Florence + The Machine - High as Hope

Drie jaar geleden was er ‘How Big, How Blue, How Beautiful’, de plaat waarmee Florence Welch bewees dat je met spontaniteit alleen geen drie platen lang kunt boeien. ‘High as Hope’ zou een nieuw begin zijn, en het barokke bakbeest dat The Machine geworden was, werd naar de kapper gestuurd. Resultaat: minder krulletjes. Al moet je daarvoor wel eerst voorbij ‘June’ en ‘Hunger’: het eerste is mijmeren naar een uitbarsting waarvan je al weet dat die op je tenen zal komen dansen, het tweede is even bekende herrie, op een midtempo nu, maar even vermoeiend. So far, so Florence.

Het is in ‘Big God’ dat er voor het eerst echt iets te horen is. ‘Decency’ van Balthazar namelijk, maar dan met Kamasi Washington op saxofoon en Jamie xx achter de knoppen. Die laatste maakt het verschil: Florence krijgt een paar blokjes om mee te bouwen, voor de rest blijft de Legodoos potdicht. Slim, en daarna wordt er vaker gedurfd. Naakter dan op ‘No Choir’ krijgen we Florence niet meer, en ‘Grace’ is verfrissend eerlijk: een eerbetoon, of verontschuldiging, aan haar jongere zus. Even is Florence Welch geen frontvrouw, geen geschifte bosnimf, maar gewoon een zus die iets goed te maken heeft, en dat probeert met piano en een pruilende contrabas. ‘I’m sorry I ruined your birthday, you had turned eighteen / The sunshine hit me and I was behaving strangely’. Kleefvrij is het niet altijd, maar het is eens iets anders. En of dat al eens mocht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234