null Beeld

Fat White Family - Songs for Our Mothers

Op ‘Champagne Holocaust’, hun debuut van dik twee jaar geleden, klonk Fat White Family nog als het muzikale equivalent van wat ze waren: een zootje ongeregeld. Opvolger ‘Songs for Our Mothers’ werd opgenomen in een echte studio. Twee zelfs, zoals dat tegenwoordig hoort.

Jürgen Beckers

Sean Lennon zat achter de knoppen voor ‘Satisfied’, song nummer twee, en hij deed daar niks verkeerds. ‘Satisfied’ lijkt zich aanvankelijk aan de gedragsregels van de song te zullen houden, maar ontaardt onder impuls van zanger Lias Saoudi – die als een mantra ‘Satisfied, I’m so easy to be satisfied’ voor zich uit brult – in het soort atonale perfectie waarin ook de jonge Nick Cave weleens uitblonk. De songste song op ‘Songs for Our Mothers’ heet ‘Whitest Boy on the Beach’ en staat helemaal vooraan: een lepeltje honing vóór de levertraan. ‘Songs for Our Mothers’ is geen prettige luisterplaat, maar wel één die aan de ribben blijft kleven.

In ‘Tinfoil Deathstar’ horen wij Millionaire. Een song over heroïne roken, waarin Adam Harmer zijn gitaar laat balken als een bokkige ezel over iets wat klinkt als een zwangere cello, en waar de zoete zangmelodie in het refrein het gezelschap krijgt van een hoop funky noise. Dansen mag, in een stuiptrekking naar keuze.

Meer atonale kunst in de inleiding van ‘We Must Learn to Die’, waaruit gaandeweg een song tevoorschijn komt die klinkt als een samenwerking tussen Birthday Party, Black Sabbath en The Butthole Surfers.

Dat de heren van Fat White Family zich graag wagen aan heikele onderwerpen als daar zijn ‘Hitler’ en ‘Adolf’, gaf de titel van hun debuut al aan, hier wordt zijn Italiaanse golfpartner Mussolini Benito bij het muzikale vuil gezet in het huiveringwekkende ‘Duce’. Het laatste woord is echter voor Joseph Goebbels, Hitlers propaganda boy op wiens laatste uren aan de zijde van de Führer wordt ingezoomd in ‘Goodbye Goebbels’. De enige song die wat tegenvalt, omdat de muziek zijn vorm niet lijkt te vinden, en de tekst wel erg banaal is: ‘So one more refrain / Against the grain / Beyond all blame’? Dat mag wat meer zijn. Maar waar zeuren we over? ‘Songs for Our Mothers’ duurt ruimt drie kwartier, en op het einde verliezen de Duitsers. Zo’n plaat hadden we nog niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234