null Beeld

Fever Ray (AB)

Ooit stelde Phoebe in ‘Friends’ een leuk themafeestje voor: ‘Lusts of the Flesh.’ Het heeft even geduurd, maar er is eindelijk iemand die er gevolg aan heeft gegeven: Karin Dreijer – van The Knife maar heden vooral van het machtige Fever Ray – gaf in de AB een show die het best te omschrijven valt als bat-shit fucking crazy. Of ook wel: sexy!

'‘Your lips, so warm and fuzzy / I want to run my fingers up your pussy.’ Ik mag dat niet meer zeggen van de personeelsdienst, maar Karin wel'

Ik heb me Karin Dreijer – de Andersson heeft ze na haar scheiding van haar pas geknipt – altijd voorgesteld als een verlegen meisje. Weggestoken achter haar muziekapparatuur. Eenzaam op de bodem van een diepe waterput, waar ze haar liedjes tegen de vochtige wand prevelt. Getormenteerd! Nu heb ik er al wel eerder naast gezeten (‘Natúúrlijk kan België wereldkampioen worden’), maar toch.

Alleen al de manier waarop ze met d’r legertje trommelaarsters en zangeressen het podium van de AB op kwam gestoven! Eén voor één op de catwalk, in pakjes die almaar onnozeler leken te worden: Japanse cosplay! Een bodybuilderskostuum! Een cartooneske dominatrix! Karin zelf hield het eenvoudig: ze zag eruit als een kaalgeschoren Harley Quinn in een pamper. Er zullen vast wel mensen in de zaal hebben gezeten die dat heel geil vonden. Het zal wat. Karins blik zei: ‘Fuck off, jongen, dit is míjn show.’

De eerste liedjes legden de bouwstenen van het concert. In ‘An Inch’ mochten Karins uitstekende percussionistes voor het eerst hun velerlei trommels testen. Het waren díé trommels die het ritme van de avond zouden bepalen, en ze klonken al meteen onheilspellend: als de steeds versnellende ritualistische jungledrums bij een kannibalistisch buffet waarbij je zélf op het menu staat. In ‘A Part of Us’ de andere zijde van de munt: de bijna kitscherige, immer onvoorspelbare beats en synths die bij Fever Ray altijd klinken alsof ze van ergens héél ver komen – een andere dimensie misschien, of één of andere geheime kerker.

Tussendoor – van ‘When I Grow Up’ ging het langs ‘Mustn’t Hurry’ naar ‘Falling’ – zat Karin aldoor een pervers toneeltje op te voeren met haar medezangeressen. Gestileerde danspasjes, ingestudeerde, suggestieve bewegingen, strelinkjes die vooral tussen elkaars dijen liepen. Sexy? Eng? Kies maar. In ‘This Country’ zong ze: 'This country makes it hard to fuck.’ Maar moeilijk gaat ook, en dus vierde ze uitgebreid haar lusten bot op alles wat bij haar in de buurt kwam.

Dat Karin tekeerging als een zotte seksgodin heeft er natuurlijk alles mee te maken dat vrouwelijke seksualiteitsbeleving nog altijd veel te vaak in een dwangbuis wordt gestopt. Dáár roert ze zich tegen. Weg met de stoffige burgermannetjes die menen te mogen zeggen wat wel en niet hoort! Seks behoeft geen reglement! ‘Every time we fuck we win!’ Karin weet dat de seksuele revolutie nog lang niet gewonnen is. Zelf is ze een dappere soldaat. Aan de manier waarop ze zich gewillig liet mimepijpen door de griet naast zich moest blijken dat ze het zo nauw niet neemt met geslachten: zolang het maar fluo oogschaduw heeft.

In ‘This Country’ weerklonken nog goeie mantra’s, zoals: ‘Destroy nuclear!’ Dat klonk in België toch even actueler dan elders. En ‘Destroy boring!’ eigenlijk ook. Zo vallen er in Fever Rays nummers altijd goeie quotes te rapen. Maar de beste lap tekst kwam toch uit ‘Plunge’-hoogtepunt ‘To the Moon and Back’, dat ook op het podium een onhoudbare feestschijf bleek te zijn die zorgde voor de meeste grensoverschrijdende ledematen van de avond. De zin? ‘Your lips, so warm and fuzzy / I want to run my fingers up your pussy.’ Haa! Ik mag dat niet meer zeggen van de personeelsdienst, maar Karin wel; geen idee waar haar vingers zaten toen ze ’t zong.

Karin hield het ook op muzikaal vlak fris en fruitig. Nooit verwacht, bijvoorbeeld, van zoveel invloeden uit de wereldmuziek te horen. In ‘Wanna Sip’ – een nummer op het ritme van een doldraaiende sirene – echoden Afrikaanse geluiden. ‘I’m Not Done’ (met bongo’s!) kreeg een Peruviaanse intro van Karin én een vibe die muy caliente was. En in ‘Red Tails’ weerklonk een Italiaanse accordeonintro – én alweer zo’n leuk zinnetje: ‘Blood was our favorite paint / You were my favorite pain.’ Die accordeon evolueerde naar iets met snerpende strijkers, een maalstroom van fluiten en een wilde sjalendans: even de kluts kwijt. Wie zegt dat Fever Ray repetitief is, dwaalt.

Zo ging dat vrolijke bacchanaaltje verder en verder in crescendo. (En die trommels maar trommelen!) Even was ‘Concrete Walls’ het stilste en meteen meest dreigende nummer ever, maar de kraakjes op de achtergrond deden al vermoeden dat het op barsten stond – en o wee als het opeens zou openscheuren. Wat natuurlijk gebéúrde, op een soort hels drum-‘n-bassritme: schrikken! ‘IDK About You’ zwengelde het gedruis nog wat verder aan: trommels! Beats! Synths! Volume op maximum! En intussen maar – daar op podium – wat aan elkaars oksels likken: jááá!

Als je dit optreden zonder geluid zou filmen, dan zou je denken: jolige bende! Maar de muziek speelt, als in de beste David Lynch-films, ook altijd voor verontrustende stoorzender. Zelfs wanneer Fever Ray op z’n vrolijkst is – en nieuwe plaat ‘Plunge’ is al duizend keer vrolijker dan de vorige – valt er nog altijd geen streepje licht binnen. Er is altijd minstens één geluidje dat je doet beseffen dat er iets grondig niet pluis is – als een rotte geur die vanonder de vers geboende parket komt gekropen. In ‘This Country’ – op smaak gebracht met meer dan een goeie snuif Kraftwerk – was dat bijvoorbeeld iets dat deed denken aan het geblaas van een rookmachine, of een vastlopend kopieerapparaat. Maar wat?! Geen idee. Banaal, en toch kreeg deze jongen er rillingen van.

Karin blijft de koningin van het unheimliche, zo angstaanjagend én zo aanlokkelijk als de inktzwarte nacht. Nog tegenstellingen? Dit optreden was mysterieus en toegankelijk, kitscherig en kurkdroog, geëngageerd maar ook pure fun. Alles wat een goed popconcert nodig heeft, zo ongeveer, nu ik er zo over nadenk.

Tegen niemand zeggen, maar ik denk dat ik vanavond intens genoten heb van een feministische kunstshow. Power to the pussy!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234