Fletse vertolkingen, een zwakke opbouw en een teleurstellende climax in X-Men film 'Dark Phoenix'

Helemaal in het begin van de nieuwste episode uit de ‘X-Men’-franchise doet Professor Charles Xavier (James McAvoy) het weeskind Jean Grey een ouderwetse balpen cadeau. ‘Je kunt die balpen gebruiken om een mooie tekening te maken,’ zo geeft de gedachtenlezende leider van de X-men zijn kersverse pupil een wijze levensles mee. ‘Of om iemands ogen mee uit te steken. Slecht of goed, het is jouw keuze.’

Rarara, zal de kleine Jean, wier telekinetische krachten en onderdrukte frustraties samen een explosieve cocktail vormen, opgroeien tot een mutant die het goede doet, of tot een demonische wraakengel die dood en verderf zaait? Aha! ‘Dark Phoenix’ is de verfilming van één van de meest geliefde verhaallijnen uit de comicbook-mythologie van de X-Men, met name de transformatie van Jean Grey in Dark Phoenix (een verhaallijn die eerder aan bod kwam in het zwaar onderschatte ‘X-Men: The Last Stand’ uit 2006).

Tijdens een nogal saai in beeld gezette reddingsmissie in de ruimte zien we hoe Jean in aanraking komt met een mysterieuze uitbarsting van zonnevlammen. Diezelfde avond nog komt tijdens een zwaar uit de hand lopende afterparty aan het licht dat Jean al helemaal in de ban is van de boosaardige kosmische entiteit die haar in de ruimte te grazen heeft genomen. Ondertussen horen we onze favoriete shapeshifter Raven (Jennifer Lawrence) op strenge toon wijsheden verkondigen als: ‘Is het je niet opgevallen dat de mannen meestal worden gered door de vrouwen? Misschien is de tijd gekomen om onze naam te veranderen in X-woman!’

Filmcritici die sinds het Weinstein-schandaal alleen nog maar naar films kijken door het ‘Time’s Up!’-vergrootglas zullen wellicht tevreden zijn met deze feministische klaroenstoot in het ‘X-Men’-universum, maar zolang de loonkloof tussen acteurs en actrices in Hollywood kilometers diep blijft, en zolang er in het nochtans uitgebreide scenaristenteam van de ‘X-Men’-films geen enkele vrouw zit, kunnen wij zulke bij het haar getrokken dialogen niet ernstig nemen.

Los daarvan bleven wij vergeefs wachten op overrompelende kippenvelmomenten, op adrenalineverwekkende actiescènes, op door de ziel klievende duels. Helaas: ondanks de plechtige voiceover, ondanks de talrijke slowmotion-effecten, ondanks de tranen die bij beken langs de mutantenwangen rollen, ondanks de luid weerklinkende koorgezangen op de soundtrack, en ondanks de zwaarwichtige dialogen – meestal uitgesproken door twee mutanten die woest tegenover elkaar staan terwijl de adertjes in hun gezichten geel oplichten - lukt het regisseur Simon Kinberg niet om ‘Dark Phoenix’ de grote dramatische stuwkracht mee te geven die bijvoorbeeld wél ruimschoots aanwezig was in de laatste twee ‘Avengers’-films.

De opvallend zwakke vertolkingen helpen de zaak niet vooruit: de zichtbaar naar het einde van hun contracten snakkende McAvoy, Lawrence en Michael Fassbender zijn na vier X-Men-films volledig overgeschakeld naar de automatische piloot, terwijl Sophie Turner, Sansa Stark uit ‘Game of Thrones’, als de ontketende Dark Phoenix véél te weinig vrees inboezemt (vraag: zou het geen beter idee zijn geweest om Dark Phoenix te laten vertolken door Ramsay Bolton?).

Occasioneel voelden we wel wat rillingen: Jessica Chastain is best genietbaar als de buitenaardse feeks die zich zelfs op verschroeiend hoge hakken angstaanjagend snel kan voortbewegen, het beeld van het hulpeloos rond zijn as tollende ruimteveer maakt indruk, en op het moment dat de X-Jet opstijgt, voel je het donderende geluid van z’n stuwstralen met IMAX-geweld door je ribbenkast trekken. Maar over het geheel genomen draagt ‘Dark Phoenix’ zichtbaar de sporen van het rampzalige productieproces. Dat er reshoots dienen te gebeuren is in Hollywood natuurlijk niet ongewoon, maar dat bijna de hélft van een peperdure blockbuster opnieuw dient te worden opgenomen, zoals hier het geval was, wijst op een diepe creatieve malaise.

De fletse vertolkingen, de zwakke opbouw, de onzuivere speciale effecten, de teleurstellende climax: aan zowat alle elementen is voelbaar dat deze productie niet in de juiste scharnieren en hengsels hing en dat de makers deze flauw fladderende Phoenix nooit echt de lucht in hebben gekregen. Tot slot: nu Disney Fox heeft overgekocht, en daarmee ook de rechten op de ‘X-Men’, zou het weleens kunnen dat de mutanten in de toekomst gaan samensmelten met de Avengers. Zal de franchise straks als een feniks uit de as herrijzen?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234