Fat White Family in de Botanique: 'Het moet niet al te dolletjes worden'

Ze zongen al over Hitler en Goebels, over Ike en Tina, voor een songtitel als ‘Vagina Dentata’ draaien ze hun hand niet om. Op papier is Fat White Family een provocatief rommeltje dat per ongeluk – of net daarom – naam heeft gemaakt. Papier is geduldig, maar kan soms ook te voorbarig oordelen, want in de Botanique liet het Britse septet zien dat er veel veranderd is sinds die vroege beginjaren.

Het was nochtans een zootje ongeregeld, dat Fat White Family dat in 2013 de kop aan het venster stak. Frontman Lias Saoudi stond al eens volledig naakt, ingesmeerd met stront zijn volatiele krakerstroepen te leiden (33 leden zijn gekomen en vaak weer gegaan), de brakke country – denk aan The Cramps met een verdomd hardnekkige kater – van debuut ‘Champagne Holocaust’ was voor de liefhebbers. En dan was er nog het uitbundige druggebruik dat de relaties in de band zwaar onder druk zette. De doemerige disco van tweede album ‘Songs For Our Mothers’ mocht hen dan hun grootste optredens tot dan toe bezorgen, de brokken waren al lang niet meer te lijmen. Saoudi, zijn broer-toetsenist Nathan en gitarist-muzikaal genie Saul Adamczewski hadden de keuze: elkaars gezicht voor de zoveelste keer aan gort timmeren, of toch maar even afstand nemen.

Het werd dat laatste, en dat bleek de betere keuze. Drie jaar later hebben de bandleden elkaar na een lange sabbat eens diep in de ogen gekeken, en is Fat White Family een gelouterde groep. Nieuwe plaat ‘Serfs Up!’ levert voor het eerst echt beluisterbaar materiaal, dat zelfs rakelings langs popmelodieën (Beste voorbeeld en beste titel: ‘Tastes Good With The Money’) durft scheren, en het druggebruik is tot aanvaardbare proporties – ‘Heroïne gaat nooit echt verdwijnen uit deze band’, aldus de oudste Saoudi -- teruggedrongen. En in de Botanique staat plots: een hechte machine.

Het helpt dat de songs van ‘Serfs Up!’ al wat meer uptempo klinken dan vroeger, al blijft dat een relatief begrip voor een groep die speelt met het monotoonste van de post-punk. Opener ‘When I Leave’ is western-noir, ‘Tinfoil Death Star’ heeft een militaire groove die aan het beste van Front 242 doet denken. Al kan het ook aan het kaalgeschoren hoofd en de zonnebril van Saoudi liggen dat we in die richting denken. Meer dreiging en motorik groove volgt in ‘Fringe Runner’, een song die de baslijn van Grandmaster Flash’ ‘White Lines’ leent, en waarin de bandleden een leuk call-and-response spelletje doen.

‘I Am Mark E. Smith’, heeft Saoudi dan al verkondigd, en de geest van de legendarisch tegendraadse frontman van The Fall is niet ver te zoeken. Over de Rotonde van de Botanique hangt een lome dreiging, die in ‘Bobby’s Boyfriend’ (‘Bobby’s boyfriend was a prostitute, and so is mine’) helemaal in een lethargische drone ontaardt. ‘Taking drugs to make music to take drugs to’, citeren we Spacemen 3 in ons notaboekje, terwijl de frontman een blikken gong bedient. Daarna volgt ‘Hits Hits Hits’ en het sarcasme druipt van het plafond. Alweer Saoudi met dat metalerig ding; een deksel van een vuilnisbak, gokken we nu. Nog een glansrol: het Bono-waardige nektapijt van saxofonist/dwarsfluitist Alex White.

Op zo’n momenten snap je dat Fat White Family ondanks het andere klankenpalet in dezelfde zak wordt gestopt als nieuwe punkbands IDLES en Shame; de dwarsigheid is hetzelfde, het is alleen een andere manier om de cul-de–sac waarin Engeland is beland muzikaal te begeleiden. Ach wat heeft het Vlaams Belang bij de verkiezingen behoorlijk gescoord, in Groot-Brittannië hebben ze straks misschien een bezopen frat boy als prime minister; dat is pas jaren tachtig. Niets past daar beter bij dan de stommelende dark disco van ‘Feet’ of de verwrongen zombiechant van ‘Touch The Leather’. Kun je nog geloven in een betere wereld als je in een Brexit bent beland? Saoudi – ondertussen al lang en breed in het publiek gedoken -- meent van wel. ‘I believe In something better’ galmt hij monotoon; het sarcasme regent ondertussen in dikke druppels.

‘Bomb Disneyland’; nog een laatste terug naar ‘Champagne Holocaust’ en die rare country. Saoudi laat het ontsporen in gillend gekrijs en chaos; het maanlandschap dat achterblijft laat geen ruimte voor bisnummers. Fat White Family mag dan min of meer stabiliteit bereikt hebben, het moet niet al te dolletjes worden. Er is al genoeg entertainment in de wereld.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234