null Beeld

Filmreview: 'The Perks of Being a Wallflower'

Zoals de titel van deze Amerikaanse coming of age-prent al aangeeft, hoeft het echt geen drama te zijn om als een muurbloempje in het uitgaansleven te staan.

Het enige waarop je moet letten, zo weten wij uit járen van veldonderzoek, is dat je op de juiste, half bestudeerde, half onthechte manier tegen de achterste wand van de kroeg staat geleund; dat je het juiste leren jasje draagt; dat je een soort 'Wie kan me wat maken?'-onverschilligheid uitstraalt; en dat je je glas op de juiste manier in je hand houdt geklemd. Doe dát, en je zal een magneet zijn voor vrouwelijke ogen (noot: daarnaast moet je uiteraard een goeie pick-up linehebben. Met een zin als ‘Je kunt me wel krijgen, maar ik wil eerst weten wat jouw papaatje doet’, zo weten uit járen van veldonderzoek, zal je er echt niet komen).

Ter zake: gezien ons eigen muurbloempjesverleden, hadden wij als een parachutist moeten vallen voor ‘The Perks of Being a Wallflower’, het verhaal van een introverte, eenzame, maar intelligente en gevoelige jongen (vóél het typetje) die in het purgatorium van het tienerbestaan wegwijs wordt gemaakt door twee oudere, vrijgevochten outcasts: zij (Emma Watson uit ‘Harry Potter’) is een getroebleerd meisje dat het steeds maar opnieuw te pakken krijgt voor de foute kerels, hij (Ezra Miller uit ‘We Need to Talk About Kevin’) is een homoseksuele bohemien die stiekem rondscharrelt met de hunkvan de school. Deze prent van Stephen Chbosky, die zijn eigen bestseller verfilmde, kon wereldwijd op zeer veel likesrekenen, maar – en we weten dat we ons niet populair gaan maken met deze mening – wij vonden hier maar weinig aan. Toegegeven: op een oppervlakkig niveau biedt ‘The Perks’ een heftig soort instantgenoegen, en dat ligt dan vooral aan de herkenbare thematiek en aan de steengoeie soundtrack. Zo af en toe barst er een geweldige song los (The Smiths! New Order! Sonic Youth!), maar net die fantastische muziek werkt een bedrieglijk effect in de hand: wanneer een soundtrack in de smaak valt,ga je de kwaliteiten van de film vanzelf ietwat hoger inschatten. Wie daarentegen die soundtrack even wegdenkt, kán bijna niet anders dan tot de conclusie komen dat het 'Nerd gaat op zoek naar liefde'-verhaaltje hier iets gemaakts heeft, iets extreems gekunsteld, iets werktuiglijks. Wij zagen, bijvoorbeeld, geen tieners van vlees en bloed, maar een groepje stereotypische filmpubers die, terwijl ze door een zee van high school movie-clichés waden, door de cineast net iets te gretig als martelaars worden afgeschilderd (de beste vriend is uit het leven gestapt, de nieuwe beste vriend is homo, tante is dood: you can have too much of a good thing).En voor de rest vonden wij het toch wel héél eigenaardig dat de drie hoofdpersonages – stuk voor stuk intelligente indiejongeren die boeken lezen, theater bedrijven en hippe feestjes afdweilen – niet bekend zijn met ‘Heroes’ van David Bowie. Man, wij brulden die song al mee van toen we nog maar drie waren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234