null Beeld

Father John Misty - I Love You, Honeybear

In 2011 ondernam de drummer van een in die dagen waanzinnig populair folkgroepje een reis langs de Amerikaanse westkust: hebben en houden in een aftands busje, kloeke voorraad paddo’s erbij om zeker te verdwalen, en dan maar op zoek naar zichzelf.

Hij vertrok als J. Tillman, naast drummer ook singer-songwriter met een stel goeie, maar niet onmisbare soloplaten op z’n naam, en kwam terug als Father John Misty, een geestelijke met een bovengemiddeld talent voor het profane.

Tillman was via een omweg eindelijk tot zichzelf gekomen, en het debuut van z’n nieuwe ik was zo veel meer dan de gimmick die het had kunnen zijn. Er werd op gerouwd en gesomberd, maar net zo goed gelachen, gefeest en gedronken – kortom: ten volle geleefd. Terwijl Fleet Foxes – het folkgroepje – uit het zicht verdween, werd ‘Fear Fun’ in geen tijd een kleine klassieker, van de San Fernando Valley in LA tot de uithoeken van West-Vlaanderen.

Vandaag is er ‘I Love You, Honeybear’, en die is in alle opzichten meer, groter en violer dan z’n voorganger, alleen niet noodzakelijk beter. De plaat heeft dit keer naast een concept (we vinden niks uit: Father John Misty bezingt het leven van ‘a guy named Joshua Tillman’) ook z’n eigen gewicht te torsen, en mist de noodzaak die ‘Fear Fun’ leven inblies. En ’t is misschien een detail, maar: op ‘Fear Fun’ waren de songs sterker – in ieder geval constanter. De titeltrack, die de dans mag openen, is nochtans top, met uitgebreide strijkers en vloeiende zinnen die de ambitie die ze verraden meteen ook helemaal waarmaken. Hetzelfde geldt voor ‘Bored in the USA’: de track met de lachband – ook wel: a little touch of Misty in the night – is nog even indrukwekkend als toen hij afgelopen november werd voorgesteld bij David Letterman. Zelfs de lachband vertoont geen spoor van zwakte. Ten derde aan de rechterhand van de vader: ‘The Night Josh Tillman Came to Our Apt.’, met de openingszin: ‘I just love the kind of woman who can walk over a man, I mean like a goddamn marching band’. Perfecte balans tussen drama en ironie, en gezongen als een nachtegaal.

‘I’m truly singing my ass off all over this motherfucker,’ liet Father John Misty ergens optekenen, en daar is geen half woord van gelogen. Hij zet z’n plaat ook aldoor heel wat luister bij: snuifje mariachi in ‘Chateau Lobby #4 (in C for Two Virgins)’, honingzoete soul in ‘When You’re Smiling and Astride Me’, en overal kroonluchters en grote kandelaars op de tafels. Maar de glorieuze schmalz die hij voor ogen had, wordt niet – of onvoldoende – gestut door de songs die erachter schuilgaan. Dan hebben we het niet eens over het electro-onding ‘True Affection’, wel over dingen als ‘Strange Encounter’ en bovenstaande twee, die ook in hogehoed en pitteleer niet kunnen verhullen dat ze heel doorsnee zijn. Een beetje als die ouwe J. Tillman-songs, eigenlijk.

Misschien is het tijd voor een hergroepering, jongens?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234