null Beeld

Flying Horseman - Rooms / Ruins

Een met schommels behangen darkroom in Berlijn. Een langzaam smeltende iglo op de Noordpool. Een verlaten mijnsite in de Borinage. Allemaal decors die, als men erover had gezegd dat Bert Dockx en zijn Flying Horseman daar inspiratie hadden opgedaan voor hun nieuwe plaat, mij een overtuigd ‘Waar ánders!?’ hadden ontlokt. De waarheid is – behalve als je Iggy Pop heet – altijd banaler: de tien tracks op ‘Rooms / Ruins’ zijn geïnspireerd door en grotendeels geschreven tijdens een verblijf van zeven weken in (snurk) deSingel in Antwerpen.

Frederick Vandromme

Eind februari vorig jaar speelden ze daar ook een concert, waarop die nieuwe songs met een vaderlijk knikje voor het eerst de wijde wereld in werden gemaand: een ervaring waar collega (kl) toen van is teruggekomen met ontstoken traanklieren en een hoop kippenvel.

Ook op plaat gedijen de nummers (delicaat, bruisend, broos, heftig, dat wisselt af) goed. ‘Stars’ heeft een hijger in zijn ritmesectie, en ontspint zich halverwege tot een meeslepend georkestreerde chaos. Het fantastische ‘Deep Earth’ – folk noir, zegt de perstekst – is een verslavend en aardedonker excuus om het op een trippen te zetten. En in ‘Private Isle’ maken twee prachtige stemmen mooie maar bizarre kinderen. (Terzijde: de stem van Dockx doet in bepaalde songs denken aan die van een ongeschoren Daan, maar ik weet niet voor wie van beiden dat een compliment is.)

FlyHo telt tegenwoordig – behalve Dockx – ook Mattias Cré, Alfredo Bravo, Milan Warmoeskerken en Martha en Loesje Maieu in de rangen, en ter hoogte van ‘Bee Season’ mogen de meesten van hen even gaan schaften: een adembenemend voorzichtig nummer, alsof iemand Dockx heeft wijsgemaakt dat zijn microfoon een wankel kaartenhuisje is, dat bij de minste zucht uiteen kan vallen. Niet lang daarna, in ‘Soldier’, fluimt hij de woorden dan weer bijna in de microfoon. ‘Did you know the smell of blood was easier to bear / Than the sound of you, you not there’: mooie zin.

Ronduit machtig is het rockende ‘Bright Light’, het geheide prijsbeest van deze plaat dat uw oren de beurt van hun leven geeft en daarna verdwijnt in de nacht. Een song ook die al vanaf de eerste luisterbeurt als een instant-klassieker binnenkomt, zo heb je er per jaar hoogstens tien.

Dat zijn al veel hoogtepunten, en dan hebben we het nog niet gehad over het kaalgeplukte ‘Reverie’ (de eerste single van ‘Rooms / Ruins’, terwijl het op één of twee songs na de minst single-achtige track van de plaat is), of over het verstilde openingsnummer ‘The Key’, en over het pompende ‘Killer’, waarin iemand het brandalarm is vergeten af te zetten.

‘Rooms / Ruins’ is een vreemde, maar heel goeie plaat. In het geval van Flying Horseman, dat de goede platen aan elkaar rijgt, betekent dat: alweer niks nieuws onder de zon, en bijgevolg dus ook niks om u zorgen over te maken. Dan trekken wij ons nu terug in onze iglo. (fvd)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234