null Beeld

Film: One Flew over the Cuckoo's Nest

Vanavond vertoont Canvas één van de Jack Nicholson-klassiekers uit de seventies: 'One Flew over the Cuckoo's Nest'. Jack vertolkt de rol van een delinquent die wordt opgesloten in een psychiatrische instelling en in opstand komt tegen het autoritaire ziekenhuispersoneel.

Jack Nicholson «Ik liep al heel lang rond met plannen om 'One Flew over the Cuckoo's Nest' te verfilmen - het boek van Ken Kesey was zo'n beetje de bijbel van mijn generatie. Ik had de rechten op de roman zelf proberen te kopen in 1963, maar Kirk Douglas was me te snel afgeweest.

»Kirk heeft vervolgens tien jaar lang geprobeerd de film te maken, maar geen enkele studio toonde interesse: men vond het verhaal 'te deprimerend'. Hij heeft de rechten uiteindelijk doorverkocht aan zijn zoon Michael, die meteen besloot de film zelf te produceren en mij kwam vragen of ik de rol van McMurphy wilde spelen.»

- U kreeg een oscar voor uw vertolking, maar in plaats van uw succes te verzilveren, ging u excentrieke personages spelen in alternatieve films als 'The Missouri Breaks' en 'The Border'. Een vergissing?

Nicholson «Nee, ik deed dat heel bewust. Ik wilde de lat hoger leggen, experimenteren, nieuwe dingen uitproberen. Maar het publiek heeft mij bestraft: zowat alle films die ik in die periode heb gedraaid, zijn geflopt. Maar ik heb geen greintje spijt. Ik had natuurlijk voor het geld kunnen kiezen, maar zo zit ik niet in mekaar. Met films als 'Star Wars' valt geen eer te behalen.»

- In uw beste films - 'One Flew..' - 'Easy Rider' - Five Easy Pieces' - speelt u meestal de tegendraadse antiheld. Waarom eigenlijk?

NIcholson «Ik ben altijd antiautoritair geweest; het zit in mijn bloed. Ik behoor tot een generatie die is opgegroeid met cool jazz, de West Coast Style en Jack Kerouac. We liepen rond in corduroy broeken en coltruien en babbelden voortdurend over Sartre en Camus en het existentialisme en over hoe het zou zijn om on the road te zijn.

»We leefden 's nachts, en we sliepen een gat in de dag. We keken naar Europese films en liepen de eerste concerten van Ravi Shankar en Bob Dylan af. We rookten dope, bij voorkeur op het toilet, want het was niet cool om het in het openbaar te doen. We waren ook de eersten die de American Dream niet meer pikten.

»De meeste tijd brachten we door op straat, of met feesten - eenvoudige iedereen-brengt-een-fles-mee-feesten. Vrienden van nu zeggen dat ze me uit die tijd herinneren als iemand die voortdurend een goedkope fles rode wijn aan z'n mond had (lacht).

»Die feesten waren geweldig, honderden mensen, iedereen door mekaar, orgieën in de ware zin van het woord. Dennis Hopper en ik zijn eigenlijk acteur geworden omdat je dan zoveel meiden kon opvrijen, soms wel vier op een dag. Heerlijke tijden (grijnst)

- Hoe reageerde u toen u hoorde dat Marlon Brando was overleden?

Nicholson «Ik was ontzet. Marlon Brando is mijn hele leven lang mijn idool geweest. Weet je, tijdens mijn jeugd in New Jersey, in de jaren vijfitg, werkt ik tijdens de zomervakanties vaak als assistent-manager in een plaatselijke bioscoop.

»Ik denk niet dat ik daar ooit één voorstelling van 'On The Waterfront' heb gemist. Brando was betoverend. Ik reken hem tot één van de grootste kunstenaars van de twintigste en eenentwintigste eeuw; niemand heeft hem ooit geëvenaard.»

- Wanneer hebt u hem voor het eerst ontmoet?

Nicholson «Tijdens mijn eerste jaren in Hollywood werkt ik als klerk in de kantoren van MGM - ik had die job aangenomen omdat ik filmsterren hoopte te zien. Ik herinner me nog goed de dag dat Marlon Brando daar binnenwandelde.

»De mensen die daar werkten, waren eraan gewend elke dag filmsterren te zien passeren, maar toen Brando verscheen vlogen de vensterblinden omhoog en leunden de secretaresjes allemaal uit het raam in de hoop een glimp van hem op te vangen.

»Brando was een sensatie. Later deed ik er alles aan om de studio's binnen te glippen waar hij aan het draaien was. Ik wilde hem absoluut van dichtbij aan het werk zien.»

- Later zijn jullie buren geworden.

Nicholson «Ja, we hebben dertig jaar naast elkaar gewoond in Los Angeles. Ik durf hem hem nog altijd niet hardop mijn vriend te noemen - hell, we hebben het tenslotte over Marlon Brando - maar toch: we deelden meer dan alleen maar een oprit. Hij was de beste buurman die een mens zich kan wensen: hij was gesteld op rust en respecteerde je privacy, maar als je iets nodig had, kon je altijd op hem rekenen. Burenruzies hebben we nooit gehad.

»Ik koester de gesprekken die ik met hem had - hij was briljant, goudeerlijk en buitengewoon geestig. En dol op aprilgrappen! Op een keer stuurde hij me een lange, ernstige brief, waarin hij aankondigde dat hij zijn huis zou verkopen en dat ik een nieuwe buurman zou krijgen. De schrik sloeg me om het hart - vooral toen ik las dat hij het huis had verkocht aan een acteur aan wie ik een vreselijke hekel had. Later bleek natuurlijk dat het een grap was: hij vond het heerlijk om me op stang te jagen. Hij zou er nog jaren om blijven lachen (lacht). God ik mis hem.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234