null Beeld

Feasts: Stefan Gates

'Eten leert mij de echte mens kennen,veel meer dan boeken of kunst. Kijk wat iemand eet, hoe en wanneer hij dat doet, en je kijkt recht zijn leven in.' Da's de levensfilosofie van Stefan Gates, een Britse foodie.

Maar wel een bijzondere foodie: in 'Cooking in the Danger Zone' trok hij naar crisisgebieden overal ter wereld om er met de locals te eten ('Mierenlarven, lamskloten, rotte walrus: heerlijk allemaal!').

En in het driedelige 'Feasts', vanaf vanavond op Canvas, bezoekt hij grote eetfestijnen in Japan, India en Mexico om er de condition humaine bijeen te puzzelen.

Stefan Gates «Ik ben al jaren gek op Japan, maar ik slaagde er niet in om in de ziel van de Japanners te kijken. 't Is een gesloten volkje: ze duwen daar alle emotie zo ver mogelijk weg. Ik vroeg me af of ik onder dat oppervlak zou raken door samen met hen te eten.

»Zo belandde ik bij een zekere meneer Kosaki, een geslaagde zakenman, zeer gereserveerd, met op het eerste gezicht geen greintje passie. Tot we samen op het Naked Man Festival belandden. Da's de jaarlijkse braspartij voor de krampachtige Japanner: duizenden mannen gooien er zowat al hun kleren uit - ze dragen alleen nog een soort van mannenbikini - en beginnen zich vol te proppen met sushi. Uiteraard komen daar liters drank bij kijken. Iedereen is er door het dolle heen, maar vergis je niet: het heeft ook iets religieus.

» Er wordt vooraf een shin-otoko gekozen, een man die de dag volledig naakt in een schrijn zit en helende krachten wordt toegedicht. Iedereen probeert hem aan te raken, want alleen zo raak je van je ongeluk verlost. Heel de tragiek van de Japanners zit erin vervat: op die dag zijn ze open, uitbundig en emotioneel; de volgende veranderen ze weer in gesloten oesters.

»In India zag ik vooral hoe voedsel een statussymbool kan zijn: wat je eet drukt er rang en stand uit. Al liep ik ook daar op iets hartverwarmends. In Kerala, een deelstaat, hebben ze het Onam-festival: alle 32 miljoen inwoners eten dan exact dezelfde maaltijd. Indrukwekkend om aan zoiets deel te nemen en te zien wat het losweekt.»


HUMO Je trok ook naar Mexico.

Gates «Daar werd ik het meest aangegrepen door de Día de los Muertos, de Dag van de Doden. Mexicanen geloven dat op die dag - het zijn er eigenlijk twee: 1 en 2 november - de doden terugkomen. Heel dat ritueel heeft me tot op het bot geraakt, ook al geloof ik zelf niet. Er zijn bloemen en muziek, er wordt gedanst en gezongen en - again - heel veel gegeten en gedronken. De dood wordt er gevierd, en hoe macaber dat ook mag lijken: ik voelde me effectief verbonden met de doden die ik betreur.»


HUMO Tot slot: Wikipedia beweert dat jij en je zus de cover van de Led Zeppelin-plaat 'Houses of the Holy' sieren. Qué?

Gates (lacht) «Ja, dat klopt. 't Is een behoorlijk creepy, nogal apocalyptische collage van naakte kinderen, en wij stonden model. Mijn zus was als kind zo'n bekoorlijk engeltje: ze deed mee aan allerlei fotoshoots, en op een dag mocht ik mee. Ik was vier.

»De shoot was in Noord-Ierland - 't was er ijskoud en het regende voortdurend - en duurde vijf dagen. Nu zou zo'n hoes op veel protest stoten, maar het waren de jaren zeventig, hè. Al denk ik toch nog vaak: wat was dát allemaal?»

Bekijk een fragment over Mexico:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234