knap?’ In godsnaam, ik ben haar vader, ik kijk niet naar mijn dochter zoals ik naar andere vrouwen kijk. Maar ja, ik vond haar mooi, en dat zei ik haar ook. Toch wilde ze per se een borstvergroting. Tja. En dan dat kapsel van haar, dat nu ‘iconisch’ en ‘trensettend’ genoemd wordt... Ik kreeg algauw de indruk dat die enorme beehive een soort masker was, of een harnas. Als mensen daar op focusten, dan keken ze niet naar háár, als je begrijpt wat ik bedoel.»

HUMO Op de dvd van het concert in Shepherd’s Bush Empire houdt ze op een bepaald moment twee uitgestrekte vingers van één hand in haar mond, en twee vingers van de andere hand tegen haar slaap. En ze kijkt veelbetekenend naar het balkon. Herinner je je dat moment?

Winehouse «Nee. Suggereer je dat ze zelfmoordneigingen had? Nee?

Misschien was het een boodschap voor Blake, want die klootzak zat toen op het balkon. Misschien liep er op het podium iets mis. (Zucht) Ik zou zeggen: ik zal die opname nog eens bekijken, maar ik kan er niet tegen.»

HUMO Nog een veelbetekenende tekst, uit ‘What It Is About Men’: ‘Understand, he was once a family man, emulate the shit my mother hated / I can’t help but demonstrate my Freudian fate...’

Winehouse «Dat verwijst naar mijn echtscheiding. Ik ben een affaire begonnen met mijn huidige vrouw Jane toen Amy twee was, maar ik ben pas zes jaar later thuis vertrokken. In die tekst zegt ze ook nog dat ze bang is dat ze mijn gedrag – mijn leugens en bedrog – zal imiteren. Ik dacht nochtans dat ze die periode goed had verwerkt, ze leek niet zichtbaar aangedaan. Ik herinner me nog dat ze stoer zei: ‘Jij bent nog steeds papa en mama is nog steeds mijn mama. Waar is het probleem?’ Maar blijkbaar heb ik dat fout ingeschat.»

HUMO Jij bent behalve Amy’s vader ook een verdienstelijk crooner, zoals blijkt uit je cd ‘Rush of Love’. Toen ik Frank Sinatra ontmoette...

Winehouse (grijnzend) «Woops, there goes a name, let me pick that up for you...»

HUMO Als ik namedrop is het om aan te geven dat het informatie uit de eerste hand betreft en geen roddel, of een van het internet geplukt weetje. Sinatra maakte zich zorgen dat zijn repertoire met hem zou sterven. Maar jij voelt je geroepen om de fakkel over te nemen?

Winehouse «Het stoort me dat mensen schijnen te denken dat ik een opportunist ben, die wil profiteren van het succes van zijn dochter. Ik trad al op vóór zij begon te zingen! Amy heeft de stiel geleerd door mee te blèren met de platen van Sarah Vaughan, Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Tony Bennett en al die andere fenomenale artiesten. Ik speelde dat repertoire thuis elke dag, en ik zong constant mee.

»Op mijn negenenvijftigste verjaardag hebben we nog samen de standard ‘Fly Me to the Moon’ gezongen. Amy’s debuut ‘Frank’ was genoemd naar Sinatra. En toen ze in 2008 de Grammy voor Album of the Year won, versteende ze, níét omwille van de prijs, maar ‘omdat Tony Bennett mijn naam zei.’ (Bennett reikte de award uit, red.)

»(Stil) De dag dat haar lijfwacht Andrew me belde om te zeggen dat Amy overleden was, zat ik in New York voor een concert.»

undefined

null Beeld

'Over Blake Fielder-Civil: 'Veel vaders vragen zich af 'Wat ziet mijn prachtige prinses in godsnaam in die onnozelaar?!' Ik voelde dat nog duizend keer sterker'


Die onnozelaar

HUMO Is Amy ook een beetje het slachtoffer van de tijdgeest? Zou ze nog geleefd hebben als ze pakweg circa 1950 beroemd was geworden?

Winehouse «Da’s weer zo’n ellendige what if... Haar favoriete zangeres was Dinah Washington, en die is ook jong gestorven. Billie Holiday was een junkie. Ella Fitzgerald had een alcoholprobleem... Drugs en drank zijn niet gisteren uitgevonden. Maar had Amy in die periode geleefd, dan zou ze die klootzak van een Blake nooit hebben gekend, dus wie weet...»

HUMO Blake Fielder-Civil gaf Amy voor het eerst harddrugs. Uit alle feiten komt hij naar voor als een opportunist, een dealer, een manipulatieve leugenaar. Wat zag Amy in godsnaam in hem? ‘I’ll take the wrong man as naturally as I sing,’ zong ze. En op het podium van Glastonbury zei ze in 2008 vrolijk: ‘Binnen twee weken komt mijn man vrij.’

Winehouse «Hij heeft sindsdien nog maar een paar weken vrij rondgelopen: nu eens bedreigt hij iemand, dan wordt hij weer opgepakt voor dealen of afpersing... Veel vaders vragen zich hetzelfde af: ‘Wat ziet mijn prachtige prinses in godsnaam in die onnozelaar?!’ Ik voelde dat nog duizend keer sterker. We hebben er vaak ruzie om gemaakt. Ze was blind en goedgelovig. En misschien ook een beetje koppig.

»Timing is alles in het leven, en helaas verscheen Blake op het toneel vlak nadat mijn moeder stierf. Voor Amy was haar grootmoeder een rots, een heldin, een houvast, en haar dood schiep een vacuüm dat Blake opvulde. Het smerige was dat hij Amy doelbewust verslaafd maakte, omdat hij donders goed wist dat verslaafden kwetsbaar en afhankelijk worden. En toen Amy probeerde te ontwennen, wat verschrikkelijk moeilijk is en fysiek pijn doet, gaf hij haar net genoeg drugs om de afkickverschijnselen tegen te gaan, zodat hij in haar benevelde perceptie een heler leek. Zo kon hij haar nóg gemakkelijker manipuleren, en haar nog meer geld afhandig maken om z’n eigen verslaving te bekostigen.»

HUMO Ik vond het choquerend om zijn vader te zien, omdat hij me een beschaafd mens leek. Het is pas echt verontrustend dat ook een beschaafd mens iemand als Blake kan voortbrengen.

Winehouse «Was het zijn vader of zijn stiefvader? Want Giles, zijn stiefvader, is allesbehalve beschaafd. In fact: ik verwijt zijn ouders nog meer dan Blake. Blake is een junk, maar zijn ouders hebben geen enkel excuus voor hun wangedrag. Horrible, horrible people. Georgette, de moeder van Blake, heeft een fortuin verdiend door inside stories aan de roddelbladen te verkopen.»

HUMO In het boek vertel je hoe je een paar keer in een vechtpartij verzeilde met dealers. Het had ook met jou slecht kunnen aflopen.

Winehouse «Natuurlijk – ik ben een logge man van middelbare leeftijd die worstelt met overgewicht. Maar op het moment zelf denk je enkel: ‘Ik moet die klootzak weghouden bij m’n dochter.’ Ik was ook niet bang. In films zie je dat al die Amerikaanse dealers rondlopen met machinegeweren en zo... Dat gebeurt hier niet. Ik had te maken met low level scumbags, amateuristische smeerlapjes.»

HUMO De voormalige junk Pearl Lowe zei onlangs: ‘Change your playground: dat is de eerste voorwaarde om af te kicken.’ Vrij vertaald: verhuis, verlaat het huis waar de dealers je weten wonen.

Winehouse «Dat heeft Amy niet gedaan. Als ik haar had kunnen dwingen, zou ik haar naar de outer Hebrides hebben verhuisd (het meest noordelijke, afgelegen, onherbergzame deel van het Verenigd Koninkrijk, red.). Maar ze hield te veel van Camden. De lange vakantie in Saint Lucia was in die zin een vlucht, tijdwinst tot we een drastische verhuis konden regelen. (Bitter) Het is een andere drastische verhuizing geworden dan degene die we voor ogen hadden.»

HUMO Amy had een bemoederend kantje: ze kookte graag, zorgde graag voor anderen. Wat vreemd is: een junk, een alcoholiste, die mensen met minder grote problemen dan zij bemoedert.

Winehouse «Klopt. Haar vrienden noemden haar ‘Mum’, mama. Thuis kookte ze vaak. Ik zorgde dan meestal dat ik elders iets dringends moest doen, want haar kost was vaak niet te vreten. (Grinnikend) Ik hoor het haar in m’n hoofd zeggen: ‘Da-ad?! What do you mean you gotta go?!’ Haar kippensoep was wel lekker. Ze kookte ook vaak voor haar lijfwachten.

»Misschien was het escapisme – focussen op de problemen en noden van anderen om haar eigen problemen niet onder ogen te moeten zien. Het verschrikkelijke is: Amy wilde zo snel mogelijk kinderen – in het jaar voor ze gestorven is, kwam dat onderwerp alsmaar terug. Maar de drugs hadden haar metabolisme en ook haar regels overhoop gehaald, en natuurlijk wilde niemand dat ze een verslaafd kind zou baren.»

undefined

null Beeld

'Mijn dochter was lief en heel genereus. Ze gaf constant dingen weg en was met iedereen begaan. Ik ben trots op haar, om heel veel redenen'


Vader en dochter

HUMO Wat voor mij moeilijk te begrijpen is, is dat álle betrokkenen met hun grieven naar de roddelpers stapten. Diezelfde tabloids die Amy het leven zuur maakten, en paparazzi inhuurden om haar te achtervolgen. Dat zijn toch verraderlijke bondgenoten?

Winehouse «Mijn ex-vrouw Janis en ik hebben even gedacht dat het nuttig was om haar verslaving aan te kaarten in álle media, ook de foute. Dat was een vergissing. En de ouders van Blake lieten zich gebruiken om ons aan te vallen. Die perverse aasgieren hebben natuurlijk niets liever dan dat je elkaar publiekelijk in de haren zit, want dat verkoopt kranten. Soms drukten ze zelfs doelbewust een leugenachtig verhaal af, in de hoop een reactie uit te lokken. Maar als leek krijg je die gore tactiek pas geleidelijk aan door.»

HUMO Mocht er ooit een film komen over haar leven, dan zou dit een cruciale, ontroerende scène zijn: de nachtelijke uren waarop jij naast haar bed zat te waken.

Winehouse «Wat kan je anders doen? She was my baby, ik wilde haar beschermen. Het rare is: ik verlang terug naar die verschrikkelijke periode, toen ik zat te luisteren of haar ademhaling niet stilviel, en intussen speurde naar tekenen van gebruik... Het was eng en ellendig, maar ik voelde me heel innig met haar verbonden.

»Het moeilijkste waren die keren dat ze herviel: je denkt dat het ergste achter de rug is, en dan beland je plots terug bij af. Maar ik zei : ‘Jij kan verder drugs nemen, maar ik zal er blijven tegen vechten.’ Ik wees eens op een muur en zei: ‘Als jij je aan de andere kant van die muur bevindt, loop ik er dwars doorheen. Je kan me niet bij je weghouden.’ Ze is afgekickt omdat ze de blik in de ogen van haar moeder niet langer kon verdragen. En omdat ze besefte dat ik vroeg of laat toch zou worden neergestoken door een dealer, of een hartaanval zou krijgen van frustratie. Uiteindelijk heeft ze de drugs gelaten. En de drank. En is ze gestorven van bijwerkingen door abrupte ontwenning. Da’s nog het bitterste van alles. Amy hield niet van half werk en deed alles in extremen, zelfs afkicken.»

HUMO Van Morrison kloeg ooit dat hij op een meeting van de Anonieme Alcoholisten werd aangesproken door een fan die zei: ‘Ik vind je nieuwe cd geweldig!’ Hoe was jouw ervaring als vader van een ster tijdens de therapeutische rondetafelgesprekken die je had met de ouders van andere verslaafden.

Winehouse «Ik begrijp de ergernis van Van Morrison perfect, maar mijn ervaring is veel positiever. Ik vond die uitwisseling van ervaringen heel constructief en verhelderend. Het leerde me ook dat de hulpverlening tekort schiet, vandaar dat we de Amy Winehouse Foundation hebben opgericht. Wij hadden het geld om Amy hulp te bieden in private, peperdure klinieken, maar veel ouders hebben die luxe niet.»

HUMO Die beelden van Amy op haar laatste tournee, dronken over het podium zwalpend in Dubai en Belgrado...

Winehouse «Er wordt gesuggereerd dat haar manager, haar platenfirma of de familie haar te snel weer op tournee gestuurd hebben, maar dat is onzin: Amy wilde zélf terug aan het werk. Ze verveelde zich, en miste de muziek. Amy was eigenzinnig, niet het soort willoze marionetje dat zich tot iets liet dwingen.»

HUMO Heb je het met Amy ooit gehad over die bizarre videoclip op YouTube waar ze, apestoned en dronken, samen met Pete Doherty speelt met pasgeboren muizen?

Winehouse «Nee. Ik weet dat die beelden bestaan, maar ik heb geen behoefte om ze te zien. En vanzelfsprekend was die junk de láátste waarmee ik wilde dat ze omging.»

HUMO Ik hoorde dat een handige jongen de domeinnaam Amywinehousefondation had opgekocht. Is dat al opgelost?

Winehouse «Ja. Het was een dickhead, een opportunist die dacht dat hij dat domein met woekerwinst aan ons zou kunnen doorverkopen. What a mug. Geloof me, ik heb de voorbije jaren de mensheid leren kennen.»

Bekijk een filmpje:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234