Film: Lebanon

Smeert u alvast de rupsbanden voor vanavond, want Canvas stuurt ‘Lebanon’ uw richting uit: een oorlogdrama gebaseerd op regisseur Samuel Maoz’ eigen beklemmende ervaringen als tanksoldaat tijdens de Israëlische invasie van Libanon in 1982. Uniek aan ‘Lebanon’ is dat de kijker als het ware met de doodsbange soldaten mee in de tank gestopt wordt: de Libanese buitenwereld die ze doorploegen, krijgt u enkel te zien door het vizier van de kanonnier.

Samuel Maoz «Ik móést deze film maken. Niet om vergiffenis te vragen, dat is wat sterk uitgedrukt, maar ik was wel op zoek naar een zeker begrip. Ik had het al eens geprobeerd in 1988, maar bij het schrijven kwam het allemaal weer naar boven, en dat was heftiger dan ik op dat moment aankon. Ondertussen is het conflict alwéér opgelaaid, en zag ik jongens van nu nét hetzelfde meemaken als wat wij toen doorgemaakt hebben. Hoog tijd dat ik er dus eens werk van maakte.

'Moraliteit bestáát niet in een oorlog'

»Ik ben van dezelfde generatie als Ari Folman, die ‘Waltz with Bashir’ maakte, en Joseph Cedar, die ‘Beaufort’ gedraaid heeft. ‘De Libanongeneratie’, noemen ze ons: normale jongens die opgegroeid zijn in Israël, en zich alleen maar bezighielden met meisjes uit Tel Aviv. Tot we plots gebrainwasht werden en naar de oorlog moesten.»

– Wat wilde je de mensen precies doen inzien?

Maoz «Dat goed en fout gewoon niet bestaan in een oorlog. Al wat je voelt als je aan het vechten bent, is de drang om te overleven. Als mensen beginnen over moraliteit moet ik ook altijd lachen: bestáát gewoon niet in een oorlog.»

– De vertolkingen in ‘Lebanon’ zijn op z’n minst realistisch te noemen. Heb je de acteurs uitgelegd wat jou was overkomen in die oorlog, zodat ze het beter zouden begrijpen?

Maoz «Nee, want dat kun je gewoon niet, iemand laten begrijpen wat je daar hebt meegemaakt door het enkel te vertellen. Ook al zeggen ze je dan dat ze het snappen. In plaats van hen uit te leggen hoe het voelt om opgesloten te zitten in zo’n tank, heb ik het hen doen vóélen: ik heb elk van hen in een kleine, donkere en bloedhete container opgesloten.

»Dat hou je normaal gezien zo’n twee uur vol, maar daarna probeert je lichaam zich te beschermen tegen de hitte en ga je over in een soort van zweverige, bijna hypnotische trance. En net dan, wanneer ze het het minst verwachtten, zijn we met ijzeren staven op de buitenkant van hun container beginnen te meppen – om beschietingen na te bootsen. Ik kan je verzekeren: op zo’n moment krijg je als soldaat plots een enorme shot adrenaline.

»Vervolgens lieten we ze nog eens vijf uur zitten. Dan wachten ze natuurlijk heel die tijd tot je opnieuw op die container gaat slaan, maar dat doen we dan niet meer – net omdát ze het verwachten.»

– Erg menslievend klinkt dat allemaal niet. Geen klachten gekregen van boze agenten omdat ze vonden dat je hun acteurs mishandelde?

Maoz «Integendeel! Ik heb wel boze telefoontjes gekregen van agenten, maar dan omdat ze boos waren dat we hún jongens niet hadden uitgekozen om in een container te stoppen (lacht)

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234