null Beeld

Film: Moonrise Kingdom

Voelt u die tinteling in uw tenen, dat kippenvel op uw armen en die kriebel in uw buik? Níét naar de dokter bellen: dat zijn gewoon enkele van de symptomen die u vertellen dat er binnenkort nog eens een Wes Anderson grand cru op tv komt!

Sinds wij weten dat zondag het glorieuze ‘Moonrise Kingdom’ eindelijk op de buis te zien is – over een jongen en een meisje van twaalf die zich niet begrepen voelen en samen, hand in hand, de bossen intrekken – zitten wij met een gelukzalige glimlach achter onze computer. En al onze browservenstertjes zijn safe for work!

Ziehier zeven goeie redenen waarom u al even enthousiast als wij zou moeten rondhuppelen:

1 Er is niemand zoals Wes Anderson. In de loop van achttien jaar (en acht films) heeft hij een filmuniversum gecreëerd dat werkelijk nérgens mee te vergelijken valt en waarnaar het op kantoor steevast prettig wegdromen is. Zijn personages drukken zich uit op een even droog-ironische als poëtische wijze, het kleurenpalet is immer rijkgeschakeerd en elke huiskamer ziet eruit als een wonderland.

2 Andersonland is een minutieuze poppenkast. Anderson is een nietsontziende stilist die maniakaal bezig is met de kleinste details. Als er ergens een boek met een mooie cover op de achtergrond ligt, ga er dan maar van uit dat iemand die speciaal voor de film ontworpen heeft. Zie je ergens een dekentje liggen, dan heeft daar ergens een tante van Wes uren aan zitten haken. Een schilderijtje? Niet toevallig uitgekozen: alles, maar dan ook alles ademt een artisanaal vakmanschap uit.

3 Anderson is de meest schilderachtige van alle regisseurs. Het liefst is hij op twintig canvassen tegelijk bezig: hij laat zijn camera in één vloeiende beweging van tableau naar tableau glijden en schotelt telkens een wonderlijk minitafereeltje voor, het één al betoverender dan het ander. In Andersonland is alles symmetrisch, duren de shots minutenlang en weet elke acteur precies waar hij moet lopen. Naar een Anderson-film kun je maar op één manier kijken: met open mond.

4 Niet alleen uw ogen, maar ook uw oren worden verwend. Na Quentin Tarantino moet Wes Anderson zowat de populairste soundtracksamensteller van onafhankelijk Hollywood zijn. Staan zo bijvoorbeeld op de hemelse ‘Moonrise Kingdom’-geluidsband: Benjamin Britten, Hank Williams en Alexandre Desplat, maar ook het voor altijd in onze hartkleppen gebeitelde ‘Le temps de l’amour’ van Françoise Hardy.

5 Niet alleen zijn sets en zijn soundtracks vult Anderson met het beste van het beste, ook zijn cast is in elke film om van te smullen. Draven zo op in ‘Moonrise Kingdom’ (diepe adem):Bruce Willis, Tilda Swinton, Frances McDormand, Bill Murray, Edward Norton, Bob Balaban, Harvey Keitel en Jason Schwartzman. Meer nog: Anderson weet niet alleen mooie namen te strikken, hij noopt ze ook telkens tot prachtige, atypische vertolkingen. In ‘The Grand Budapest Hotel’ mocht Ralph Fiennes dit jaar nog laten zien wat voor een geweldige komische timing hij heeft, en hier in ‘Moonrise Kingdom’ maken vooral Bruce Willis en Edward Norton indruk, respectievelijk als een uitgebluste flik en een overijverige scoutsleider: nooit eerder waren ze tegelijk zo aandoenlijk en zo geestig.

6 Want het wordt weleens vergeten: Wes is ook erg gráppig. Waar de meeste arthousefilms gebukt gaan onder een tergende sérieux, valt er op planeet Anderson altijd wel wat te gniffelen. Enkele voorbeeldjes uit ‘Moonrise Kingdom’: wanneer Edward Norton merkt dat één van zijn welpjes gevlucht is, roept hij luidkeels ‘Jiminy Cricket, he flew the coop!’ Op een ander, geheel willekeurig moment, komt Bill Murray binnenstappen met een bijl en kondigt hij aan dat hij een boom gaat zoeken om om te kappen. En dan zijn er nog – het fijnst van al – de diepserieuze, gevoelige gesprekken tussen de twee twaalfjarige tortelduifjes: ‘Pas op voor schildpadden. Als je een vinger in hun mond stopt, bijten ze.’ Nog waar ook.

7 Maar het belangrijkste van al: als Anderson het wil, pulkt hij ook aan uw hartsnaren, prutst hij aan uw gemoed en laat hij zijn o zo quirky personages ongemerkt onder uw huid kruipen. ‘Moonrise Kingdom’ is verreweg zijn ontroerendste, tederste en zachtaardigste film: hij laat de ironie grotendeels achterwege en vertelt een oprecht verhaal over kind zijn, opgroeien en – natuurlijk – verliefd worden, dat je achteraf niet enkel met een zekere artistieke tevredenheid, maar ook met een zachte krop in de keel achterlaat. Françoise Hardy geeft de beste samenvatting: ‘Ç’est le temps de l’amour / le temps des copains, et de l’aventure.’ Natúúrlijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234