null Beeld

Flying Lotus (Botanique)

Gisteren vertoefden wij twee uur lang in het universum van de Vliegende Lotus, waar dood een reden tot feesten is en ene Captain Murphy de plak zwaait.

zvm

Dat Flying Lotus wel een toffe peer is, kon u al eerder op deze pagina’s lezen, maar hij bewees het toch nog maar eens voor de non-believers. Waar veel producers en rappers zich graag verstoppen achter maskers van allerlei kaliber, kwam Steven Ellison doodleuk even dag zeggen voor zijn show. Hoe het ging met ons, of we er een beetje zin in hadden. Niet veel later weerklonken de eerste tonen van ‘You’re Dead’ en rees Flying Lotus als een soort hindoegod op in zijn kubus met flitsende 3D-effecten. Het artwork van zijn laatste plaat kwam tot leven, de lijken tolden in het rond en het werd ons meermaals duidelijk gemaakt: ‘Je bent dood, ha!’

Steven Ellison was gelukkig allesbehalve dood, en ook zijn visuals bruisten van het leven. We vlogen doorheen ruimtestations, langs wormachtige creaturen naar grote supernova’s, de dingen die we zagen hadden we ons zelfs in onze meest lucide dromen niet kunnen voorstellen. En dat allemaal onder de zompige, stampende soundtrack van Flying Lotus. Alles vloog in de mixer en kwam er flard per flard weer uit, om vervolgens weer ragfijn aan elkaar genaaid te worden door de god met de Apple-computer. Een fantastisch ‘Do the Astral Plane’ was een climax, daarna volgde een korte pauze.

Gebonk, een plotse schreeuw, de zaal schrok op. Nog een schreeuw, een gezicht op het scherm, schuddend van pure waanzin. The Haxan Cloak stond toch niet gepland voor vanavond? Plots hield het gezicht op het scherm stil, en bleek het Flying Lotus zelve te zijn, met toegevoegde kwaadaardige grijns: Captain Murphy was gearriveerd.

In groteske, veelkleurige maar toch lugubere visuals daalde Flying Lotus af van zijn troon, want Captain Murphy is niets anders dan Steven Ellisons rappende alter ego. Op de eerste rij werd massaal naar de gsm gegrepen, maar Captain Murphy was één fan te snel af: hij griste een telefoon uit haar handen, legde treiterend enkele rondjes af op het podium, en gaf het ding uiteindelijk gewoon terug. We zeiden het al: toffe peer.

Murphy mocht weer op stal en Flying Lotus nam plaats achter z'n computer voor de definitieve eindsprint. Het teasen voelde bijna aan als tasen toen de beat van ‘Wesley’s Theory’ (opener op Kendrick Lamars laatste meesterwerk) kwam bovendrijven uit de geluidsmassa. Wij hadden ons volledige hebben en houden op het podium geworpen om Kendrick te doen verschijnen, maar het mocht niet zijn, genadeloos schakelde FlyLo al over naar het volgende nummer.

Niet veel later toonde hij aan dat hij eigenlijk op zijn best is als hij etherische prachtsongs maakt. De aaneenschakeling van de hemelse tracks ‘Coronus, the Terminator’ en ‘Getting There’ tilde ons op en zette ons netjes af op een drommels zachte wolk in de sterrenhemel.

Toen Captain Murphy een tweede maal van de leiband mocht, kapte hij er plots mee. Dat het maar een dooie bedoening was, en het publiek een tamme kudde. Aan onze dansbenen zal het alleszins niet gelegen hebben. ‘I’m just gonna play some songs and get the fuck out of here,’ zei FlyLo, en niet veel later kapte hij het heerlijke ‘Never Gonna Catch Me’ in het midden drastisch af. Was het gemeend of slechts een verplicht nummertje, om ons warm te krijgen voor de bis? Wat er ook van zij, hij kwam terug, voor het tweede extatische deel van 'Never Gonna Catch Me' en nog wat extra’s, waaronder een bonkend ‘Putty Boy Strut’.

Niet veel later zaten we afgepeigerd in het station onze trein af te wachten. Naast ons zaten twee meisjes door hun foto’s van de avond te scrollen, op zoek naar de beste shot voor op hun Facebookaccount. Een foto van een scherm met hun scherm, zodat hun vrienden er vanop hun scherm naar zouden kunnen kijken. Misschien snappen we Flying Lotus’ frustratie wel. Tijd om dat te delen op Twitter!


Het moment

Het heerlijke tweespan van 'Coronus, the Terminator' en 'Getting There'.


Het publiek

Terwijl wij helemaal extatisch werden toen we 'Wesley's Theory' ontwaarden, mat het gros van de toeschouwers zich onbegrijpelijke onverschilligheid aan. 'Wie is dat, die Kendrick?'


Quote

'What is happening guys, it's not like we're in the Bronx right?' Steven Ellison begrijpt geen snars van de onverschilligheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234