null Beeld

Fleet Foxes - Helplessness Blues

Wie het titelloze debuut van Fleet Foxes
van drie jaar geleden uitermate te pruimen vond – wij en een half miljoen betalenden met ons – mag zich de fonkelnieuwe opvolger 'Helplessness Blues'
(een tien op tien voor die titel alvast) blindelings aanschaffen.

Of u zou van mening moeten zijn dat twee keer dezelfde plaat maken een hoofdzonde is, want dat is 'Helplessness Blues' in grote lijnen: meer van het heerlijke zelfde, met een lichtjes gewijzigde insteek.

Songschrijver Robin Pecknold
is intussen vijfentwintig, en de wereld van feeën en ander wazig volk waar zijn geest drie jaar geleden nog graag in ronddroomde, heeft plaatsgemaakt voor introspectie. In plaats van zijn muziek in vraag te stellen, zoals zo veel andere artiesten die het plotse megasucces niet kunnen torsen, legt Pecknold zichzelf op de rooster. Resultaat: minder sprookjes, meer onrust.

Of met de woorden waarmee hij onze absolute favoriet 'Battery Kinzie'
op gang trekt: 'I woke up one morning all my fingers rotten / I woke up a dying man without a chance'.

Het moet echter gezegd dat de oude thema's in elke song, op de loer blijven liggen. Zo wordt in het refrein van 'Bedouin Dress'
Innisfree ('Just to be out in Innisfree again') bezongen, het door W.B. Yeats
in woorden gegoten droomeiland waar de dichter in zalig isolement vanaf nul zijn Utopia wilde opbouwen.

Muzikaal is er absoluut niets nieuws onder de zon. Tonnen reverb, niet waar het moet maar waar het kan. Twaalf snaren waar zes heel misschien ook hadden volstaan, en harmonieën, niet om de zaken zoeter te maken maar om de zweep erop te leggen. Of in enkele muziekencyclopedische woorden samengevat: Crosby
, Stills
, Nash
, Young
, Simon
, Garfunkel
& The Beach Boys
.

De enige keer dat ze buiten de zelfgetrokken lijntjes kleuren, doet het bijna aandoenlijk aan. Een Zorn
iaanse dwarssax in het uiteinde van 'The Shrine/An Argument'
had een stille wenk in een nieuwe richting kunnen zijn, maar in het bos dat na twee maten opdoemt, ziet men geen hand voor ogen. Wij durven wedden dat dat helemaal de bedoeling was.

Net zoals ze zelf ook wel in de gaten zullen hebben gehad dat 'Lorelai'
eigenlijk '4th Time Around' van Dylan
in een kroonluchterversie is, en 'Blue-Spotted Tail'
met iets meer wanhoop in plaats van verwondering ('Why is the earth moving round the sun?', 'Why is life made only for it to end?') op 'After the Gold Rush' van Neil Young had gekund.

'Helplessness Blues' is even goed als 'Fleet Foxes', en daarom net dat tikje minder indrukwekkend. Voor ons geen probleem.

Fleet Foxes speelt op zondag 3 juli op Rock Werchter en op donderdag 18 augustus op Pukkelpop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234