Tussen Hemel & Hel

Flor Decleir: ‘Onuitstaanbaar: jonge, fitte, mooie mensen die elkaar openlijk aflebberen’

Met acteur, deeltijds tuinier en Peter Paul Rubens-lookalike Flor Decleir hebben we op een bankje op de Stadswaag afgesproken, een Antwerps pleintje met enkele bekende studentencafés. Dat hadden we, achteraf bekeken, beter niet gedaan.

FLOR DECLEIR «Niet voor het één of het ander, maar dit pleintje probeer ik doorgaans te vermijden: te veel studenten naar mijn zin.»

HUMO Geen fan van studenten?

DECLEIR (schudt het hoofd) «Voor mij is er niks onuitstaanbaarder dan jonge, fitte, mooie, leuke mensen die honderd procent hun ding doen. Wacht maar, mannekes, denk ik dan altijd (lacht). Om diezelfde reden kom ik niet graag in Leuven of Gent: ik heb moeite met jongvolwassenen, zeker wanneer ze elkaar openlijk zitten af te lebberen. Waarschijnlijk voor een groot deel jaloezie, hoor. Al ben ik sowieso nooit zo’n altijd uitgelaten yolo-type geweest: geef mij maar een goed gesprek in klein gezelschap, met een tapkraan of een gevulde drankkast in de buurt.»

HUMO Juist: wat drinken we?

DECLEIR «Doe mij maar een trappist. Of anders een glas Hapkin, een Duvel-achtig bier dat ik laatst eens geprobeerd heb in mijn stamcafé, de Bato Batu. Lekker! Ik ben ook zot van vermout, en als ik geld te veel heb, drink ik al eens graag een espresso-martini. Ach, in feite lust ik alles. De enige no-gozones zijn porto, La Chouffe en Radler: van het eerste krijg ik hoofdpijn, van het tweede reflux. En het derde is gewoon belachelijk.»

HUMO Waar mogen de goede gesprekken over gaan?

DECLEIR «Laten we zeggen: over het universum. Dat thema fascineert me steeds meer, al ken ik niks van wetenschap.

»De laatste tijd vermaak ik mezelf weleens door te proberen bevatten dat de snelheid van het licht een constante is, waar niks overheen kan. Stel: ik ben 10 kilometer per uur aan het lopen, wat in mijn geval eerder uitzonderlijk is. Als ik tijdens dat lopen een balletje weggooi tegen vijf kilometer per uur, dan zal dat balletje een snelheid van vijftien kilometer per uur bereiken, omdat mijn momentum erop wordt overgedragen. Maar stel nu dat ik tien kilometer per uur loop en een zaklamp aanknip: dan gaat dat licht nog altijd tegen 300.000 kilometer per seconde reizen, en niet 300.010. Dat is toch wonderlijk?»

HUMO Lees je weleens over het universum?

DECLEIR «Af en toe, ja. Al moet ik toegeven dat het me al snel te ingewikkeld wordt: gaat het over pakweg kwantummechanica, dan is de kans groot dat ik het boek dichtklap en nog maar eens in een kloeft van mijn favoriete schrijver Dan Simmons begin. Simmons - als je ‘t mij vraagt een betere versie van Stephen King - schrijft naast horrorverhalen ook historische fictie en sciencefiction, waar hij Shakespeare, Proust en de oude Grieken in betrekt. Máchtige boeken.»

HUMO Ben je een kunstliefhebber?

DECLEIR «Ik ben in de eerste plaats een muziekliefhebber. Vooral de bejaarden en de overledenen kunnen op mijn goedkeuring rekenen: Bob Dylan, Tom Waits, Joe Cocker, Prince. Eén van mijn favoriete films is ‘The Last Waltz’, het afscheidsconcert van The Band. Werkelijk iedereen komt daar opdagen: van Neil Young tot Van Morrison en van Muddy Waters tot mijn grote held Mac Rebennack alias Dr. John.»

HUMO Hier is hij dan: ‘s lands enige Dr. John-fan van onder de 31.

DECLEIR (lacht) «Een New Orleans-man, hè, Dr. John. Ik denk dat ik daar ook wel wortel zou kunnen schieten. Ik speel alleen geen instrument, en wat kun je in New Orleans gaan beginnen wanneer je niet op z’n minst wat piano of trompet speelt? Al bevalt de vibe me wel die ik me bij die stad voorstel.

»Maar om op je vraag terug te komen: ik hou op zich wel van kunst, alleen heb ik niet graag dat erover opgeschept wordt. Een tijdje terug was er in Brussel een Keith Haring-expo: ikzelf heb ‘m aan me laten voorbijgaan, maar ik heb me wel behoorlijk zitten ergeren aan al die mensen die me kwamen vertellen dat zij er wel naar toe waren gegaan, en wat ze er precies van hadden gevonden. Ik vind: je hebt iets met een werk of je hebt er niks mee. Meer valt er eigenlijk toch niet over te vertellen?»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

DECLEIR «O, ja. Ik ben ervan overtuigd dat mijn kameraden zich geregeld de bedenking maken: why doesn’t he get his act together? Het gebeurt dan ook echt te vaak dat ze me pakweg uitnodigen om iets te gaan eten, en dat ik zeg: ‘Tof, mannen, maar ik ga wel een diepvriespizza halen om thuis op te eten. Ik heb het geld niet.’ ‘Komaan, wij zullen wel betalen!’, gaat het dan altijd opnieuw. ‘We zien dat geld ooit weleens terug.’ Zeer gênant. Misschien moet ik stilaan onder ogen zien dat mijn acteercarrière wel nooit echt van de grond zal komen, en stoppen met al mijn geld en m’n horloge erop te verwedden. Ik moet ook dringend iets doen aan mijn neiging om eenvoudigweg in mijn zetel te gaan zitten en niks te doen wanneer ik geen acteerwerk omhanden heb - op zulke momenten zou ik werk moeten zoeken.»

HUMO Wat zou je graag doen?

DECLEIR (haalt de schouders op) «Om het even wat ze me laten doen. Enfin, het liefst van al zou ik vuilnisman worden, maar dat is een zeer begeerde job. Oké, het is hard labeur - je ziet dat ook aan hoe stevig die gasten doorgaans zijn - maar je krijgt een mooi loon en je hebt zekerheid, want je werkt voor de stad. Een baan als magazijnier zou ik ook nog wel zien zitten, zeker als er nachtwerk bij komt kijken: het lijkt me wel iets om nog een deel van de dag te hebben. Gezond is dat niet, maar mijn gezondheid is wel het laatste waar ik me om bekommer. Ik eet bijvoorbeeld ook niet veel groenten en fruit - als je me laat doen, eet ik iedere dag macaroni met ham en kaas.»

HUMO Hoe stel je je de hemel op aarde voor?

DECLEIR «Ik leef met een constante spanning, een beetje zoals tinnitus, dus ik koester de hemelse momenten waarop die spanning even wegvalt. Wanneer ik iets ga drinken met m’n kameraden bijvoorbeeld, of wanneer ik tijdens een fietstochtje of een wandeling op een rustige plek beland. Maar dat zijn altijd relatief kortstondige momenten, waarna ik weer terugkeer naar mijn zorgen en mijn angsten.»

HUMO Heb je veel angsten?

DECLEIR «Ik heb schrik voor van alles en nog wat. Alleen al het geluid van die auto’s die hier over de kasseien dokkeren, boezemt me angst in. Ik word er onrustig van, net als van brieven die op de deurmat vallen en waarvan ik de inhoud niet ken. Zeker wanneer er ‘FOD’ op staat, moet ik mezelf forceren om ze te openen. Ik kreeg dat soort brieven nogal veel in de donkerste periode van mijn leven, die begon toen ik rond mijn 19de voor het eerst alleen ging wonen. Ik heb toen al mijn relaties laten verwateren en mezelf zowat opgesloten, en ik weigerde om ook maar één brief te openen - op den duur had ik zoveel betalingsachterstanden dat ik voor de rechter dreigde te komen. Ten langen leste heeft mijn familie ingegrepen: ‘t zijn zij geweest die me uit de put gesleurd hebben die ikzelf gegraven had. Sindsdien word ik nog altijd weleens door vreselijke luiheid overvallen, maar zo ver als die eerste keer laat ik het niet meer komen.»

HUMO Is er een vrouw in je leven om je voor een terugval te behoeden?

DECLEIR «Nope.»

HUMO Date je?

DECLEIR «Nee, daar ben ik niet zelfzeker genoeg voor. Al gebeurt het weleens - heel zelden, maar toch - dat ik op een jongedame afstap met de vraag of ze niet ergens een koffie met me wil gaan drinken. Maar dan moet ik het al serieus vlaggen hebben, en ‘s nachts badend in koud zweet wakker worden van de koortsdromen die ik over haar heb. Het eeuwige probleem is dat ik op amoureus vlak een zwaan ben: één partner voor het leven. Dat speelt me parten, nog los van het feit dat ik sowieso niet veel succes heb bij de vrouwen. Ach ja.»

HUMO Heb je ook al eens koortsdromen over bekende vrouwen?

DECLEIR «Jawel: over Rosario Dawson, die in ‘Men in Black II’ speelt. Al heb ik haar leren kennen in ‘Sin City’, een film die ik als puber nog samen met mijn vader in de bioscoop heb gezien. Ze speelt daar een prostituee, dus ze is behoorlijk provocatief gekleed: visnetpanty’s, lycra jasje, wild kapsel, veel make-up. Samen met Jessica Rabbit was zij het eerste sekssymbool waar ik mee in aanraking kwam. Die blijven de rest van je leven hangen, hè.»

HUMO Jessica Rabbit? Een tekenfilmpersonage?

DECLEIR «Tuurlijk! Ik discrimineer niet.»

HUMO Kies ook eens iemand dichter bij huis?

DECLEIR «Axel Daeseleire (lacht). Nee, grapje, ik ga sowieso voor Ellen Petri. Ik heb haar ontmoet tijdens de opnames van ‘Geub’: niet alleen vond ik haar een heel toffe dame, maar ook zo intimiderend mooi dat ik bij momenten dacht: ik kan niet meer luisteren naar wat je aan het vertellen bent, je overweldigt me gewoon. Maar ze heeft een vent, hè: als ik morgen dood ben, dan weet je waarom.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234