Fleetwood Mac (Sportpaleis)

‘Onze ups en downs zijn afdoende gedocumenteerd’, monkelde Lindsey Buckingham met een elegant gevoel voor understatement. Bittere echtscheidingen, cocaïneoorlogjes, vechtpartijen, rechtszaken… Die éne volzin ‘Players only love you when they’re playing’ vat het hele schrijnende verhaal. Van al die littekens was zaterdag niet de minste echo merkbaar, of het moest Buckinghams onverminderde testosterongehalte zijn – een Alpha Male van 67 zonder één grammetje vet.

Maar het is een feit: Fleetwood Mac zijn overlevers, en voor de derde keer op relatief korte tijd dacht een afgeladen Sportpaleis hen voor het laatst aan het werk te zien (zoals Eagles en Bob Dylan - ik ken mensen die al zeventien Neverending Tours denken Dylan voor het laatst gezien te hebben). Buckingham was de hele avond de grootste uitslover en het grootste ego en de meest clichématige rock ’n roller, maar wie die daar een probleem mee heeft moet zelf maar ‘ns Buckinghams persoonlijke (in FM én solo) jukebox bij elkaar proberen te schrijven. Al zou ik ondanks zijn viriele attaque tijdens ‘Big Love’ nog wel ‘ns de originele uitvoering met de hele groep live willen horen.

De bijna volledige ‘Rumours’, en ‘Rhiannon’, ‘Little Lies’, ‘Over my head’, ‘Everywhere’... Undergroundfanaten schelden vaak op dure gladde Amerikaanse bands (en niet helemaal onterecht: iemand een meet & greet met Mick Fleetwood voor $900? – is dat echt nodig als je al vele malen miljonair bent?), maar hun systeem biedt waar voor je geld - ze spelen alles wat je wil horen en meer.

De anderhalve eeuw aanslepende drumsolo van Mick ‘Animal’ Fleetwood duurde een tikkeltje te lang, maar zonder hem geen Fleetwood Mac, en hij en John McVie zijn in alle stilte een van de meest degelijke en unieke ritmesecties uit de geschiedenis van de popmuziek. En Fleetwood Mac is natuurlijk ook het prototype van de perfecte popgroep die lijkt samengesteld door een bovenmenselijk team dat de ideale elkaar complementerende persoonlijkheden heeft geschapen. Vijf redelijk boeiende solocarrières zijn indertijd opgeofferd voor een groter doel.

Ik gok dat dit inderdaad de laatste keer was dat we de integrale Fleetwood Mac hier te zien kregen. We leven in de aanloop naar het Tragische Tijdperk: een generatie rockers wordt stram en gaat dood. Binnen tien jaar zal je de hele generatie van die unieke en levenslustige California Sound enkel nog als hologram kunnen zien – met dit voordeel dat je dan je favoriete periode kan kiezen, bijvoorbeeld toen Stevie Nicks nog een verrukkelijke frisse godin was, en niet de missing link tussen een sirene uit Lord of the Rings, een blonde vogelspin en een wereldvreemde new age fee. Ik zat eigenlijk op een replay van haar bindtekst van vorige keer te wachten (een onsamenhangende monoloog van elf - 11! – minuten). En ben ik de enige wiens hart een beetje bloedde omdat ze ‘Sara’ niet zong?

Hoe dan ook moet je respecteren dat de vijf (Christine McVie was er dit keer ook bij) op hun gezegende leeftijd nog dit peil kunnen halen – vaak (maar niet altijd) klonk het note perfect, ook al dankzij de discreet opgestelde briljante gitarist op akoestische twelve string en het al even discrete maar efficiënte koortje.

Een uitstekend concert, al moest je daarvoor op de eerste dertig rijen zitten, want achterin klonk het een stuk minder. En nu snel nog eens ‘Albatross’ opzetten want dat past op deze zwoele avond nog het meest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234