Fleet Foxes maakt komaf met folkclichés: 'Ik ben een waardeloze pottenbakker'

De vorige keer dat we Robin Pecknold in levenden lijve zagen, tokkelend op een akoestische gitaar in de backstage van Rock Werchter 2009, torste hij een baard en lange haren en zag hij er tien jaar ouder uit dan de 23 lentes die hij luidens z’n bio op de teller had staan. Vandaag staat hij ons kortgeknipt en fris geschoren te woord over ‘Crack-Up’, de nieuwe plaat van Fleet Foxes, en oogt hij daadwerkelijk 23.

Die metamorfose, vertelt hij, heeft vooral een praktische oorzaak: ‘In 2013 ben ik van Seattle naar New York verhuisd om er te gaan studeren aan Columbia University – muziektheorie, literatuur en kunstgeschiedenis. Ik had echt geen zin om op de campus constant aangeklampt te worden door fans en bewonderaars, dus ik heb mezelf zo’n beetje onherkenbaar proberen te maken.’

Waarmee we meteen de voornaamste reden te pakken hebben waarom er zes volle jaren liggen tussen voorganger ‘Helplessness Blues’ en ‘Crack-Up’: opper-Fox Peck-nold zat al die tijd met zijn neus in de studieboeken, en/of met zijn maten in de fakbar.

Robin Pecknold «Studeren heb ik nooit veel gedaan in mijn leven: sinds ik als jonge tiener muziek heb ontdekt, ben ik vooral daarmee bezig geweest. Op mijn 17de ben ik zelfs helemaal met school gestopt, om voltijds als muzikant door het leven te gaan. Dat heb ik vervolgens tien jaar lang gedaan, tot en met de ‘Help-lessness Blues’-tournee, die voor mij als het einde van een hoofdstuk aanvoelde. Ik had op dat moment totaal geen zin om al aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, en ik zag vooral de hele mallemolen niet zitten die bij het uitbrengen van een nieuwe plaat komt kijken – de pers, de promo, de recensies, de tournee, het gedoe. Ik had nood aan een individuele identiteit, los van de band: eigenlijk wilde ik eens zien of ik ook een ‘normale’ persoon kon zijn. Mijn studie functioneerde ook als een uitstekende dekmantel om de fans van Fleet Foxes op een afstand te houden: ‘Ik loop school, dus verwacht vooral geen nieuwe plaat van ons.’ Zo kon ik in alle rust aan nieuwe nummers werken: het hóéfde niet per se.»

HUMO In feite heb jij dus zes jaar lang aan ‘Crack-Up’ zitten labeuren?

Pecknold «Zo zou je het kunnen stellen, ja. Al moet ik daar wel bij zeggen dat ik het grootste deel van de songs die ik in de beginperiode geschreven heb, in de prullenbak heb gegooid. Het probleem, of althans míjn probleem, was dat de folky sound van Fleet Foxes in een paar jaar tijd ongelooflijk populair was geworden via bands als Mumford & Sons en The Lumineers, en dat ik me een beetje schaamde voor mezelf. Ik wilde per se een andere richting inslaan, iets totaal nieuws doen, om me tegen die hele beweging af te zetten. Maar na een aantal schamele pogingen tot noise heb ik schoorvoetend moeten toegeven dat het zo niet werkt: je bent wie je bent, grote veranderingen moet je niet forceren. Hoewel ze aanmerkelijk anders klinkt dan de vorige twee, is ‘Crack-Up’ dus toch weer een ‘typische’ Fleet Foxes-plaat geworden. Wat oké is, temeer omdat de populariteit van die folky muziek inmiddels weer wat is gaan liggen.

»Een tijdje terug heb ik op mijn Instagram-account ‘Some Rules’ gepost van wijlen de avant-gardecomponist John Cage: tien algemene leefregels, zeg maar. Enfin, eigenlijk zijn ze niet van John Cage, maar van de beeldend kunstenares Sister Corita Kent zaliger gedachtenis – hij heeft ze van haar overgenomen. Regel nummer zeven luidt: ‘Probeer niet tegelijkertijd te creëren en te analyseren. Creëren en analyseren zijn twee verschillende processen.’ Dat is iets wat ik constant in mijn achterhoofd heb gehouden tijdens het werken aan ‘Crack-Up’. Ik moest niet dénken – ‘Oei, lijkt dit niet te veel op ons vorige werk?’ – ik moest gewoon dóén.»

HUMO Kun jij luisteren naar John Cage ?

Pecknold «Niet echt, nee. Jij wel dan? (lachje) Ik ben wel behoorlijk onder de indruk van zijn ideeën, maar voor mijn plezier gaan luisteren naar vier minuten en drieëndertig seconden stilte (Cage’s befaamde werk ‘4’33’’’, red.): nee.»

HUMO Waar luister je dan wel zoal voor je plezier naar?

Pecknold «Naar Ethiopische muziek, Mulatu Astatke en Tsegué-Maryam Guèbrou vooral. En verder naar Jessica Pratt, Amen Dunes en Chris Cohen. En ook naar ‘Le mystère des voix bulgares’, Charles Mingus, Duke Ellington, Stravinsky en Sjostakovitsj. En David Behrman. En dan vergeet ik nog wel een naam of achthonderd.»

HUMO Een milde verslaving?

Pecknold «Zeg maar: een zwáre. Al heb ik me de laatste zes jaar voor het eerst in mijn leven op meer dan alleen muziek gestort. Ik wilde eens iets nieuws doen, iets radicaal anders, en dus heb ik zowat alles uitgeprobeerd wat me maar te binnen wilde schieten: surfen, fotograferen, motorrijden, koken, pottenbakken, hout bewerken – dat was nuttig, want nu kan ik mijn eigen bed bouwen. Ik heb zelfs een maand in een zenklooster verbleven, in Big Sur, Californië.»

HUMO Een zenklooster? Had je daar dan nood aan?

Pecknold «Ik denk het wel, ja. Ik voelde me… leeg. Uitgeput.»

HUMO Dat klinkt alsof je een depressie had.

Pecknold (knikt) «Ik vermoed dat ik daadwerkelijk depressief was. Maar dat was toen; inmiddels voel ik me al lang zo slecht niet meer.»

HUMO Dankzij?

Pecknold «Dankzij de muziek. Want uiteindelijk ben ik via al die omwegen toch weer terechtgekomen bij mijn eerste liefde. Muziek is gewoon zo… eindeloos. Je kunt er werkelijk álle richtingen mee uit, in tegenstelling tot bijvoorbeeld pottenbakken. Al gebiedt de waarheid me te zeggen dat ik een waardeloze pottenbakker ben (lacht).»

HUMO Je zei daarnet dat je onder meer muziektheorie hebt gevolgd. Heb je uit die lessen iets meegenomen naar ‘Crack-Up’?

Pecknold « Ja: stemvoering. Ik weet niet of die term je bekend is: stemvoering is de meest elegante, harmonieuze manier om van akkoord naar akkoord te gaan. Op onze twee eerste platen ging ik wat dat betreft puur op mijn gevoel af, maar tijdens het schrijven van ‘Crack-Up’ wist ik voor het eerst precies waar ik mee bezig was.

»We hebben ook een paar lessen gehad in vals zingen – enfin, in schijnbaar vals zingen. Die lessen zijn me goed van pas gekomen bij ‘On Another Ocean’ en ‘Mearcstapa’: in die nummers klinken bepaalde akkoordenwisselingen vals, omdat ik er overheen zing met de nieuwe toonaard in gedachten. Maar wanneer die toonaard vervolgens daadwerkelijk wordt ingezet, ‘begrijp’ je het als luisteraar pas.

»‘On Another Ocean’ is trouwens één van de vele nummers op de plaat waar mijn huidige woonplaats New York City in vervat zit. Het eerste deel van dat nummer evoceert de stad in de maand januari: grijs en deprimerend. En het tweede deel stelt New York in de maand juni voor: levendig, zinderend, glorieus. Of neem nu de percussie in het openingsnummer, die dóédoek toek – dóédoek toek: dat is het geluid van de metro die over Manhattan Bridge rijdt – ik ben dat een keer op het voetpad naast de sporen met mijn smartphone gaan opnemen. Idem voor het klotsende water op het einde van datzelfde nummer: dat ben ik gaan opnemen aan Rockaway Beach in Queens.»

HUMO Het openingsnummer van ‘Crack-Up’ begint waar het slotnummer van ‘Helplessness Blues’ eindigde. Een aardigheidje? Of zit er meer achter?

Pecknold «Ken je ‘Leaves of Grass’, die dichtbundel van Walt Whitman? Het enige boek dat hij ooit gepubliceerd heeft: feitelijk was het een continu evoluerend opus, waar hij telkens volumes aan bleef toevoegen. Dat wil ik ook: ik wil dat alle platen van Fleet Foxes deel uitmaken van één groot opus. Jammer wel dat het nu te laat is om onze debuutplaat nog te laten aansluiten op ‘Helplessness Blues’ – misschien moet ik dat maar als de inleiding beschouwen (lacht).

»Ik heb al honderd-en-één ideeën voor de nieuwe plaat. ‘Crack-Up’ is humeurig, nukkig, grillig; ik wil dat onze volgende plaat extatisch wordt. Een beetje zoals het felle licht in de rechterbovenhoek van de hoesfoto van ‘Crack-Up’.»

HUMO Prachtige hoesfoto, trouwens. Bijna net zo mooi als de hoes van jullie debuut: een schilderij van de Belg Pieter Bruegel de Oude.

Pecknold «Ik heb altijd van de ‘Waar is Wally’-achtige kwaliteit van dat schilderij gehouden. Je ziet er elke keer iets nieuws op.

»Zeg eens, binnenkort treden we toch in België op?»

HUMO Niet echt binnenkort: in november pas.

Pecknold «Ik heb ooit al eens in de Botanique geconcerteerd, en ook een keer in de AB. Het Brusselse publiek is mijn favoriete publiek van Europa.»

HUMO Dat zeggen ze allemaal.

Pecknold «Ja, maar ik meen het. Die beeldentuin in de Botanique, en dan die grote, rode doos in de AB: dat zijn beelden die me zijn bijgebleven. Maar vorig jaar speelde ik solo in Bozar, als voorprogramma van Joanna Newsom, en dat was een regelrechte nachtmerrie. ’t Was mijn eerste optreden in jaren, als voorprogramma van een genie dan nog, en alles wat fout kon gaan, ging fout – níks klonk zoals ik dacht dat het ging klinken. Na twintig minuten ben ik beschaamd afgedropen, en diezelfde avond en nacht heb ik in mijn hotelkamer als een gek alles zitten aanpassen, want de avond erna moest ik weer aan de bak. Enfin, mijn excuses aan iedereen die toen aanwezig was.»

HUMO Je kunt het goedmaken in november.

Pecknold «You bet.»

‘Crack-Up’ van Fleet Foxes verschijnt op 16 juni bij Nonesuch Records. Fleet Foxes speelt op 17 nov. in de AB in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234