Filmreview: 'The Man with the Iron Fists'

Toen RZA in het begin van de jaren negentig de Wu-Tang Clan oprichtte, deed hij dat deels als eerbetoon aan de Shaolin-cultuur waar hij zo hartstochtelijk mee dweept - de groepsnaam komt van overigens ‘Shaolin and Wu Tang’, de quintessentiële martialartsprent van Gordon Liu uit 1983.

RZA, een wandelende martialartsencyclopedie, verwerkte in ‘Enter the Wu-Tang (36 Chambers)’, de debuutplaat van de Wu-Tang Clan, een hoop samples uit martialartsfilms, maar hij uitte zijn passie ook op andere manieren: hij acteerde in ‘Ghost Dog: The Way of the Samurai’ van Jim Jarmush, trok samen met zijn shifu op pelgrimstocht naar de mythische Wudang Mountain in China (een bedevaartsoord voor Shaolin-fanaten), werd een aanhanger van de tai chi-en qi gong-leer (‘Dankzij mijn martialartstrainingen vindt het bloed altijd zijn weg. Gedaan met halfslachtige erecties’) én schreef in 2003 de originele soundtrack van Quentin Tarantino’s ‘Kill Bill’. Het stond dan ook in de sterren geschreven dat die dweepzucht ooit zou uitvloeien in een zelfgeregisseerde martialartsprent. RZA pende samen met Eli Roth (‘Hostel’) een script neer, wist een tamelijk indrukwekkende cast te verzamelen (Russell Crowe, Lucy Liu) en overtuigde zijn maatje Tarantino om diens zegel 'Quentin Tarantino presents'op de begingeneriek te branden. Het resultaat, alle wuxia’s nog aan toe, is een bedorven noedel van een film: schabouwelijk vertolkt, lamlendig gemonteerd, onbegrijpelijk, pretentieus.

‘Maar dat hoort toch zo?’ horen we de martialartsfans onder u protesteren. ‘Dat maakt die films toch net zo charmant?’ Néén dus: zo scherp en zo krachtig als de eerste platen van de Wu-Tang Clan klinken, zo lachwekkend en zo onvolkomen oogt ‘The Man With the Iron Fists’. Om te beginnen heeft RZA een voice-over nodig (en dan nog wel de saaist klinkende voice-over aller tijden) om de plot (iets met een goudtransport, een gouverneur, en twee afvallige zonen die de namen Zilver en Brons dragen) enigszins verstaanbaar te maken: altijd een immens teken van zwakte. Nog meer euvels: af en toe duikt er om onverklaarbare redenen een Engelse cowboy op die zichzelf brullend voorstelt als Jack Knife (Russell Crowe was allicht ladderzat toen hij tekende), worstelkampioen Dave Batista speelt een soort mutant die zijn huid in een gouden schild kan laten veranderen waarop alle messen en speren afketsen, Lucy Liu gaat als Madame Blossom dapper verder met het begraven van haar eigen carrière, en RZA himself staat als The Blacksmith ongelooflijk ernstig op een aambeeld te hameren terwijl hij diepzinnige oneliners declameert als: ‘Waar ijzer is, is roest.' Zoals dat hoort, krijg je springfonteinen van bloed over je heen, en de schrille kungfukreetjes schetteren overtuigend door de zaal, maar de gevechtschoreografieën missen zwier en gratie, en de dreunende hiphoprhymes die de actie begeleiden klinken hier even misplaatst als de Brabançonne op een N-VA-congres.

Een mens kan hier alleen maar uit concluderen dat RZA die hele martial arts/Shaolin/shifu-filosofie nét iets te ernstig neemt, dat zijn talenten als scenarist en regisseur behoorlijk beperkt zijn, en dat het hem, in tegenstelling tot zijn grote vriend Tarantino, niet is gelukt om zijn liefde voor het genre op een speelse en meeslepende manier naar het witte doek over te brengen. De intenties zijn goed, maar de chi is zwak.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234