null Beeld

Filmreview: The Wolverine

Stijlvolle actiefilm die bewijst dat ‘X-Men’ een van de interessantere Hollywood-franchises blijft.

‘The Wolverine’ zorgde voor één van onze vreemdste gewaarwordingen ooit tijdens een Hollywood-blockbuster. Terwijl we rustig de generiek zaten te bestuderen – wij blijven altijd zitten tot het allerlaatste beeld, zelfs als we er niet voor betaald worden – konden we plots niet meer volgen: de namen van de Japanse leden van de crew, en dat waren er een peloton of drie, waren alleen in karakters te lezen. Zei daar iemand dat de Aziatische markt voor Hollywood almaar belangrijker wordt? De hele film is daar trouwens een bewijs van: ‘The Wolverine’ speelt bijna volledig in Japan en bevat zo goed als uitsluitend acteurs van Aziatische afkomst – en die incarneren niet alleen het Kwaad, maar ook de Goedertierenheid. Centraal staat uiteraard het gebeeldhouwde lijf van – kreetjes van beiderlei kunne – Hugh Jackman.

Dit is de zesde aflevering van de ‘X-Men’-franchise, maar de film sluit niet aan bij het abominabele ‘X-Men Origins: Wolverine’ of het aardige ‘X-Men: First Class’, de prequel van de hele reeks, wel bij ‘X-Men: The Last Stand’. We zien hoe de veelvraat in Japan belandt op uitnodiging van een oud-soldaat, Shingen Yashida, die dankzij de Wolverine van de dood gered werd bij de aanval op Nagasaki. Yashida is ondertussen een mogol en zou graag via een neurologisch experiment de onsterfelijkheid van de Wolverine overnemen – een eigenschap die die laatste, opgejaagd door dromen over zijn overleden geliefde Jean Grey, meer en meer als een last beschouwt. Als ook de yakuza interesse toont voor het experiment, ontstaat een situatie waarbij niemand meer te vertrouwen is en de Wolverine almaar meer in het nauw wordt gedreven.

De psychologische karaktertekening van het hoofdpersonage is flinterdun, maar dankzij de spetterende actie en vooral het thriller­aspect bleven we twee uur geboeid kijken. Productiemaatschappij Marvel huurde James Mangold (zie: ‘Walk the Line’ of de remake van ‘3:10 to Yuma’) in als regisseur. Toegegeven, zijn ‘Knight and Day’ was een slag in het water, al lag dat deels aan het geestdodende scenario. En deels aan Mangold zelf, die zich iets te veel plooide naar de visuele esthetiek van de doorsnee-actieblockbuster. Dat is in ‘The Wolverine’ minder het geval. Hij kiest resoluut voor zijn meer bedaagde aanpak, met als gevolg dat je tijdens de gevechten meestal kunt zien wat er precies gebeurt – een zeldzaamheid in blockbusters anno 2013, die in de regel met snelle montages, een bevende cameravoering en overdonderende muziek meer mikken op visuele kicks. Zullen we het dan ook maar op Mangolds conto schrijven dat componist Marco Beltrami niet alle registers opentrekt en meteen één van zijn beste scores ooit aflevert? En zien we daar al een beeldje blinken?

Tot slot: ‘The Wolverine’ bevat een credit cookie en u hoeft zelfs niet tot het laatste beeld te blijven om het te verorberen. Niet weglopen als de eindgeneriek begint te rollen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234