null Beeld

Film: La vie d'Adèle

Humo’s eigenste (es) was niet wild van het met een behoorlijke dosis halfpornografische, lesbische seks besprenkelde liefdesdrama ‘La vie d’Adèle’. Maar dat zal de meesten onder u vast niet tegenhouden om nu halsoverkop naar de afstandsbediening te vliegen.

'Ik weigerde cunnilingus! Zelfs met de valse vagina's die we droegen: nee, dank u, meneer.' Léa Seydoux (op de foto met blauw haar)

De film gaat over de saffische beslommeringen van de jonge Adèle Exarchopoulos (bouwjaar: 1993, vetzakken!) en Bondgirl Léa Seydoux. Exarchopoulos heet ook in de film Adèle, een meisje dat het allemaal zo goed niet weet, en ontdekt dat ze eigenlijk liever op dozen dan op stokken valt. Ze ontmoet de oudere, ervaren Emma, ze wordt verliefd, ze begint een relatie en rond haar kabbelt het leven voort, terwijl ze zachtjes blijft zoeken naar zichzelf. Zo heel veel méér heeft ‘La vie d’Adèle’ niet om het lijf, maar wie houdt van gevoelig vertelde, waanzinnig mooi vertolkte en deugddoend écht aandoende verhalen kan slechtere manieren bedenken om 179 minuten te spenderen. In Cannes kreeg de film alvast de Gouden Palm, uitgereikt door een jury onder leiding van Steven Spielberg.

- In Cannes kwam er ook enige controverse op gang: er ontstond een conflict tussen Adèle en jezelf enerzijds, en regisseur Abdellatif Kechiche anderzijds, over de manier waarop de expliciete seksscènes gefilmd waren.

Léa Seydoux «Ja. Laat me eerst en vooral zeggen dat ik vooraf wel wist dat het een lange, zware shoot zou zijn. Daar heeft Abdel nooit doekjes om gewonden. En hij liet me eerst de strip lezen waarop het verhaal is gebaseerd, ‘Le bleu est une couleur chaude’, om te zien of ik akkoord ging met alle inhoud – en dat deed ik. Ik hou ervan om risico’s te nemen: ik wilde me helemaal geven voor dat personage, mezelf verkennen en blootgeven. Zelfs de seksscènes: ik wilde weten hoe het zou zijn om die te filmen.

»(Zucht) Maar het was té veel. Abdel was helemaal geobsedeerd door de film. Je moest álles, maar dan ook álles geven om niet ontslagen te worden. Hij kon een scène tot wel 200 keer opnieuw filmen: ik wist niet dat hij zo maniakaal was. De scène waarin Adèle en ik elkaar voor het eerst ontmoeten, duurt op het scherm twintig seconden, maar het heeft tien úúr geduurd om die op te nemen – zonder overdrijven, hè. Na de honderdste take, letterlijk, keken Adèle en ik eens meewarig naar elkaar, met een glimlach, zo van: ‘Kan jij dit geloven?’ En daar werd hij wóést van. Oh my fucking god, wij lachten gewoon even! Nu ja, ik wilde een extreme shoot met veel moeilijkheden: ik heb er één gekregen.»

- De seksscènes, Léa.

Seydoux «Juist, ja (lachje). Tja, soms voelde het gewoon vernederend, alsof we één of ander fantasietje aan het uitbeelden waren. Ik voelde me soms een prostituee, en dat gevoel gebrúíkte hij ook tijdens het filmen. Zes uur lang een orgasme spelen terwijl er drie camera’s uit alle mogelijke hoeken op je staan te loeren: dat is slopend. Al moet ik toegeven dat het voor mij nog altijd moeilijker is om echte emoties te tonen dan om mijn lichaam te laten zien. Uiteindelijk is het een erg mooie film geworden en dat is het belangrijkste; dan doen mijn persoonlijke besognes er niet meer toe.»

- Is er, tot slot, ook iets wat je pertinent weigerde te doen?

Seydoux «Echt roken. Ik was net gestopt. En o ja: cunnilingus! Zelfs met de valse vagina’s die we droegen: nee, dank u, meneer.»


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234