Film: La délicatesse

U wil zich oud voelen? Audrey Tautou, de spring-in-‘t-veld uit ‘Amélie Poulain’ die ze in onze gedachten op elke straathoek in broekzakversie verkopen en die de grootste collectieve crush veroorzaakte sinds Phoebe Cates uit het zwembad stapte in ‘Fast Times at Ridgemont High’, is er alweer 36. Maar dat ze nog altijd sprankelt als een pas geopende fles Armand de Brignac, ziet u vanavond in ‘La délicatesse’, een bitterzoet romcommetje dat hier al huppelend rond de bioscopen heen dartelde, recht naar het kleine scherm toe.

Audrey Tautou «Mijn personage Nathalie is een vrolijke vrouw met een bloeiende carrière en dito huwelijk. Maar na drie jaar gelukkig getrouwd te zijn, verliest ze haar droomvent door een dom ongeluk. Omdat ze daarna geen blijf meer weet met zichzelf, stort ze zich als een bezetene op haar werk. Totaal onverwacht merkt ze daar een sullige collega op – gespeeld door François Damiens, bij ons in Frankrijk een grote comedyster. De twee passen op het eerste gezicht niet bij elkaar, maar toch begint het één en ander te bloeien.

»Wat mij vooral aansprak, was de menselijkheid van het scenario, en de kracht van Nathalie. Ze gaat realistisch en waardig om met een verschrikkelijke tragedie: dat ontroerde mij meteen. Acteurs durven al eens berekend aan een rol te beginnen, maar Nathalie heb ik vanuit de buik gespeeld.»

– Het is waarschijnlijk de eerste keer dat je in een boekverfilming speelt waarbij de auteur, in dit geval David Foenkinos, zelf de regie voert?

Tautou «Ja. Dat was vooral heel praktisch. Had ik een vraag over Nathalie, dan kreeg ik ze meteen in geuren en kleuren beantwoord. Maar dat heb ik zo veel mogelijk vermeden: soms moet je niet té veel over een personage willen weten.

»Ik moet wel toegeven dat ik ‘La délicatesse’ niet vooraf gelezen had. Pas toen de opnames erop zaten, heb ik het gekocht. Ik was zo gecharmeerd door het verhaal en de toon van de wereld die David had gecreeërd, dat ik dacht: ‘Daar duik ik nog eens in!’ Een goed teken, me dunkt.»

– Net als het boek schippert de film tussen drama en komedie. Was het moeilijk om de juiste toon te vinden?

Tautou «Het eerste deel met het rouwproces is nogal zwaar: daar was het echt zoeken naar de lichtheid in de nachtmerrie. Die rouwscènes waren ook de lastigste om te filmen: je moet uitbeelden dat je door de hel gaat, maar het mag niet melodramatisch worden. Begin er maar eens aan. Andere scènes waren dan weer erg komisch.

»Het belangrijkste was: de emotionele reis die Nathalie doormaakt – van rouwend wrak naar een gelukkig mens – waarachtig vertellen. Haar evolutie moest júíst zitten. Niet evident, want films worden nu eenmaal niet chronologisch gefilmd: het moeilijkste was nog om te weten wélke Nathalie ik in elke scène ook alweer aan het spelen was, met al haar mood swings (lacht).»

– Je speelt nu vaker volwassen, zwaardere rollen. Was het moeilijk om van het etiket van ‘het jonge meisje’ af te raken?

Tautou «Daar zorgt de tijd wel voor. Ik word wat oud om nog een verliefde tiener te spelen, hè?»

– Het zou nog net lukken, denk ik.

Tautou «Ach, nee. De personages die ik speel, mogen samen met mij ouder worden. De naïviteit die je nodig hebt om jonge, frivole meisjes te vertolken, ben ik allang kwijt. En zo is het goed (glimlacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234