Film: Soul Kitchen

In de meeste films die Fatih Akin tot nog toe maakte (‘Gegen die Wand’, ‘Auf der anderen Seite’) zat véél – analyses van de Duitse multiculturaliteit, de grootstad en het rotte kapitalisme, om maar wat te zeggen – maar niks geen feestgedruis.

Wij zouden ’m bijna bestempelen als een zwartkijker met pretvrees, die Akin, maar gelukkig mag er in ’s mans recentste langspeler ‘Soul Kitchen’, over een sukkelende restaurantuitbater in Hamburg, wél een glaasje gedronken worden. Zoals het hoort in deze door katers en kapotgeslagen voornemens sowieso al behoorlijk teneerdrukkende januarimaand.

Fatih Akin «Ik wou eens iets anders maken dan een maatschappelijk drama dat je zin doet krijgen om je onder een trein te gooien (lacht).

»Weet je, mensen komen vaak zeggen hoe anders ze ‘Soul Kitchen’ vonden, maar dat wil niet zeggen dat de film minder persoonlijk zou zijn. Hij belicht gewoon een ander facet van mezelf – mijn meer, euh, uitbundige levensstijl – en was vooral bedoeld om afscheid van te nemen van die fase. Vandaar ook de nostalgische sfeer.»

– Hoe komt het dat de film zo lang in de lade heeft gelegen?

Akin «Ik denk dat het script zo’n dertien keer bewerkt is, en dat we uiteindelijk de eerste versie gebruikt hebben (lacht). Die stamt uit de tijd van ‘Gegen die Wand’, ondertussen alweer tien jaar geleden. Mijn naaste vriend en producer Andreas Thiel wilde meteen daarna met ‘Soul Kitchen’ beginnen, hij was razend enthousiast over dat project. Maar de reacties van pers en publiek op ‘Gegen die Wand’ waren zo lovend dat ik ‘Soul Kitchen­’, een veel luchtiger verhaal, opeens niet meer vertrouwde. Ik was bang dat de cultuursnobs van mij geen komedie zouden aanvaarden. Waarop Andreas, in al zijn wijsheid: ‘Fuck de cultuursnobs!’ (lacht)

»Hij zei ook: ‘Je mag geen slaaf worden van je succes. Doe wat je zélf wil doen.’ Maar ik was nog jong en wist niet goed hoe ik met die pas verworven status van gelauwerde arthouseregisseur moest omgaan. Dus heb ik eerst maar ‘Auf der anderen Seite’ gedraaid, de serieuze film die de critici in mijn hoofd wilden. (Stil) Tijdens de laatste week van de opnames is Andreas gestorven. ‘Soul Kitchen’ is dus voor hem, maar ook voor mij.»

– Hoe reageerden de fans van je eerste twee films uiteindelijk op je luchtige kant?

Akin «Man, ik was bloednerveus. Ik blééf het script maar herschrijven. Op de eerste draaidag was ik veel te laat, en ik bleef maar details veranderen, ook al wisten we maanden op voorhand al welke shots we zouden kiezen en hoe de camera’s moesten staan.

»Maar uiteindelijk ging alles goed en bleek de film een spetterend succes. Gelukkig! En weet je wat nu het toppunt van ironie is? Ik had uren zitten tobben over hoe mainstream ik kon gaan zonder mezelf te verloochenen, op het lachwekkende af. Bij momenten dacht ik: ‘Oei, die manier van schrijven is niet arty! Wat nu?’ Maar uiteindelijk deed de film het vooral goed in de kleine theaters, die het in Duitsland moeilijker hebben dan ooit. Ik kreeg brieven van uitbaters om me te bedanken voor de toestromende bezoekers. Met mijn commerciële, door mezelf eerst niet kunstzinnig genoeg bevonden komedietje! Ik snapte er niks van (lacht).»

– Heb je je lesje geleerd?

Akin «Ja, ja. Volgende keer gewoon mijn zin doen. Fuck de cultuursnobs! (glimlacht)»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234