null Beeld

Film: Margin Call

Nooit iets gesnapt van de financiële crisis, tot ‘Margin Call’, het lichtjes fantastische regiedebuut van J.C. Chandor. Niet omdat daarin alles haarfijn wordt uitgelegd, wél omdat de film inzicht verschaft in ons kapitalistische systeem met zijn waanzinnige kluwen van aandelenspeculaties en computeralgoritmes. De briljante zet van Chandor? Dat systeem in al z’n complexiteit presenteren – inclusief het onverstaanbare beursjargon – en laten zien dat uiteindelijk níémand er nog wat van snapt, zelfs niet de mensen die de verzekerings- en bankenconcerns van deze wereld leiden.

vvp

J.C. Chandor «’Margin Call’ volgt een onbepaalde Wall Street-firma gedurende één cruciale nacht aan de vooravond van de internationale crisis. De topmannen en -vrouwen van dat bedrijf beseffen stilaan wat voor een catastrofe er voor de deur staat, en ze moeten nog voor de beurs ’s ochtends opengaat, beslissen wie de klappen zal incasseren: zijzelf of hun cliënten.

»Eerlijk gezegd heb ik nooit de ambitie gehad om een film over de beurs te maken. Maar mijn interesse werd aangewakkerd toen ik een jaar voor de crisis in een vastgoeddeal zat. Halfweg het project kwamen er wat onvoorziene kosten en problemen bij, en kregen we een overnamebod. Toen nam de peetvader van mijn zakenpartner – een ouwe rot in dat wereldje – ons apart en zei: ‘Ook al verlies je een klein beetje geld: neem dat aanbod aan. It’s time to get out.’ We hebben dat maar gedaan, wat toen aanvoelde als een nederlaag. Maar toen niet veel later de crisis uitbrak en de prijzen de dieperik in gingen, was het net alsof ik een tweede kans had gekregen in het leven…

»Toen ik aan het scenario van ‘Margin Call’ begon, moest ik terugdenken aan die man. Het leek me interessant om aan dat type kerels – investeerders, bankiers en zo – een character-driven drama op te hangen. Om te kijken hoe de wereld rondom hen veranderde zo vlak voor de crisis, wat hun verantwoordelijkheden waren ten opzichte van hun medemensen, en hoe ze daarmee omgingen.»

– De film gaat wel over financiële thema’s, maar hij voelt evengoed aan als een thriller.

Chandor «De film volgt een ‘tikkende tijdbom’-structuur: een typisch thrillergegeven, natuurlijk. Met als belangrijk verschil: je weet al van bij aanvang dat de bom niet meer ontmanteld kan worden. Zo wordt het toch weer een drama, met als kernvraag: aan wie gaan we die bom doorspelen?

»Bovendien vond ik het een ongemeen fascinerend idee: stel dat je erbij zou kunnen zijn op die ene dag die alles veranderde? Zo’n eng, gelimiteerd perspectief op een gigantisch, wereldwijd probleem krijgen, helpt ook om beter te begrijpen hoe alles kon mislopen, vind ik.»

– Zie je hen – de beursmensen – als de slechteriken in het verhaal?

Chandor «Dat is heel verleidelijk, hè, en tot op zekere hoogte misschien wel correct. Maar je moet ook beseffen: de meeste mensen die zich in gelijksoortige situaties bevinden, zouden allemaal geneigd zijn hetzelfde te doen, namelijk hun eigen hachje proberen te redden. Het is moeilijk om één iemand met de vinger te wijzen, daarvoor is het probleem te groot en te complex.

»Weet je, de financiële wereld is één van de enige economietakken die ook in een uitstekend jaar 5 à 10 procent van alle werknemers ontslaat, puur om de rest te motiveren. Voor de overblijvers is dat heel hard, en dat doet je extra begrip krijgen: het gaat in de bankenwereld niet alleen om hebzucht en geld, maar ook om overleven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234