Film: Carnage

‘Eigen kind, schoon kind,’ placht ons moeder altijd te zeggen, en na het bekijken van ‘Carnage’ moeten we haar – nog maar eens – gelijk geven. Ondanks de titel zult u geen spatje bloed zien in ‘Carnage’ – liters frustratiezweet en een indrukwekkende stroom kots: dát dan weer wel.

Het ‘bloedbad’ uit de titel verwijst naar het onderhoud tussen twee koppels, naar aanleiding van de flinke pandoering die het zoontje van het ene dat van het andere heeft gegeven. Wat begint als een beleefde koffieklets ontspoort langzaam in een verhit robbertje vechten, verbaal dan toch, dat fijntjes aantoont hoe dun het laagje beschaving is waarachter we ons allemaal verschuilen.

Met Roman Polanski achter de camera en goed volk als Kate Winslet en John C. Reilly ervóór, weet u dat ‘Carnage’ cinema op z’n best is. Mocht u toch het gevoel hebben dat één en ander aanvoelt als verfilmd theater, dan is dat ook geen toeval: ‘Carnage’ is gebaseerd op een toneelstuk van Yas­mina Reza, dat bij ons als ‘God van de slachting’ net aan een succesvolle herneming bezig is.

Jan Eelen (regisseur ‘God van de slachting’) «Toen we het stuk twee jaar geleden speelden, waren de voorstellingen heel snel uitverkocht. Nu vliegen de kaarten ook weer de deur uit, dus je kunt wel zeggen dat het een succes is.»

HUMO ‘God van de slachting’ was je eerste ervaring als theaterregisseur. Een jongensdroom die uitkwam?

Jan Eelen «Dat nu ook weer niet. Ik ga zelf geregeld naar het theater – vroeger wel meer dan nu – en ik wilde eens zien of ik een voorstelling kon maken van anderhalf uur die op geen enkel moment verveelt. Het moest echt een trein worden, waar de toeschouwer na vertrek niet meer af raakt.

»Voor de acteurs is het wel een heel intensief en moeilijk stuk geworden om te spelen. Het is natuurlijk plezant, want er wordt overgegeven op de scène en zo, maar mij ging het vooral om het onbehaaglijke gevoel dat tijdens de voorstelling in de zaal hangt. Je voelt het publiek denken: ‘O nee, zeg dat nu toch niet!’ Die plaatsvervangende gêne, da’s fijn, hè.»

HUMO Toch blijf je erbij dat dit theateruitstapje eenmalig is.

Eelen «Omdat theater ook heel frustrerend kan zijn. Een voorstelling kan heel goed lopen, maar je kunt als regisseur ook in de zaal zitten en na vijf minuten al weten dat het om zeep is. Je hebt veel minder controle.»

HUMO Wat vind je eigenlijk van Polanski’s verfilming?

Eelen «Ik was er niet kapot van, eigenlijk. Ik vond het ook een heel atypische Polanski-film. Pas op, er wordt enorm goed in geacteerd, maar die typische Polanski-touch miste ik toch. Meestal hebben zijn films iets heel bevreemdends, maar dat vond ik hier niet het geval.»

HUMO In de pers werd de film vooral geprezen vanwege de sterke vertolkingen. Heb jij geen acteerambities meer, na je gastrol in ‘Safety First’?

Eelen «Toevallig dat je dat net nu vraagt: met de herneming van ‘God van de slachting’ zag het er heel even naar uit dat ik de rol van Oscar Van Rompay zou overnemen. Oscar zit de volgende maanden ook met een stuk in Duitsland, dus we hadden mogelijk een vervanger nodig. Ik heb mezelf toen, heel overmoedig natuurlijk, naar voren geschoven om zijn rol te spelen. Anneke Miller was meteen enthousiast, de rest iets minder. Uiteindelijk kan Oscar de twee projecten toch combineren. Ik denk dat vooral Els Dottermans daar heel opgelucht over was (lacht).»


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234