null Beeld

Film: Mon Fils à Moi

De twaalfjarige Julien (Victor Sévaux) heeft het niet onder de markt: zijn op het eerste gezicht liefhebbende moeder (een rol van Nathalie Baye) oefent een verstikkende macht over hem uit.

Ze is woest wanneer haar kleine jongen een eerste vriendinnetje krijgt, en als hij zich voor het eerst scheert, springt ze haast uit haar vel. En als ze de badkamer binnenstormt en Julien zijn erectie achter een handdoek probeert te verbergen, rukt ze de handdoek weg en bijt ze hem toe: 'Is dat alles?' Nee, we hoeven geen gediplomeerd psycholoog te zijn om te weten dat zoiets z'n sporen nalaat. En we hoeven net zo min een gediplomeerd filmrecensent te zijn om te besluiten dat de Franse regisseur Martial Fougeron niet meteen een gemakkelijk thema heeft uitgekozen voor zijn eerste langspeelfilm.

Nathalie Baye «En toch zei ik meteen ja toen Martial me vroeg voor 'Mon fils à moi'. Het scenario nam me vanaf bladzijde één op sleeptouw. Da's altijd een goed teken – de meeste scripts die ik krijg, zijn zo slaapverwekkend dat ik er maar één woord voor heb: Temesta.

»Het verhaal schokte me enorm toen ik het de eerste keer las. Zeker omdat ik nauw betrokken ben bij een organisatie die opkomt voor mishandelde kinderen. Door deze film ben ik gaan beseffen dat mishandeling veel vormen kan aannemen. Iedereen heeft het altijd over fysiek misbruik, maar een kind kan net zo goed mentaal gemanipuleerd worden.»

- Je vertolkt een bijzonder donkere rol in de film.

Baye «Ja, maar tegelijk was het er eentje uit de duizend: voor een actrice is het een ongelofelijk cadeau om een moeder te mogen spelen die haar kind graag ziet, maar op een totaal foute en zelfs gevaarlijke manier. Het heeft allemaal te maken met haar angst om ouder te worden. Door haar zoon te zien opgroeien, wordt ze met haar neus op haar eigen leeftijd gedrukt. Daarom wil ze Julien voor eeuwig en altijd klein houden. Op den duur wordt het een obsessie, zelfs pure waanzin.

»Men vraagt me dikwijls hoe diep ik in mezelf heb moeten tasten voor dit personage. Het antwoord is simpel: niet. Doorgaans kies ik personages waarmee ik niks of weinig gemeen heb. Dat maakt het spel des te interessanter. Het laat me toe mezelf helemaal te smijten in een rol. Hoe ouder ik word, des te meer ik dat doe. Ik kijk nooit in de spiegel als ik op een set sta. Of hoe zei Sophia Loren het ook alweer? 'Er zijn filmsets waar een actrice mooi dient te zijn, maar op andere mag ze zo lelijk zijn als de nacht.' Gelijk had ze, die Sophia.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234