null Beeld

Film: Le Havre

Wanneer u donkere surftonen uit de fifties hoort, de gesatureerde kleuren van een Europese politiefilm uit de jaren 60 ziet en in de borststreek voelt dat daar aan de juiste snaren wordt geplukt, dan bent u zonder twijfel naar een prent van Aki Kaurismäki aan het kijken, het Finse bastaardkind van Wes Anderson en Mike Leigh. In zijn recentste film ‘Le Havre’, over een oude Franse schoenpoetser die zich ontfermt over een jonge Afrikaanse vluchteling, verweeft hij melancholische poëzie en sociale bewogenheid met een verheffend feelgoodverhaal. Het is niet voor niks zijn relevantste én beste in jaren. Nu, het is niet omdat ‘Le ­Havre’ misschien wel de meest optimistische film uit ’s mans oeuvre is, dat hijzelf opeens een lachebekje is geworden.

Aki Kaurismäki «Pff, wat een dag. Wil je geloven dat ik al twee maanden niet gerookt en gedronken heb?»

- Waarom niet?

Kaurismäki (steekt sigaret op) «Geen idee, vriend. Stel je vragen maar.»

- Is ‘Le Havre’ een persoonlijke film?

Kaurismäki «Niet echt. Weet je waar het mij om te doen is? Ik wil films maken die ze in China zonder ondertitels kunnen begrijpen. We zijn allemaal mensen, die allemaal met gelijkaardige dingen worstelen.»

- Ben je erin geslaagd?

Kaurismäki «Ik maak altijd fouten, maar over ‘Le Havre’ was ik tevreden omdat de mensen gelukkig buitenwandelden nadat ze hem gezien hadden.»

- Terwijl je toch het vluchtelingenprobleem in Europa wilde aankaarten.

Kaurismäki «Jazeker, maar je moet altijd een tegenwicht bieden als je zware thema’s behandelt, anders is de film niet in balans.»

- Waarom heb je het verhaal in Frankrijk gesitueerd? Normaal is Helsinki je uitvalsbasis.

Kaurismäki «Omdat maar weinig vluchtelingen wanhopig of onfortuinlijk genoeg zijn om in Finland terecht te komen. Logischerwijze moest het een mediterraans stadje zijn, omdat daar de meeste Afrikaanse vluchtelingen aankomen. Maar omdat logica niks met cinema te maken heeft, heb ik Le Havre gekozen. Het vluchtelingenprobleem en de manier waarop daarmee wordt omgegaan, is een Europees probleem: ik had het verhaal in eender welk Europees land kunnen situeren.»

- Maak je nog graag films?

Kaurismäki «Jazeker, al is het nu moeilijker dan vroeger. Toen ik jong was, was ik de snelste filmmaker van de wereld: sneller dan Tsui Hark – die kon er nochtans wat van – en Jim Jarmusch, al is die laatste mij aan het inhalen. Ach, ik heb toch al grotendeels gezegd wat ik wilde zeggen.»

- Je bent een fan van oude Amerikaanse films. Wat vind je van het Hollywood van vandaag?

Kaurismäki «Bah, een schande! Vroeger was Amerikaanse cinema top: alles van Buster Keaton en Charlie Chaplin over Howard Hawks en Humphrey Bogart tot Raoul Walsh en John Ford. Hun films zijn de grote invloeden op mijn werk, maar dat Hollywood bestaat niet meer. Alleen onafhankelijke films zijn nog de moeite – die worden zelfs steeds beter.»

- Heeft Finland een bloeiende filmcultuur?

Kaurismäki «Vroeger wel. Er was een tijd dat Jean-Luc Godard meer fans had in Finland dan in Frankrijk. Maar nu kijken de mensen alleen nog naar die rotzooi uit Hollywood. Ik heb nog een filmfestival opgericht om daartegenin te gaan, ergens in the middle of nowhere. Er kwamen weinig mensen op af, maar iedereen kon wel met iedereen praten: zo heb ik het graag.

(plots) »Ben jij eigenlijk al in Finland geweest?»

- Nee.

Kaurismäki «Goed zo: het leven is al saai genoeg.»


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234