Femke van der Laan: 'Ik kon niet anders dan mijn verdriet met mensen delen'

Femke van der Laan (40), weduwe van de immens populaire Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan, schreef in de Nederlandse krant Het Parool vijftig pareltjes van columns over het leven met haar drie kinderen na zijn dood – haar man is eind 2017 gestorven aan de gevolgen van longkanker. Die columns zijn nu gebundeld in het boekje ‘Stad vol ballonnen’. In ‘De wereld draait door – Summerschool’ houdt ze donderdag een pleidooi voor verdriet, want in onze samenleving is daar niet genoeg ruimte voor.

Femke van der Laan «Na Eberhards dood had ik de neiging om door te gaan zoals ik altijd had gedaan. Als mensen vroegen hoe het ging, zei ik: ‘Ja, goed.’ We hebben het liever niet over verdriet. Het doet pijn en dat is vervelend. Bovendien hoor je verdriet zo snel mogelijk ‘een plaats te geven’. Maar dat ging helemaal niet. Mijn verdriet was zo groot. Ik liep over. Letterlijk. De tranen liepen de hele dag over mijn wangen. Ik kon niet anders dan het met mensen delen. Het is eng, natuurlijk – je laat veel van jezelf zien en ik vond het ook moeilijk om de aandacht naar me toe te trekken en te zeggen: ‘Neen, het gaat niet goed. Ik ben niet zo sterk als ik eruitzie.’ Maar ik merkte snel hoe fijn het was, ook omdat je anderen de gelegenheid biedt om hun verdriet te delen. Ik kreeg ontelbare reacties op mijn columns, van mensen die dankbaar waren dat ik woorden had gevonden voor die diepe pijn.»

HUMO De woorden die je voor je verdriet vindt, zijn vaak heel eenvoudig.

Van der Laan «Het gemis zit ook niet in de grote dingen. Het zit in de kleine, dagelijkse dingen.»

HUMO Je zoon van 9 die aan je trouwring om je vinger frutselt en vraagt: ‘Ben je nu eigenlijk nog getrouwd?’

Van der Laan «Dan weet je dat je ja zou moeten zeggen. Dat wil een kind dan horen. Maar mijn volwassen hoofd zegt: ‘Neen, dat is niet meer zo.’ Ik wil eerlijk zijn. En toch krijg ik het niet gezegd.»

HUMO Welke column lees je voor in ‘De wereld draait door’?

Van der Laan «Die over de nacht waarin mijn dochter huilend aan mijn bed staat en zegt: ‘Ik mis papa.’ Je wilt dan zeggen: ‘Het komt goed.’ Zoals je doet bij een kapotte knie. Daarmee kómt het ook goed.

»Het gaat nu ook wel weer goed met ons – we hebben het best naar ons zin. Maar het is een nieuw ‘goed’. Het ‘goed’ dat we eigenlijk zoeken, komt niet meer.»

HUMO Weet je hoe je je kinderen moet helpen te rouwen?

Van der Laan «Neen. Ik volg mijn intuïtie, meer kan ik niet doen. Je weet het niet, hè, of ze er iets aan zullen overhouden. Misschien vertellen ze later op de bank bij de therapeut wel: ‘Mama sleepte ons altijd maar mee naar die begraafplaats.’ We gaan nog steeds, maar ik probeer het zoveel mogelijk te laten gebeuren. Er is altijd wel iemand die oppert: ‘Zullen we nog eens naar papa gaan?’ Of we gaan als we toevallig in de buurt zijn, omdat het tuincentrum daar ook is.

»Als ik de deur uitga, zegt mijn oudste nu soms: ‘Voorzichtig, hè, mama.’ Alsof ze beseft dat ze nog maar één ouder heeft. Daar heb ik het moeilijk mee. Ik ben ook veel zuiniger op mezelf. Iedereen fietst in Amsterdam door het rode licht. Ik doe dat nooit meer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234