null Beeld

Flying Lotus - Until The Quiet Comes

'Het knettert altijd in mijn hoofd,' zo bekende Steven Ellison alias Flying Lotus vorige week in Humo. No shit, Sherlock: sinds zijn debuut '1983' bracht hij een stuk of zestig tracks uit waarin ideeën en geluiden uit elfendertig stijlen en evenveel muzikale tijdperken vrolijk op elkaar inhakken, tracks die het klokhuis van de luisteraar roodgloeiend zetten én zijn gemoed vervaarlijk dooreenschudden.

Ook voor 'Until the Quiet Comes' pulkte FlyLo aan jazz, hiphop, elektronica, progrock et al; met de vrijgekomen snippers en flarden knutselde hij een lange symfonie, de soundtrack bij een ritje met een monorail door een imaginair sprookjesland.

Tijdens opener 'All In' vallen de veiligheidsbeugels dicht met een licht onheilspellende 'dzing!', het dromerige 'Getting There' trekt het treintje in gang. Nu ja, op gang: de stem van Niki Randa sleurt je meteen dwars door de stratosfeer, met als bestemming een planeet in een universum ver, vér weg.

'Until the Colours Come' rijdt langs lieflijke bergen en dalen - aan de horizon kruisen twee regenbogen elkaar en dartelt een kleine kudde eenhoorns. 'Heave(n)' glijdt door dezelfde ijle luchtlagen waar wijlen Ellisons tante Alice Coltrane (de vrouw van jazzlegende John) zich ooit ophield.

Vrees niet: u hoeft helemaal niet thuis te zijn in het oeuvre van tante Alice en haar tijdgenoten, want Ellison is ook hier zéér right here right now. Het korte 'Tiny Tortures' is zeemzoete maar lichtelijk fantastische knispertronica - een mijmering van een track, iets om een plastic zonsondergang bij te ondergaan.

'All the Secrets' is jazzy minimal techno die tussen de opgerolde handdoeken in de speakers komt gewalmd - ook een toptrack. In 'Sultan's Request' loeien en grommen synths; in 'Putty Boy Strut' mekkert een gepimpt stemmetje over een handclap uit een oude drumcomputer, waarna Ellison zijn wagonnetje nog snel richting Saturnus stuurt voor een spacy outro. En dan is er nog het gewéldige 'The Nightcaller', een massieve brok energieke nieuwerwetse funk.

Let wel: het merendeel van de nummers is meer sfeer dan song, waardoor u soms wel eens vergeefs naar een onbestaand handvat zult tasten. Tip: laat u gewoon meesleuren. Door die mooie titeltrack bijvoorbeeld, een weird amalgaam van klanken: gekletter en geknisper, jazzy orgels, percussie, wat sopraansax en veel ruis.

'Hunger' is een ijle soundscape waarover Ellison flarden van Niki Randa's stem uitstrooit. In 'Phantasm' - een track die even doelloos als stijlvol in het rond dobbert - meenden we een halve seconde de stem van wijlen Trish Keenan van Broadcast te herkennen: props voor de genaamde Laura Darlington, die bloedmooi tussen de strijkers en andere sfeerscheppers door trippelt.

Verder nog melden dat Ellison ook de stemmen van Erykah Badu en Thom Yorke in zijn blender gooide (respectievelijk in 'See Thru to U' en 'Electric Candyman'), maar dat hij ze behandelt zoals hij de andere vocalisten en klanken behandelt: als ingrediënten die je naar believen kunt aanlengen, indikken, afschrapen, hergebruiken. Niet dat hij er respectloos mee omgaat, 't is meer dat hij maar één stelregel hanteert: the sky is the limit. En zo hoort het. Moge zijn gedachten nog lang blijven knetteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234