Fat White Family voor lul

Zelden zo veel volk in één kleedkamer gezien als in die van Fat White Family in de Botanique ergens begin dit jaar. Alsof er een hele, stinkende bus vrienden was meegereisd en er ieder moment een feestje stond te gebeuren, te midden van de dikke wietwalmen en de loeiharde muziek.

Eindelijk rustig. Fat White Family: ze namedroppen Mark E. Smith, gebruiken in interviews dure woorden als ‘auteur’ en ‘narrative’ en zijn dus te wantrouwen – ook al missen ze een paar voortanden en wassen ze zich nooit. Op hun best, zoals in ‘Touch the Leather’ op hun plaat ‘Champagne Holocaust’ (opvolger in de maak), hullen ze ‘Cheree’ van Suicide in een walm smerige sigarettenrook. ‘Marginale rockaristocratie,’ citeert de Pukkelpop-website Mauro Pawlowski over Fat White Family. Maar oordeel vooral zélf op 21 augustus in de Wablief?!-tent. En schrik niet wanneer frontman Lias Saudi z’n kleren uitspeelt – het gebeurt wel vaker.

HUMO Jullie uitvalsbasis is de Londense pub The Queen’s Head in Brixton. Beetje gezellige plek?

Lias Saudi (zang) «Een donker, deprimerend kot, ja. En binnenkort worden we er wellicht buitengezet, want er is een nieuwe eigenaar. De vorige was een vriend die ons een ruimte boven de pub verhuurde – uit medelijden, vermoed ik. En toch was het de perfecte startplaats. Het zat er niet vol hipsters, en in het begin speelden we ook een soort pubrock. Enfin, in spirit was het pubrock, gewoon muziek voor in de pub. Heel deze groep is begonnen als excuus om in het weekend feestjes te bouwen.»

Saul Adamczewski (gitaar, lijkt op het gedrogeerde broertje van Robbie Williams, minus één voortand) «We waren outsiders in de Londense muziekscene: we gingen niet naar de clubnights waar je moest gezien worden, en op onze eerste optredens in The Queen’s Head kwam alleen maar vies volk af. Rare oude mannen, verloren gelopen jazzheads – alsof iemand alle freaks had opgebeld. Drie jaar geleden woonden we er, repeteerden we er, het was onze uitvalsbasis. Ondertussen hokken we niet meer samen, maar er is altijd wel iemand van ons die in The Queen’s Head rondhangt.»

HUMO Palma Violets, met wie jullie zo meteen op tour trekken, hebben hun plaat naar het huis genoemd waar ze allemaal samenwoonden en feestjes hielden.

Saudi «Dat hebben ze natuurlijk afgekeken van The Libertines

Adamczewski «Iederéén woont tegenwoordig samen in Londen. Dat moet wel: het valt niet meer te betalen anders.»

HUMO Waarom hebben jullie Fat White Family in het leven geroepen?

Saudi «Euh, welja, om niets eigenlijk. Uit verveling. En algemene ontevredenheid.»

Adamczewski «Omdat de laatste groep die iets te betekenen had The Make-Up was. En daarvoor The Monks, The Fall en Funkadelic. Al moet ik toegeven: gisteren heb ik een rare lounge-cd gekocht, met liftmuziek van koren die de geluiden van Mars imiteren. A jazz orchestra’s take on Martian music. Erg goed.»

HUMO Enkele maanden geleden cancelden jullie een concert hier in de Botanique. Waarom?

Saudi «Ik moest naar de dokter. Maar het is beter nu. Ik ben wat volwassener geworden. Ik drink meer water. Ik probeer ook te slapen wanneer ik kan. I got smashed every night. Ik heb nooit gedrogeerd op het podium gestaan, dat was nooit het probleem. Maar meteen ná de show moest ik zo stoned mogelijk worden, zo snel mogelijk.»

Adamczewski «Drugs: het is er nooit níét geweest. Maar iedere avond een feestje ging ook vermoeien.»

HUMO Is jullie song ‘I Am Mark E. Smith’, over de frontman van The Fall, een ode of een sneer?

Saudi «Beide. Ik ben wel een beetje jaloers op de manier waarop hij verafgood wordt. En het is toch wat narcistisch hoe hij de hele mythologie rond zijn persoon in stand houdt. Maar dan is er die groep van hem, die eruitziet alsof hij een pub binnenging, en iedereen die aan de toog zat een instrument in zijn of haar handen stopte: ‘Spelen maar!’ Daar kun je alleen maar van houden. Ik dacht: als The Fall een song heeft die ‘I Am Damo Suzuki’ heeft, over de zanger van Can, dan maak ik er één over de zanger van The Fall.»

HUMO Nog chic volk: Sleaford Mods. Er zijn plannen om samen op tournee te gaan?

Saudi «Wel, het probleem was dat wij naar hen toestapten en zeiden: ‘Zin om ons voorprogramma te doen?’ Waarna Jason (Williamson, zanger van Sleaford Mods, red.) zei: ‘Huh, ik dacht dat jullie in óns voorprogramma zouden spelen?’»

Adamczewski «En toen liepen de onderhandelingen vast. Dat gezegd zijnde: het is wel de enige groep waarmee we ons enigszins verwant voelen. Ik kan ook niet geloven dat Jason niks met The Fall heeft, want als je hem bezig hoort, met zijn absurde teksten, dan moet je toch meteen aan Mark E. Smith denken. Maar blijkbaar heeft hij tien jaar lang zijn best gedaan om een soort Paul Weller te zijn en is dat allemaal zo erg mislukt dat Sleaford Mods het resultaat is.»

HUMO Nog chiquer volk: jullie hebben de nog te verschijnen opvolger voor ‘Champagne Holocaust’ opgenomen met Sean Lennon in New York. Beviel het New Yorkse loftmilieu wat?

Saudi «Sean had ons zien spelen op South By South West en daarna zijn we iets gaan drinken. Bleek dat we iets gemeen hadden: we gaan allebei niet graag met wildvreemden om (lacht).»

Adamczewski «Ik moet bekennen dat ik het niet makkelijk vond om me aan die omgeving aan te passen. En ik denk ook niet dat Seans omgeving het makkelijk vond om zich aan ons aan te passen (lacht). Die artistieke scene was niet echt iets voor ons. Sean heeft ons trouwens ook de platen van Yoko Ono laten horen. Een ontdekking.»

Saudi «Hij heeft ons ook uitgenodigd om iets te gaan eten met haar, maar dat hebben we niet gedaan.

»We hebben met Seans materiaal mogen opnemen, en daar zaten ook instrumenten tussen van zijn vader. Je kunt het melig vinden, maar dat deed ons wel iets. We houden allemaal van The Beatles, maar ik nog meer van Lennon z’n solowerk. ‘Mind Games’: wordt het beter dan dat?»

Adamczewski «Sean heeft een zeer technisch oor, hij is echt onderlegd. We grepen tot nu toe altijd naar lofi-opnames: dat is makkelijk, je kunt véél verbergen achter ruis. Sean heeft ons geholpen om wat vanachter dat rookgordijn vandaan te komen, onze eigen sound wat meer te laten horen.»

'In de kleuterklas ging ik ook al op tafel staan om mijn broek te laten zakken. Het voelt gewoon goed'

HUMO Lias, waarom trek je zo vaak je kleren uit op het podium?

Saudi «Het is een terugkeer naar de kindertijd. Ik herinner me dat ik in de kleuterklas al op tafel ging staan om mijn broek te laten zakken. It’s a long standing thing. Het voelt gewoon goed. Het is vrijheid. Je denkt aan niets meer. Ik doe het ook niet ieder optreden, hoor.»

HUMO Maar het publiek verwacht het wellicht: jullie livereputatie gaat jullie vooraf.

Saudi «Als er één ding is wat ik wil, dan is het: die verwachtingen verwoesten. Ik wil geen enkel keurslijf om me heen. It’s all bollocks. Je kunt je publiek, laat staan journalisten, niet laten dicteren wat je moet doen. Want dan word je snel een parodie van jezelf, en dan is het: game over. De beste muzikanten blijven evolueren.»

Adamczewski «Madonna, bijvoorbeeld (lacht).

»Ik bedoel niet dat we met opzet slechte muziek zullen maken. Maar je kunt je gewoon niet aantrekken wat mensen van je denken. Al van bij de eerste keer dat NME over ons schreef, schreeuwden onze vrienden uit de pub: ‘Uitverkoop!’ Omdat zij nog in de pub zitten, en wij niet meer.»

Saudi «Ik had het niet eens erg gevonden mochten we nog in de pub zitten. Maar ik heb de pest aan al die meninkjes. Zo heb ik ‘Who Shot Lee Harvey Oswald?’ geschreven om eens goed te lachen met al die idiote samenzweringstheorieën op sociale media. Al dat inadequaat en zinloos protest: it’s all just worthless – informatie die wordt verspreid, maar nergens toe leidt.

»Raaskal ik nu?»

Adamczewski «Nee hoor, het is gewoon allemaal de schuld van Bob Geldof: hij heeft politiek in de muziek uncool gemaakt (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234