Fleddy Melculy tackelt de metalclichés

De kerk van Melculy’ is de tweede plaat van Fleddy Melculy, een uit de Vlaamse klei gesleurde metalgroep, en de geloofsbelijdenis is min of meer dezelfde als die op hun debuut. Toen ging het over Johnny’s met een T-shirt van Metallica en lege broodmachines, nu over poepende robots en vogelkastjes waarvan het gat te klein is om er je piet in te steken. Tekst en uitleg door frontman Jeroen Camerlynck. ‘De wereld is naar de kloten, en het zal alleen maar erger worden.’

'Onze voornaamste boodschap is: neem uzelf niet zo ernstig, nobody fucking cares anyway'

Vóór hij met Fleddy Melculy begon, was Camerlynck meer dan een decennium lang frontman van De Fanfaar, een ensemble dat zich tot doel had gesteld om ‘het Brusselse dialect weer cool te maken’, vier platen opnam, de huisband van Urbanus werd, in die hoedanigheid op Pinkpop speelde en in Nederland de Nederpopprijs won. Maar De Fanfaar brak nooit echt door, en daarover zegt Urbanus, die op ‘De kerk’ een cameo heeft: ‘De media hebben hen tien jaar lang genegeerd. Het is fantastisch dat die gasten nu via de pechstrook toch hun doel bereiken.’

Jeroen Camerlynck «Ik kan cynisch doen en zeggen dat de media De Fanfaar bewust links hebben laten liggen. Urbain zegt soms: ‘Als ik zeg dat ik een nieuwe cd heb, zijn de meeste journalisten niet geïnteresseerd. Als ik zeg dat ik een tumor zo groot als een cd heb, kunnen ze niet snel genoeg komen.’ (lacht) Dat schetst het. Op de duur vermoedde ik dat pers en radio al afknapten op onze groepsnaam alleen.

»Nu De Fanfaar even platligt en ik er als een buitenstaander naar kan kijken, begrijp ik het wel beter. Ik dacht altijd heel lang na over wat we met De Fanfaar deden. Zo lang dat het alle kanten uitging. In vergelijking daarmee is Fleddy Melculy, waar ik nauwelijks over heb nagedacht, belachelijk helder. Luister drie seconden en je weet wat je eraan hebt.»

HUMO De clip van jullie eerste single ‘T-shirt van Metallica’ werd in 2016 meteen overal opgepikt. Graspop was het eerste festival dat jullie boekte. Jullie speelden ook in het voorprogramma van Guns N’ Roses op Werchter Classic.

Camerlynck «‘Gellie hebt veel geluk,’ zeggen mensen. Maar dan vergeten ze dat er fucking veel werk in die band kruipt. Fleddy, dat is constant gáán. Alle cd’s en T-shirts die besteld worden, steek ik zelf in postpakketjes. We hebben geen manager, ik doe dat zelf. Ik vind dat tof, maar ik word er wel moe van. Dat heb ik meestal zelf niet door, het is mijn madam die moet zeggen dat het tijd is voor een pauze.

»Weet je hoe weinig vrienden ik nog overheb? Ik heb mijn vrienden jarenlang verwaarloosd. Al die feestjes, weekendjes en trouwfeesten die ik heb moeten overslaan. Dat is mijn schuld, ik weet het, maar het is een offer dat je móét brengen als je met een band ergens wil geraken.»

HUMO Op ‘De kerk van Melculy’ staan dertig songs en de plaat komt nog geen anderhalf jaar na jullie debuut ‘Helgië’: dat is veel en snel. Wilde je het ongelijk bewijzen van wie jullie een ééndagsvlieg noemde?

Camerlynck «Ik wilde een hoop mensen lik op stuk geven, ja. Ik weet wel dat je een nummer als ‘T-shirt van Metallica’ geen twee keer schrijft, maar dat was ook niet de bedoeling. Ik wou een plaat maken die entertaint, én die nog meer kanten van de band laat zien. Het mochten ook niet opnieuw alleen maar songs over first world problems worden. Met nieuwe tracks als ‘Pinokkio’ en ‘Nooit meer drinken’ wou ik tonen dat je het als band kan maken zonder je broek af te steken.»

HUMO Is dat jullie dan al gevraagd?

Camerlynck «Een radiostation belde ons eens op: ‘Freddie Mercury is 25 jaar dood, kunnen jullie een cover van Queen komen spelen?’ ‘Euh ja, als we ook één van onze eigen nummers mogen spelen.’ ‘Sorry, dat gaat niet.’ ‘Ja, dan komen we niet.’ Waarom zouden we?

»We zijn wél op Q-Music gaan spelen, op VTM bij Jonas Van Geel en zaten bij ‘Van Gils & gasten’. Mensen sneren: ‘Is dát dan metal?’ Maar daar wilde men ons niet in een vakje duwen, en het is gééstig om een publiek dat niet vaak naar metal luistert met Fleddy te confronteren. Zolang iets plezant blijft, gaan we erin mee.»

HUMO Minder plezant: in 2015 heb je, op tournee met De Fanfaar en Urbanus, door een hernia enkele optredens in een rolstoel afgewerkt.

Camerlynck «Ik liep daar al vijf jaar mee rond, maar ineens schoot iets in mijn rug, en van de ene dag op de andere liep ik krom en had ik geen gevoel meer in mijn rechterbeen. Ik heb vanalles geprobeerd, maar geen enkel medicijn hielp nog tegen de pijn – het was nochtans zwaar spul, van die methadon-derivaten. Eigenlijk werd ik van die paardenmiddelen hoogstens een beetje blij (lacht).

»Ik kon niet meer stappen, dus hebben we geprobeerd om dat in ons voordeel te draaien. Ik had ook een rollator om mee rond te stappen op het podium, dat werd part of the show (lacht).»

HUMO Er zat ook een confettikanon in je rolstoel.

Camerlynck (lacht hard) «‘We laten dat afgaan tijdens ‘Hittentit’. Dat wordt een hoogtepunt!’ En dan, pffffrrrt, schoot die confetti een half metertje ver. Zo onnozel dat het hilarisch werd.»

HUMO Je hebt je laten opereren.

Camerlynck «Ze hebben mijn hernia weggesneden. Vooraf zeiden ze: ‘De operatie kan slagen, maar misschien ook niet.’ (lachje) Het is goed afgelopen, maar ik heb nog steeds de rug van een mens van 70 jaar.

»Drie dagen na de operatie stond ik weer op het podium met Urbanus. Dat mocht niet van de dokter, maar ik dacht: ‘Kust eens allemaal mijn kloten.’ De band rekende op mij, en ik wilde het ook niet missen.

»Tijdens die zomer heb ik beseft dat ik op elk moment dood kan vallen. Mijn motto is nu: ‘You only live once.’ Dat Fleddy Melculy bestaat, is daar – nu ik er zo over nadenk – wellicht het rechtstreekse gevolg van. Ik ben ervoor gegáán. Blijkbaar levert dat op.»

HUMO Urbanus zei: ‘Het voordeel van met een rolstoel op het podium te staan, is dat niemand in het publiek ‘Awoe!’ durft te roepen.’

Camerlynck (lacht) «Da’s waar. Dat doet me denken aan Rock for Specials, een festival voor mensen met een verstandelijke beperking, waar we al twee keer hebben opgetreden. Twee jaar geleden met Urbain, vorig jaar met Fleddy Melculy. Toen vroeg ik in een opwelling: ‘Wie wil er op het podium komen staan!?’ Meteen hoorde ik Levy, onze drummer, sissen: ‘Gij zijt zot, Jerre. Al dat volk! De mensen van de organisatie gaan u lynchen.’ Een halve minuut later stond het podium afgeladen vol, en hing er tijdens ‘T-shirt van Metallica’ links én rechts een toeschouwer aan mijn nek om een selfie te nemen (lacht). Of tikten ze – terwijl we nog speelden – op mijn schouder om een handtekening te vragen. Achteraf bleek de organisatie het fantastisch te vinden. Iedereen gelukkig!»

HUMO Tot voor kort was je ambtenaar op de cultuurdienst van Anderlecht. Je nam loopbaanonderbreking om je voluit op Fleddy te concentreren.

Camerlynck «Ik organiseerde events, ook voor kinderen en gepensioneerden. Ik werkte eigenlijk al halftijds sinds 2014, omdat het toen al steeds drukker werd met Urbanus en De Fanfaar. In 2016 was er plots Fleddy en kon ik het niet meer combineren: ik zat vaker wel dan niet als een zombie op het werk.»

HUMO In een verder verleden coördineerde je de Brusselse jeugdhuizen. Je organiseerde onder meer het festival Bruksellive. Stak je daar iets op dat je nu van pas komt?

Camerlynck «Ik sta nu aan de voorkant van het podium, maar ik weet hoe het er aan de achterkant, de onderkant en de zijkanten aan toegaat. Je kan van Fleddy Melculy niet zeggen dat we veeleisende dikkenekken zijn. We vragen een hoop pinten als we optreden, maar géén 27 verschillende kranten, geen zak loterijbriefjes, zeven flessen whisky of 20 flessen dure vodka. Allemaal eisen die ik zelf op riders van Belgische bands heb zien staan. (Imiteert een niet nader genoemde muzikant) ‘Ik heb dat nodig, want anders voel ik me niet artiest genoeg.’ Ik noem geen namen, but they know who they are.

»Het ergste is dat bands die backstage rock-’n-roll wilden doen, er op het podium meestal uitzagen als een stel boekhouders. De meest wijze woorden die ik van een muzikant heb gehoord, waren van Luc Van Acker: ‘Van een goeie band moet je schrik hebben. Als je het podium opkomt, moeten de mensen ‘Fuuuuuuuck!’ en ‘Shiiiiiiit!’ denken.’»

HUMO Had je je vorige job in gedachten toen je ‘Varken’ schreef? ‘Een hele week kijken op uw baas zijn bakkes / Een hele week moeten luisteren naar zijn gezaag / Een hele week met nikske mogen lachen / Een hele week wordt uitgevaagd.’

Camerlynck «Over mijn baas in Anderlecht had ik geen klachten. Maar natuurlijk zijn die zinnen uit het leven gegrepen. Ik heb werkgevers gehad tegen wie ik elke dag braaf ‘ja’ moest knikken, terwijl ik dacht ‘Fuck off.’ Hoeveel mensen zijn hun werk niet strontbeu? Velen reageren zich dan elk weekend af op café, en drinken alle frustraties weg. Net omdat wij het met Fleddy zo hard stellen, is het zo herkenbaar.»

'Bands die backstage rock-'n-roll willen doen, zien er op het podium meestal uit als een stel boekhouders.'

HUMO Onlangs heb je drie maanden geen alcohol gedronken. Waarom?

Camerlynck «Ik had het een beetje gehad met alcohol. Altijd diezelfde cyclus: optreden, drinken, opstaan met een kater, nooit meer willen drinken, dat tegen de late namiddag weer vergeten zijn en vervolgens opnieuw beginnen. Van de ene dag op de andere ben ik ermee opgehouden, en daar had ik relatief weinig moeite mee. Ik heb me drie maanden steengoed gevoeld. Ik heb wel één snipperdag genomen: na een concert van Channel Zero ben ik nog eens stevig doorgezakt. Zo wist ik de dag nadien weer perfect waaróm ik geen alcohol meer dronk.»

HUMO Op 13 april brengt Derek Smalls, bassist van de fictieve hardrockband Spinal Tap, een eerste soloplaat uit. Fan?

Camerlynck «Ik heb de twee films gezien en vond die steengoed, ja. Ik ben benieuwd.

»De releaseshow van onze eerste plaat was één groot Spinal Tap-moment. Die show vond plaats in de A Tower in Antwerpen, een toren aan de Keyserlei die werd verhuurd onder het motto ‘Doe ermee wat je wil, want het gebouw gaat toch tegen de vlakte.’ Toen we er aankwamen, bleek dat ze voor ons de verkeerde ruimte geboekt hadden. We verwachtten 500 man en er was maar plaats voor 150. Een uur voor de show hebben we er alle muren uitgeslagen. Letterlijk en figuurlijk het kot afgebroken (lacht).»

HUMO Wat is de vreemdste plaats waar je al een handtekening hebt gezet?

Camerlynck (haalt de schouders op) «Een voorhoofd. Een gat. Tieten. Na een optreden werd ik aan de merchandisestand aangesproken door twee vrouwen. De eerste vroeg beleefd of ik haar tieten wilde signeren. Toen ik dat had gedaan, wees ze naar de vrouw naast zich: ‘En die van mijn dochter ook.’ (lacht) My god! Maar als die mensen dat willen, doe ik daar niet moeilijk over.»

HUMO Heb je ooit zelf een handtekening aan iemand gevraagd?

Camerlynck «In 2002 heb ik via een wedstrijd op Studio Brussel een meet-and-greet gewonnen met Slipknot, waar ik toen grote fan van was. Mijn broer en ik zaten backstage al een tijdje te wachten toen ik plots doorhad dat de band al een kwartier voor ons zat. Zonder maskers hadden we hen niet herkend. Eigenlijk was die hele ontmoeting stom en stuntelig. Het concept is ook belachelijk: wat zég je tegen een held? Sindsdien vraag ik geen handtekeningen meer.»

HUMO Je broer Sybren speelt bas in Fleddy Melculy. Hij zat ook al in De Fanfaar, én in Grey, jullie eerste metalgroep.

Camerlynck «Vroeger waren we als water en vuur, maar de muziek heeft ons samengebracht. Mijn broer is mijn beste vriend. Zonder hem op een podium staan – wat heel af en toe gebeurt – is... vreemd.

»We delen een apart gevoel voor humor. We lachen met dingen die niemand anders begrijpt. Een voorbeeld: vroeger hadden we thuis draagbare telefoons, één boven en één beneden. Soms belden we elkaar op, en als hij dan opnam, hoorde hij bijvoorbeeld alleen het geluid van ik die aan het pissen was (lacht). Daarna werd het alleen maar erger.»

HUMO Wat voor een puber was je?

Camerlynck «In de middelbare school was ik geen haantje-de-voorste. In de lagere school zat ik nog in een klasje met negen. Daarna ging ik naar het Sint-Niklaasinstituut in Anderlecht, een school met 700 leerlingen. Ik voelde me daar nooit helemaal op mijn gemak.

»Ik wilde wel altijd graag mensen entertainen. Daar heeft vooral mijn leraar van het derde leerjaar een grote invloed op gehad. Dat was Walter Baele, die toen nog niet acteerde. Door hem heb ik de boeken van Roald Dahl leren kennen. Hij kon die zo mooi en creatief voorlezen.»


naar de kloten

HUMO Vroeger vond Fleddy Melculy dat de metalwereld meer tombola’s nodig had; op concerten verlootten jullie T-shirts en worstjes. Daar zijn jullie mee gestopt.

Camerlynck «Het werd afgezaagd: de mensen wisten wat er zou komen. De chicken moshpit hebben we ook al veel gedaan: daarbij moet het publiek als een kip op de grond gaan zitten. Wanneer wij dan ‘Go!’ roepen, mag iedereen rechtspringen. Maar we hebben ook nieuwe dingen: de wall of duck, bijvoorbeeld. Dat is een wall of death (twee lange rijen fans die op elkaar afstormen, red.), maar dan één waarbij iedereen waggelt als een eend. Een metalpolonaise zou ook graaf kunnen zijn: geen mooi, rustig rijtje, maar een chaotische polonaise die iedereen probeert mee te sleuren (lacht).»

HUMO Dat houdt het interessant voor jezelf?

Camerlynck «Ja, en zo nemen we de clichés van het genre op de korrel. Ik heb het al te vaak gezegd: Fleddy Melculy lacht níét met metal, maar wel met de clichés. Een goed voorbeeld is ‘Verplicht akoestisch intermezzo’, een nummer op de nieuwe cd. Bijna elke metalband zet een rustig prutslied op hun plaat. Mooi ingespeeld, maar wel hét moment voor elke metalfan om op de skip-knop te drukken. Wij hebben nu ook zo’n nummer, maar dan op onze manier.»

'Je kan van Fleddy Melculy niet zeggen dat we veeleisende dikkenekken zijn. We vragen alleen een hoop pinten als we optreden ''

HUMO Fleddy Melculy wil ook een tegengif zijn voor een tijd waarin de gevoeligheden steeds, euh, gevoeliger worden. Goed samengevat?

Camerlynck «Of we een tegengif willen zijn, weet ik niet. Maar ik vind politiek correct willen zijn wel het grootste maatschappelijke probleem van vandaag. Op YouTube las ik reacties van mensen die onze song ‘Apu van de nightshop’ racistisch noemen. Onlangs las ik in de krant dat ze in Amerika nu ook Apu, de supermarktuitbater uit ‘The Simpsons’, racistisch vinden. Ik vind dat gevaarlijk.

»In de politiek gaat het ook mis: mensen worden politicus om dezelfde redenen dat anderen een rockgroep beginnen, om naam te maken of om geld te verdienen. Dat is belangrijker geworden dan zich nog echt engageren voor de samenleving. Door de politieke correctheid moet iedereen voortdurend op zijn woorden letten, want elke bagatel wordt uitvergroot door de pers. Elke boodschap gaat verloren in discussies tussen links en rechts. (Blaast) De wereld is naar de kloten, en het zal alleen maar erger worden. Je kan eigenlijk alleen maar proberen om er het beste van te maken.

»Misschien is dat de voornaamste boodschap van Fleddy: ‘Neem uzelf niet zo ernstig, nobody fucking cares anyway.’»

HUMO Heeft de kerk van Melculy nog meer geboden?

Camerlynck «‘Vergeet niet dat je maar één keer leeft.’ ‘Blijf zoveel mogelijk jezelf.’ ‘Veeg uw gat aan wat een ander daarvan denkt of zegt.’ En: ‘Laat je niet in een keurslijf steken.’ Dat laatste is belangrijk, want hokjesdenken is weer schering en inslag. ‘Welk genre spelen jullie eigenlijk?’ vragen ze me soms. Ik antwoord dan altijd iets onnozels als schlager-core. Waarom die labels? Wie onze muziek goed vindt, moet luisteren of naar een show komen. Vind je het niet goed? Geen probleem, maar je kan wel onze kloten kussen (lacht).»



‘De kerk van Melculy’, verschijnt op 16 februari bij Sony.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234