null Beeld

Feist - The Reminder

Lang geleden, toen Leslie Feist nog bij Placebo speelde, stond ze in het voorprogramma van de Ramones. Placebo was niet hét Placebo maar het highschool-punkgroepje van Feist, maar de Ramones waren wel dé Ramones, en van hen leerde Leslie dat in een groepje spelen heel leuk kan zijn, zolang het niet je hele leven is.

Jürgen Beckers

En dus trok ze op tournee met Peaches, ging ze bij rockgroepen Broken Social Scene en Kings Of Convenience spelen, en gooide ze het op haar soloplaten over een heel andere boeg. Op 'Let It Die', haar drie jaar geleden verschenen tweede (de eerste, 'Monarch (Lay Down Your Jeweled Head)' heeft nagenoeg niemand gehoord), liet ze horen dat ze niet moest onderdoen voor de grote vrouwelijke singer-songwriters die haar waren voorgegaan: Rickie Lee Jones, Suzanne Vega, Joni Mitchell, Carole King en Stevie Nicks. Dat ze niet onaangenaam is om naar te kijken, was mooi meegenomen: ze lijkt een beetje op de jonge Jane Birkin (met wie ze intussen heeft samengewerkt) en - mocht ze zich een week niet scheren - ook een beetje op Patti Smith. Het meest aangename aan 'Let It Die' was echter dat ze uit al die grote invloeden een volstrekt eigen geluid wist te destilleren. Feist als merknaam én kwaliteitslabel.

undefined

Het middelgrote publiek leerde Feist kennen dankzij haar zeer verdienstelijke cover van 'Inside and Out' van The Bee Gees, en dat moet de Canadese schone op ideeën hebben gebracht. Op haar nieuwe plaat, 'The Reminder', neemt ze 'See-line Woman' van Nina Simone onder handen: ze doopt het om tot 'Sealion' en komt maar nét weg met zoveel heiligschennis.

Minder goed weg komt ze met de eerste helft van de plaat: een stel middelmatige akoestische songs, alleen onderbroken door de geweldige single 'My Moon My Man', waarmee ze mikt op de heupen van het grote publiek. Mooi, mooi, mooi, maar een Fremdkörper van jewelste, en een song die Feist bij gebrek aan genoeg sterk materiaal niet aan Roisin Murphy kon schenken. We zíén Roisin als we het horen, al moet gezegd dat ons dat ook weleens overkomt als we niet naar muziek aan het luisteren zijn.

Gek genoeg valt vanaf song nummer zeven alles in de plooi. 'Past in Present' is zo'n lekker gejaagde song die Joni Mitchell nu al jarenlang hardnekkig weigert te schrijven, 'The Limit to Your Love' is Carole King op bezoek bij Gainsbourg, en het slottrio 'Intuition', 'Honey Honey' en 'How My Heart Behaves' is van zulk een abstracte schoonheid dat een mens zou gaan geloven dat een wereld waarin iedereen (gorilla's incluis) vreedzaam naast elkander leeft alsnog tot de mogelijkheden moet behoren. Met een skiptoets, een iPod en wat vergevingsgezindheid komt men gelukkig al een heel eind.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234