null Beeld

Fat White Family: wij belden even met frontman Lias Saoudi

Fat White Family – niet direct een naam waarachter je een theekransje vermoedt – debuteerde in 2014 met het enigszins provocatief getitelde ‘Champagne Holocaust’, en ook op het eerder dit jaar verschenen ‘Songs for Our Mothers’ bleken de nazireferenties nog niet helemaal uitgezweet.

'Wij houden van onze moeders'

HUMO Lias, hoe maak je het? Ben je thuis of op tournee?

Lias Saoudi «Ik maak het prima, meneer. Ik ben thuis, en ik lig momenteel in bed. Naakt.»

HUMO Ehm, dank voor de info. Je klinkt in elk geval bijzonder relaxed. Aan het bijkomen van alle heftige shows?

Saoudi «Absoluut. Maar de mensen zien het wel vaak verkeerd. They think they know, but they fucking don’t. Als ik op een podium sta en als een wildeman tekeerga, dan voel ik me echt thuis. It’s relaxing to me.»

HUMO Als ik een song als ‘Duce’ combineer met jouw manier van perfomen, dan is ‘relaxing’ toch niet het eerste woord dat in me opkomt.

Saoudi «Toch is het zo. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn als artiest en als performer. Voor mij houdt dat in dat ik me helemaal laat gaan op een podium, soms het randje opzoek, en er ook al eens overheen stap. Als dat tot ruzie leidt met de rest van de groep of bezoekers of weet ik veel wie: jammer dan. Buiten het podium komt de echte ellende: dan word ik psychotisch, heb ik angstaanvallen. Het heeft ermee te maken dat ik als kind tot mijn 12de niet heb gesproken. Ik zei echt zelden iets. Ondertussen beloerde ik de wereld. Ik snap overigens niet zo goed waarom mensen ons provocatief vinden.»

HUMO Komaan Lias, ‘Champagne Holocaust’?

Soaudi «Jaja, ik weet het. Weet je wat het is? Ik word vaak aangevallen op de nazireferenties in onze teksten – míjn teksten. Maar ik vind dat je als artiest de taak hebt om verdomme op zoek te gaan naar iets dat interessant is, dat niet saai is, dat geen confectie is. Dan is provocatie een heel handig middeltje. Ik had allerlei gedachten over de holocaust, en die heb ik op papier gezet. Ik weet wel dat sommigen dat misschien te ver vinden gaan, maar van de meeste criticasters – shit hipster press als Pitchfork of The Quietus – kan ik zo zien dat ze helemaal niet geluisterd hebben. Ze scannen gewoon wat titels en gaan als een bende cunts achter hun MacBookje in fucking Shoreditch (hippe buurt in Londen, red.) zitten moraliseren. Kunstenaars of schrijvers krijgen deze problemen veel minder, maar als popartiest moet je dan opeens heilig zijn. Ik vind dat vreemd, en ook wel een beetje uitdagend: ‘Kom maar op!’ denk ik dan.»

HUMO Met andere woorden: je speelt het spelletje mee?

Saoudi «You’re damn right! Neem nu zo’n totale kutgroep als Savages: mijn God, wat een vreselijke band is me dat, zeg. Ik vind de muziek saai en leeg en saai en pretentieus. En had ik al saai gezegd? Dan staan ze daar allemaal in het zwart, met een sound die zo bedacht is. Zo vréselijk bedacht. Ze spelen het protocol helemaal mee. Nou ik kan ze feliciteren: ze hebben een uniform bedacht. Dat lijkt allemaal lief en cool en aaibaar, maar ik vind dat eng. Waar is de durf om anders te zijn? Rock-’n-roll is zo toegankelijk geworden, het is een toneelstuk waarin iedereen zich aan zijn rol houdt: de groep, het publiek, de pers, het label. Extremely dull.»

HUMO Over naar jullie plaat: die heet ‘Songs for Our Mothers’. Lieve titel.

Saoudi «We menen het dan ook. We houden van onze moeders, en aangezien we altijd bezig zijn of een kater hebben of op de baan zijn, is dit ook een beetje een manier om ze op de hoogte te houden.»

HUMO En, wat vinden ze?

Saoudi (droog) «Ze vinden de muziek net iets leuker dan de teksten»

HUMO Over die muziek gesproken – er zitten tal van tegenstrijdig- heden in Fat White Family. Met jouw insteek zou je misschien eerder loeiharde punk verwachten, of iets van de straat, zoals je maatjes van Sleaford Mods. Terwijl het juist behoorlijk gesofisticeerd is allemaal.

Saoudi «We zijn professionele tension seekers, dat is wat het is. De ziel van de groep zit ingeklemd tussen mijn persoontje en gitarist Saul (Adamczewski, red.). Hij zal je zeggen dat de studio onze habitat is, terwijl platen maken voor mij alleen maar een excuus is om live te kunnen spelen. Voor mij is Fat White Family een performing act. Op het podium gebeurt het. Daarom zijn we live ook feller dan op plaat: daar trek ík namelijk aan de teugels. Als we opnemen is dat Saul, die wat bedaarder is dan ik. En waar onze hoofden elkaar raken, daar ontstaan de Fat White Family-songs.»

HUMO Een van die songs is ‘Satisfied’. Die zou opgenomen zijn door Sean Lennon, bij zijn moeder Yoko Ono thuis in New York. Gezellig?

Saoudi «Zeker. Sean is tof. Hij heeft niet veel meer gedaan dan op ‘aan’ en ‘uit’ drukken, but still. Yoko is helemaal bad-ass. We zijn naar een show van haar gaan kijken, en eerlijk is eerlijk: ik verwachtte er helemaal niets van. Een fucking bejaarde. Maar ze ging tekeer! Geweldig. Ze schreeuwde en schreeuwde, ik kreeg meteen zin om mee te gaan gillen. Wat ik na afloop dan ook wel gedaan heb. ‘I will scream the fuck out of you,’ zei ze tegen me. Nou, dat heeft ze geweten (lachje). Maar: that girl has some spirit. Veel meer dan Savages, inderdaad.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234