null Beeld

Flying Horseman (Handelsbeurs, Gent)

Flying Horseman, het sonoor tuffende dromenvehikel van Bert Dockx, heeft een nieuwe plaat uit. 'Night is Long', heet ze, en het is de vierde langspeler die Flying Horseman bijeengespeeld heeft. Respect, maar dat betekent ook: geen verrassingen meer.

Je weet onderhand namelijk wel dat je je in de hogere regionen van de muziek zal bevinden wanneer je de deur uitstapt om je vege lijf over te leveren aan Dockx en z'n vijf andere veulens: er wordt altijd met het pinkje omhoog gedronken, uit échte glazen, de drummer speelt er op Rogers, en de bassist is er niet te beroerd om af en toe eens een strijkstok boven te halen.

Maar er is vooral, zoals altijd, Bert Dockx zélf: een man die deels muziek maakt omdat hij dat kan, en deels omdat hij dat moét van de demonen die zich in z'n vingertoppen en tussen z'n schouderbladen genesteld hebben. Als hij gitaar speelt is dat schichtig, alsof de hals van zijn instrument gloeiend heet is en zijn vingers van kreupelhout. In 'Wild Colours' - het merendeel van de nummers kwam vanzelfsprekend van de nieuwe plaat - kronkelde hij alsof hij voor aanvang in de backstage geprobeerd had om zijn zenuwen weg te drinken, maar na het hijsen vergeten was om ook nog een plaspauze in te lassen voor podiumtijd. Een onbeschaamd onbehagen, aangevuurd door de zusjes Mahieu, die ook nu weer Dockx' uithalen en onze daaruit volgende koortsdromen getrouw van echo's voorzagen. 'Nighttime is the right time', zwoer Dockx in het behoedzaam sluipende 'Faithfully Yours', en hij leek oprecht opgetogen dat het dezer dagen sneller donker wordt dan ooit.

Maar buiten broeide er iets, en dat was ook Flying Horseman niet ontgaan. 'Blij dat jullie er zijn, en dat jullie niet bang thuis zitten', sprak Dockx. En hij ging verder door aan te tonen dat je immers ook perfect bang kan zijn op verplaatsing: in 'Little Boy' werd er een sprookjesbos aangeplant, waarna er een wolf in werd losgelaten - groot en boos. 'Het vorige nummer was erg intiem, het volgende is dat minder', sprak hij voor 'Sunsets', en hij droeg het op aan Europa, dat Oude Continent. Een greep uit de tekst: 'It was all one great big lie / Long speeches lost in space and time'. Ook Bert Dockx weet ondertussen wat een speech waard is in de praktijk: hij lapt er namelijk dagelijks z'n laarzen mee.

Ook in de bisronde zat meer muziek dan door de antiterreurfilters van de NSA kon passeren: 'America is Dead', bijvoorbeeld. Zulke stellingen luidop poneren doe je dezer dagen zelden nog ongestraft, maar in de Handelsbeurs kon even weer alles. Flirten met Nick Cave, onbeholpen pasjes zetten, muziek spelen die lak heeft aan tempo of tijdsgeest, af en toe Dansen Dansen, en je brein een niveautje of vier lager schakelen. Dat lukte. Toch nog verrast.


Quote

'Tijd voor iets anders. Sowieso.' - Regering, loopbaan, onderbroek: waar Bert Dockx het ook over had, het was blijkbaar tijd voor verandering.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234