null Beeld

Flip Kowlier - Cirque. De avonturen van W.M. Warlop

Voor het rondreizende circus in de eenentwintigste eeuw is the best al lang niet meer to come. Enter Flip Kowlier, die altijd al de eerste is geweest om de charme in te zien van dikke miserie. Een bezoek met zijn inwonende kleuter aan een druilerige circustent in Mariakerke gaf hem een ideetje voor zijn volgende plaat: ‘Cirque. De avonturen van W.M. Warlop’.

Is het dan een soort conceptplaat binnen het circuskader? Ja, maar dat is vooral vorm en aanleiding om verhalen te vertellen. Beginnen we bovenaan: ‘Intro’ is, ondanks zijn naam, een volwaardige song met de kolder in de kop, en het barse meezingmoment in het refrein (‘Zin d’r nog geen zott’n genoeg?’) is een eerste hoogtepuntje. Kortom, er valt te lachen op ‘Cirque’ – zie ook: de hilarisch larmoyante monoloog van de pony in ‘Pony’. Maar wie het tentzeil verder optilt, merkt binnenin beduidend minder vrolijkheid dan op ‘Otoradio’, zijn vorige.

Anno 2013 behandelt Kowlier grotendeels dezelfde thema’s als twaalf jaar geleden op ‘Ocharme ik’: een gevoel van vergankelijkheid, de blik van de outsider, de vaststelling dat de liefde kwetsbaar maar net daarom zo waardevol is. ‘1 maand’ en ‘Angelique zingt’ vormen de sequel op het oude ‘Angelo & Angelique’ (uit ‘In de fik’): het koppel is ondertussen getrouwd, maar wat volgt kent géén happy end. Meerdere andere songs berijden het beproefde tweespan alcohol en wroeging: termen die in Kowliers hoofd met handboeien aan elkaar hangen. Zegt het woord ‘katerschaamte’ u iets? Nee? Nog beter.

‘Cirque’ is een weelderige plaat: subtiel aangebrachte lagen strijkers en blazers zorgen voor een sfeertje dat prima afsteekt tegen de sobere verteldrang. Kowlier weet zich daarbij geholpen door arrangeur Andrew Powell (het is ook hém die u hoort als John Miles’ ‘Music’ uw radio vervuilt) en de London Chamber Orchestra. Hij mixt uptempo swing, slapstickparlando, schemerlichtslows en plattelandspop door elkaar, en het resultaat klinkt vooral ménselijk. Niet perfect, dus. Wel soms breekbaar: in ‘Mario’ – een bewust melige sleper, waarin hij een vriend vraagt hem te vergeven – geeft hij voor het eerst in zijn carrière zijn bibberende kopstem een plaats in de spotlights. Hij mag het vaker doen.

Zoals Bruce Springsteen een speciale band heeft met woorden als ‘porch’ en ‘street’, zo is de geest van Kowlier voor ons ondertussen neergedaald in de naam ‘Dirk’. Na het oude ‘Nonkel Dirk’, wordt de naam op ‘Cirque’ nog een paar keer bezongen, en het gevolg is dat we geen Dirk meer kunnen zien of we fluiten spontaan iets van Kowlier. We hebben enkele vreemde familiefeesten voor de boeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234