null Beeld

Flying Home

De verrassend mooie comeback van ­Dominique Deruddere.

Het is alweer zeven jaar geleden dat ­Dominique Deruddere zijn bretellen in een koffer stak en naar Los Angeles verhuisde: om te ontsnappen aan het bourgondische nachtleven in Brussel, dat volgens sommigen stilaan z’n tol begon te eisen. Of uit schaamte voor ‘Firmin’ – dat kan ook. Ondanks het lekkere weer in Venice Beach moet de cherubijn van de weemoed hem na verloop van tijd toch in z’n fluwelen greep hebben gekregen, want Deruddere is terug in het land met een licht sprookjesachtige film die een oprechte liefde en een tedere bekommernis uitstraalt voor de frietkramen en de fanfares van Vlaanderen.

De pitch: een gewetenloze Amerikaanse investeringsbankier (Jamie ­Dornan) probeert in Bunderzele, een diep in de Vlaamse klei weggestopt dorpje, een duivenmelker te overtuigen om zijn prijsduif te verkopen aan een Arabische sjeik. Tijdens zijn verblijf maakt de Amerikaan kennis met een heleboel Vlaamse kunsthistorische monumenten, zoals friet met mayonaise en de onsterfelijke kuskesdans – ‘In wat voor een surrealistisch gat ben ik hier terechtgekomen?’ zie je hem af en toe denken.

Een stugge duivenmelker, een grappige pastoor, een keukenmeid die niet weet wat een deca is (‘Koffie zonder cafeïne? Wij zijn eerlijke mensen, hier!’), een uitbundig dorpsfeest onder een wit-rood gestreept tentzeil: aan de oppervlakte lijkt ‘Flying Home’ terug te keren naar het soort cinematografische folklore waarvan we dachten dat de Vlaamse filmindustrie het inmiddels was ontgroeid, maar de acteurs, allen voortreffelijk, vullen hun rollen in met zo veel warmte en tederheid dat de karikaturen achterwege blijven en je negentig minuten lang met een glimlach van hier tot ginder in de donkere zaal zit.

Jan Decleir als duivenmelker Jos Pauwels: bezielde gratie. Josse De Pauw als de pastoor (‘Geen Internet hier. God is mijn provider’): hartveroverende geestigheid. Viviane De Muynck als de keukenmeid: altijd geloofwaardig, en op een bepaald moment heel erg ontroerend. Het lossen van de duiven in Barcelona: een prachtige, met precies de juiste muziek ondersteunde scène die – net als de héle film – een gevoel van blijheid doet opwieken in je hart. Toch één kleine kanttekening: met ‘Flying Home’ heeft Deruddere een prent gemaakt die in wezen heel braaf het bekende tracé volgt van wat wij gemakshalve de aardige dorpjesfilm zullen noemen: een outsider (meestal uit de grote stad) komt onder de betovering van het simpele leven in een aardig dorpje, en ontpopt zich van de weeromstuit tot een beter mens (zie ook ‘Local Hero’, ‘Mumford’, ‘The Shipping News’ en ‘The Englishman Who Went Up a Hill But Came Down a Mountain’).

Het is genieten geblazen van Derudderes vakmanschap, maar graag zouden wij hem de volgende keer – voor hij de volgende Lasse Hallström wordt – nog eens schurend en gierend door de genreregels héén willen zien knallen. Zoals indertijd in ‘Crazy Love’, zijn debuut, waarin Josse De Pauw iets memorabels deed met een kadaver. Vooruit, Dominique, steel nog eens een lijk.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234