Fons Leroy, baas van de VDAB: 'Economen en beleidsmakers weten ook niet wat ons te wachten staat'

Uit een studie van het Waals Instituut voor de Statistiek bleek vorige week dat de werkloosheid in Vlaanderen gehalvéérd is sinds 1983. Een blijde boodschap, die indruist tegen het aanhoudende crisisgevoel en de paniek na de spectaculaire golf van ontslagen eind deze zomer.

'Jongeren die vandaag naar school beginnen te gaan, kúnnen niet weten wat ze later zullen doen: de helft van de beroepen van de toekomst bestaat nog niet'

HUMO Een halvering van de werkloosheid: het klinkt in de gegeven omstandigheden surrealistisch.

Fons Leroy «Je moet dat historisch kaderen: de arbeidsmarkt is de voorbije veertig jaar ingrijpend veranderd. Toen ik begon te werken, in ’78, was de jeugdwerkloosheid dubbel zo hoog als tijdens de voorbije kredietcrisis. Elke werkzoekende is er één te veel, maar het plaatst de huidige situatie in perspectief. We kijken altijd naar de werkloosheidscijfers, maar verliezen soms uit het oog dat de werkgelegenheid alsmaar toeneemt. Ondanks alle crisissen die we hebben meegemaakt...»

HUMO Het algemene aanvoelen is anders, zeker na de schier eindeloze reeks herstructureringen en bedrijfssluitingen in september. ING. Douwe Egberts. Axa. Het hield niet op.

Leroy «Ja, dat is wat de publieke opinie ziet: de grote ontslagrondes. De sluitingen. Zoals Ford Genk, twee jaar geleden. Het goede nieuws – Limburg is zich goed aan het herstellen – belandt níét op het netvlies van de mensen. Vlaanderen is een kmo-land: die kleine bedrijven creëren élke dag nieuwe jobs – één hier, twee daar, maar zo komen er elk jaar haast geruisloos veel jobs bij.»

HUMO De malaise zit toch dieper dan louter beeldvorming? Brexit en de verkiezing van Trump tonen dat er wereldwijd veel onzekerheid bestaat over de toekomst.

Leroy «Ik noem dat geen malaise, maar we leven in een nieuw tijdsgewricht dat men in managementsboeken ‘VUCA’ noemt: een Engels letterwoord waarmee bedoeld wordt dat we in volatiele, onzekere, complexe en ambigue tijden leven. De digitalisering en de globalisering dringen meer en meer door in de economie en de arbeidsmarkt: veel mensen hebben moeite om zich aan te passen. Vroeger konden economen en beleidsmakers met een kompas in de hand de koers uitzetten, maar dat was de vorige eeuw, toen onze economie en arbeidsmarkt afgeschermd waren: nu staan we bloot aan de rest van de wereld en weten we niet wat ons te wachten staat.

»Ik kom uit Limburg: Ford stond daar vroeger gelijk aan levenslange werkzekerheid. Dat idee spoort niet meer met de wereld van vandaag: mensen die dachten dat ze bij Ford op hun sokken het pensioen zouden halen, zijn getroffen door de globalisering en de digitalisering. Dat zorgt voor verwarring. Ook meer en meer white-collar workers voelen zich bedreigd: studies tonen dat ook bedienden, advocaten en boekhouders getroffen zullen worden door de robotisering. Dat is een enorm belangrijk maatschappelijk debat: ‘Hoe krijgen we de mensen méé in die complexe en onzekere wereld?’»

'Automatisering en digitalisering hebben tot nu toe voor méér werk gezorgd'


Schoorsteeneffect

HUMO Terug naar de Waalse IWEPS-studie: hoe en wanneer heeft Vlaanderen die halvering eigenlijk gerealiseerd? Niet tijdens de laatste crisisjaren, neem ik aan?

Leroy «De belangrijkste factor is de economische conjunctuur. Maar in de laatste decennia heeft er ook een verschuiving plaatsgevonden van de klassieke sectoren naar de diensten en de social profit. Die heeft zich de voorbije dertig jaar tot een volwaardige economische sector ontwikkeld waar veel werk is gecreëerd. Daarnaast hebben systemen zoals de dienstencheques de voorbije tien jaar tienduizenden jobs opgeleverd. En de rol van de arbeidsbemiddeling is ook veranderd. Toen ik afstudeerde, deed de RVA niets anders dan werkloosheidsuitkeringen uitbetalen. Je moest elke dag gaan stempelen om dat geld te krijgen, en niemand hield zich bezig met je zoektocht naar werk. Een heel verschil met het activeringsbeleid van vandaag, waarbij werkzoekenden intensief en op maat begeleid worden.»

HUMO Is de dalende werkloosheid ook het gevolg van nieuwe definities en statistieken? Een eeuwig verhaal: een bruggepensioneerde is eigenlijk een werkloze, maar staat in de tabel ernaast.

Leroy «Dat speelt natuurlijk een rol. In vergelijking met andere Europese landen, en zeker Scandinavië, zijn wij laat begonnen met het terugdringen van de brugpensioenen. In Scandinavië zijn tot drie keer meer 64-plussers aan het werk dan hier: we hebben te lang getalmd om die mensen aan het werk te houden. De uitdaging is overigens niet om ze langer aan het werk te houden, maar om ze met góésting aan het werk te houden.»

HUMO Eerst een positief cijfer: 85 procent van de Vlamingen tussen 25 en 50 heeft een job. Dat is top.

Leroy «In die categorie zitten we op het Scandinavische niveau. We onderscheiden ons in negatieve zin door die vroege uitstap uit de arbeidsmarkt: in de categorie boven 55 jaar horen we bij de slechtste leerlingen van de klas. In Zweden is 75 procent van de 55-plussers aan het werk, wij zitten niet eens aan 50 procent.

»Er is ooit een enquête georganiseerd onder 1.000 oudere werknemers uit België en Zweden. Men vroeg die mensen: ‘Wat vinden jullie nu écht belangrijk?’ De Belgen hechtten het meest belang aan werkzékerheid, terwijl de Zweden zeiden: ‘Wij willen met goesting werken.’ In Zweden is langer werken geen doembeeld. Voor hen is dat natuurlijk, omdat ze tewerkgesteld worden volgens hun competenties. Bedrijven investeren in werk op maat, werknemers krijgen meer autonomie om hun job zelf in te vullen. Als een Fin 50 wordt, krijgt hij een soort time-out, om na te denken: ‘Zit ik hier goed in mijn vel? En wat ga ik de komende jaren doen? Heb ik een aanvullende opleiding nodig, of moet mijn jobinhoud aangepast worden?’ En de werkgever wordt ook geacht om mee na te denken. Hier zijn bedrijven opgebouwd rond het idee dat mensen op hun 50ste met brugpensioen gaan.»

HUMO Veel bedrijven willen af van oudere werknemers. Dovy is onlangs veroordeeld omdat het een sollicitant geweigerd had: ‘Te oud.’

Leroy «We moeten niemand de zwartepiet toespelen: het is een gedeelde verantwoordelijkheid. Van de overheid, maar ook van ons. Bedrijven moeten het werk werkbaar maken en de ouderen moeten in zichzelf willen investeren. Maar discriminatie is in geen geval toelaatbaar, net als racisme.»

HUMO We moeten ons hoeden voor ronkende verklaringen over ‘de volksaard’, maar in het model van de Nederlandse socioloog Geert Hofstede, dat nationale culturen categoriseert volgens een zestal culturele waarden, staan Belgen geboekstaafd als erg afkerig van risico’s; we denken ook heel erg in structuren en hiërarchie.

Leroy «Vastigheid zit in onze natuur, maar ook in ons systeem. Ons arbeidsrecht, onze sociale zekerheid en onze CAO’s zijn allemaal gericht op jóbzekerheid. Ik denk dat we in de toekomst moeten evolueren naar lóópbaanzekerheid. Met alles wat op ons afkomt, zullen mensen vaker van job moeten veranderen; en als ze dezelfde job houden, zal de inhoud vaak veranderen. Natuurlijk hebben mensen in die volatiele context nog altijd houvast nodig, en dus moet ons arbeidsrecht een update krijgen. Onze sociale zekerheid heeft zestig, zeventig jaar goed gewerkt. De loopbanen waren vlak – school-job-pensioen – en de job was er één voor het leven. Maar nu is de wereld veranderd. In de jaren 50 was België wit, nu is het kleurrijk: die maatschappelijke evolutie is nooit vertaald in nieuwe systemen.»

HUMO De niet-Belgen: nog een groep die het slecht doet op de arbeidsmarkt.

Leroy «Dat ligt onder meer aan de vorm van migratie die we gekend hebben: volgmigratie van laaggeschoolde mensen, van wie we er al veel hadden. In Canada en de States was de migratie veel meer op specifieke profielen gericht, al naargelang de behoeften: daar is de integratie dan ook veel beter gelukt. In Limburg zag ik ook hoe de Turken en de Italianen in hun eigen cités gingen wonen. Er was te weinig mengeling. We hebben ook nog maar tien, vijftien jaar een écht inburgeringsbeleid: we hebben die mensen niet gesoigneerd, niet duidelijk uitgelegd wat onze waarden zijn.»

HUMO Een andere moeilijke categorie, al loopt het allemaal door elkaar: de laaggeschoolden. U hebt al ’ns gezegd dat er in Vlaanderen te weinig lageloonjobs beschikbaar zijn.

Leroy «Ik zie dat er nog altijd veel maatschappelijke behoeften zijn die perfect ingevuld zouden kunnen worden door laaggeschoolden. Onze groenvoorziening, onze wegeninfrastructuur: dat ligt allemaal te verkommeren. In se is er veel nood aan laaggeschoolde arbeid. Ik geef nog ’ns het voorbeeld van de dienstencheques. Ik was heel blij met dat systeem, omdat het perfect inspeelde op een nieuwe behoefte: tweeverdieners die nood hadden aan thuishulp. Dat is win-win: comfort voor de ene, werk voor de andere. Er is nog veel meer potentieel, maar dan moet de overheid geld willen investeren: we hebben nood aan een keynesiaans offensief. Dan worden de wegen beter en zetten we meer mensen aan het werk.»

HUMO E-commerce is een ander voorbeeld: iedereen koopt tegenwoordig bij bol.com, maar de wetgeving is streng voor internetretailers. Recent heeft de regering wel de regels met betrekking tot nachtwerk versoepeld, en in één moeite het minimum brutoloon verlaagd. Het middenveld reageerde woedend, maar armoedespecialist Ive Marx van de universiteit van Antwerpen juichte de maatregel toe. Hij heeft de hemel op zijn kop gekregen.

Leroy «Ik vond dat erg moedig van Ive, en ik deel zijn mening: werk is een manier om armoede te bestrijden. Ook al is dat werk laagbetaald, je lanceert er mensen mee. Ik heb soms het gevoel dat men het minder erg vindt dat iemand werkloos is, dan dat hij wel aan het werk is, maar niet de job heeft waar hij van droomt. Ik weet niet hoe het bij u zat, maar ik ben ook niet begonnen in mijn droomjob. Ik ben ervan overtuigd dat je sneller doorgroeit zodra je aan het werk bent. Dat noemt men in Nederland ‘het trekkende schoorsteeneffect’.

»Maar we mogen die verantwoordelijkheid niet op het individu afschuiven: bedrijven moeten mensen ook kansen geven om zich te ontwikkelen. Zo kun je als samenleving mensen tot het hoogst haalbare niveau tillen. En door de vergrijzing kunnen we iedereen gebruiken: de babyboomgeneratie gaat binnen afzienbare tijd met pensioen, 400.000 mensen tegen 2024. Onze eigen grexit. Zo’n massale omwenteling hebben we nog nooit meegemaakt, maar niemand staat erbij stil. Ik sprak gisteren met West-Vlaamse CEO’s: die zijn zich daar niet van bewust. Omdat ze bezig zijn met morgen: ‘Vind ik genoeg mensen om de fabriek te laten draaien?’ Het is niet hopeloos: er is nog altijd een instroom van onderuit en van migranten, en vrouwen werken ook langer dan vroeger. Dat kan het gat voor een stuk dichten, maar we kunnen ons niet permitteren om dezelfde graad van werkloosheid aan te houden. We zullen dus meer mensen met migratie-achtergrond moeten aannemen, meer mensen met een beperking, meer 55-plussers. Ik noemde daarnet de economie als belangrijkste factor in de tewerkstelling, maar de demografie is dat evengoed. En op dat vlak zitten we met een probleem: we hebben te weinig jongeren om de krater die de babyboomers zullen achterlaten, te vullen. Gelukkig zitten we wel heel goed qua scholingsgraad.»

HUMO Het niveau van ons onderwijs staat toch steeds vaker ter discussie?

Leroy «We dalen in de rankings, dat klopt, maar ik was onlangs te gast bij de Amerikaanse Kamer van Koophandel in Brussel, en Amerikaanse ondernemers noemen ons onderwijs nog altijd een belangrijke troef. Ze vinden het geweldig dat hun eigen kinderen meertalig worden opgevoed. Ons onderwijs is nog altijd kwaliteitsvol, maar dat betekent niet dat het zich niet moet aanpassen. Het zal meer werk moeten maken van werkplekleren, en jongeren moeten laten proeven van wat de wereld allemaal te bieden heeft. Niet vanuit de klas, maar door eropuit te trekken.»


Maatwerk

HUMO In oktober bleek uit de jaarlijkse enquête van uitzendonderneming Manpower dat 24 procent van de Belgische bedrijven niet al z’n openstaande vacatures ingevuld krijgt, ook al zijn er nog altijd mensen op zoek naar werk. Die spanning heeft te maken met zogeheten polarisatie. Karikaturaal voorgesteld: er zijn te veel archeologen, terwijl de bedrijven alleen maar ingenieurs willen.

Leroy «Dat moet je vooral niet tegen de bouwsector zeggen: die zeggen dat er te wéínig archeologen zijn. Tegenwoordig moet je voor elk groot bouwproject een archeologisch onderzoek doen, en er zijn te weinig mensen die dat kunnen. De archeologen zijn een klassiek voorbeeld, maar de karikatuur klopt dus niet.»

HUMO Tien jaar geleden werd de studierichting archeologie ten zeerste afgeraden; nu zijn er te weinig archeologen. Zo wordt het wel erg moeilijk om de juiste keuze te maken.

Leroy «Ja, maar het wordt ook – en ik wik mijn woorden – gemakkelijker. Door het verdwijnen van die 400.000 babyboomers zal het aantal knelpuntberoepen toenemen. We zullen het ons niet kunnen permitteren om talent links te laten liggen, in welk beroep dan ook. Deloitte voorspelt dat jongeren die vandaag naar school beginnen te gaan, niet kúnnen weten wat ze later zullen doen: de helft van de beroepen waaruit ze zullen kunnen kiezen, bestaat vandaag nog niet. Ik ben in Silicon Valley geweest: ik heb gezien wat er op ons afkomt qua zelfrijdende trucks en zelfsturende konvooien. Dat stelt ons voor een geweldig moeilijke vraag: hoe moeten we opleidingen organiseren voor beroepen die we nu nog niet kennen? De discussie over de jobkansen van archeologen en communicatiewetenschappers is compleet achterhaald: in de toekomst zullen opleidingen niet meer over technische of beroepsgebonden competenties gaan, maar over levensbelangrijke soft skills zoals wendbaarheid, weerbaarheid en teamwork. Kritisch en holistisch denkvermogen. Als de eisen van de arbeidsmarkt continu en razendsnel veranderen is leren léren belangrijker dan technische competenties: het gaat erom of je zin hebt om je ná de school bij te scholen.»

HUMO Het systeem is voorlopig nog op de traditionele leest geschoeid: wat raadt u jonge mensen die in september moeten kiezen aan?

Leroy «Op basis van mijn ervaring zeg ik: ‘Volg je buikgevoel, kies met je hart.’»

HUMO Terwijl werkgevers smeken: ‘Kies voor STEM-opleidingen.’ Wetenschappen, wiskunde, technologie en informatica.

Leroy «Het klopt dat er vandaag een tekort is aan jongeren die een STEM-richting gevolgd hebben. Maar dat is niet het enige wat je in overweging moet nemen.

»Ik weet niet hoe dat bij andere mensen zat, maar ik had een heel goeie PMS-adviseur (nu CLB, red.). Die heeft mij indertijd gezegd: ‘Je moet je nog niet opsluiten in een vakske, ga maar rechten of politieke wetenschappen studeren.’ Die mens zei me ook dat ik mij geen illusies moest maken: ‘Als mijnwerkerszoon zul je nooit advocaat kunnen worden.’ Ik heb voor rechten gekozen omdat het een brede opleiding was en ik niet wist wat ik wilde doen. Dat was een bewuste keuze. Vandaag moeten jongeren ook bewust kiezen in de wetenschap dat de arbeidsmarkt razendsnel evolueert.»

HUMO Hebt u zwaar op de keuze van uw kinderen gewogen?

Leroy «Nee. Ik heb ze vrij gelaten.»

HUMO Uw zoon Tom is hr-manager bij modemerk Bellerose. Maar vroeger was hij muzikant.

Leroy «Mijn zoon schreef als 14-jarige al songteksten in het Engels. Ik had er alle vertrouwen in: hij was ondernemingsgezind en had competenties – ook al pasten die niet in het klassieke schoolsysteem. Hij heeft getoond dat je het zelfs zonder diploma ver kunt schoppen.»

HUMO Talent vindt altijd zijn weg?

Leroy «Begrijp me niet verkeerd: een diploma is ook een uiting van talent. Maar wat is mijn diploma rechten nu nog waard? Ik zou niemand aanraden om mij als jurist aan te nemen, dat zou een miskoop zijn. Maar bij de overheid zou ik gemakkelijk binnenraken als jurist, gewoon omdat ik aan de vormvereisten voldoe.»

HUMO U hebt het al een paar keer aangehaald: de robotisering stelt ons voor geweldige uitdagingen. Elke dag kun je wel ergens een voorspelling lezen: zoveel jobs zullen verloren gaan, in díé, díé en díé sector.

Leroy «Ik heb geen glazen bol. De voorbije decennia is de automatisering en de digitalisering gepaard gegaan met méér werkgelegenheid in plaats van minder, maar dat biedt geen enkele garantie voor de toekomst. Het gaat dit keer over méér dan robotisering alleen: er is artificiële intelligentie, er is the internet of things en de deeleconomie. Het vollédige economische bestel is aan het veranderen: Airbnb, Uber, de start-ups in de KBC-toren in Antwerpen: dat zijn de werkgevers van morgen, de grote fabrieken hebben afgedaan.»

HUMO U ziet het somber in?

Leroy «Nee. Als een robot werk zonder meerwaarde kan overnemen: graag. Maar het is moeilijk om voorspellingen te doen – zéker over de toekomst. Daarom moeten we verschillende scenario’s overwegen. Sommige studies zeggen dat de middengeschoolde jobs zullen verdwijnen als de robots komen: in de plaats komen er meer hooggeschoolde. Wat op zijn beurt meer arbeid voor laaggeschoolden creëert, omdat die hooggeschoolde mensen iemand nodig hebben om, bijvoorbeeld, hun tuin te onderhouden. In dat scenario moet je inzetten op bijscholing van gemiddeld geschoolden én de activering van de laaggeschoolden. Maar volgens ándere voorspellingen – de Vlaamse internetondernemer Davy Kestens heeft dat onlangs ook verkondigd in De Morgen – zullen robots enkel voor jobverlies zorgen, zonder meer. Met 50 procent werkloosheid tot gevolg. En dan moet je radicáál anders gaan denken.»

HUMO Dan komt het basisinkomen in beeld.

Leroy (knikt) «Ik was daar altijd kritisch over, tot ik begreep welke maatschappelijke ontwikkelingen we meemaken. Ik zeg het nog ’ns: niemand kan inschatten waar we naartoe gaan, maar als het scenario van Davy Kestens bewaarheid wordt, valt ons huidige systeem – met een inkomen uit arbeid – in duigen, en moeten we een alternatief bedenken. Nog fundamenteler: wie werk heeft, interageert vaker met andere mensen. Als dat wegvalt, moeten we iets nieuws bedenken om te voorkomen dat de samenleving uiteenvalt.»

HUMO Dat is haast filosofie.

Leroy «Zelfs niet: het is de plicht van beleidsmakers om na te denken over de niet-eens-zo-verre toekomst. De geschiedenis van de mensheid is er één van onzekerheid. Maar ik geloof sterk in de kracht van individuen en de samenleving. Onze internationaal gereputeerde academici kénnen de tendensen: zij moeten de omwenteling onderzoeken en voorbereiden.»

HUMO Uiteindelijk moeten politici de beslissingen nemen, maar die kijken meestal niet verder dan de volgende verkiezingen.

Leroy «Ik begrijp wat u zegt, maar ik denk dat u de rol van politieke partijen als maatschappelijke organisaties onderschat. En er zijn stabiliserende factoren: het sociaal overleg. Het middenveld. Als die in dialoog gaan met de partijen, zou dat rijke inzichten kunnen opleveren over hoe de samenleving er zal uitzien.»

Werkloze willy

HUMO U schetst een grimmig toekomstbeeld, en dat brengt ons vanzelf bij uw punkverleden en de no future-gedachte. Was u als 20-jarige zo illusieloos?

Leroy «Iedereen is een kind van zijn tijd, maar bij mij draaide punk toch vooral rond de anti-establishmentgedachte. Ik werkte in de wetswinkel, omdat ik vond dat iedereen recht had op gratis rechtshulp. Veel mensen die het moeilijk hadden, zagen hun grondrechten niet gegarandeerd. Ik was bij de wetswinkel de verantwoordelijke uitgever van het boekje ‘De rechten van de dopper. De wondere wereld van Werkloze Willy.’ (lacht) Ik zei het al: werklozen hadden toen alleen maar plichten, geen rechten. De RVA controleerde alleen of ze niet in het zwart werkten, en of hun stempelkaart wel in orde was. Ik heb nadien een hobbelig parcours afgelegd, maar die verontwaardiging is me altijd blijven inspireren. Als ik nu terugkijk, hebben we veel vooruitgang geboekt.»

HUMO Een hobbelig parcours, zegt u: dat begon met uw bescheiden afkomst. Uw vader was elektricien in de mijnen.

Leroy «Ja, hij was van de oorlogsgeneratie en had daardoor niet gestudeerd. Hij was elektricien, maar wist van zichzelf dat hij méér kon. Het was de tijd van de zesdaagse werkweek, op de zevende dag ging hij studeren. Uiteindelijk is hij leerkracht technische vorming geworden. Ook dát heeft me altijd geïnspireerd: je kunt als individu ook veel bereiken als de context niet gunstig is. Mijn vader heeft altijd gewild dat wij naar de unief gingen. Ik was de eerste universitair van de familie, en één van de eerste in het dorp.»

HUMO U bent na de wetswinkel doorgegroeid naar de RVA. Tot u in de politiek terechtkwam.

Leroy «Ik heb nooit een mandaat gehad, maar ik heb vijftien jaar op kabinetten gezeten. Dat was zuiver toeval. Ik was hoofd van de studiedienst van de RVA toen een deel ervan werd afgesplitst en omgevormd tot de VDAB. De toenmalige Vlaamse minister van Tewerkstelling, Roger De Wulf, zocht toen een boswachter dan wel stroper om die transitie te begeleiden. Ik heb toegezegd. ‘Voor een jaartje,’ maar het zijn er vijftien geworden.»

HUMO U hebt een SP.A-stempel, maar kunt het schijnbaar goed vinden met uw voogdijminister Philippe Muyters – een N-VA’er.

Leroy «Ik ken Philippe Muyters al heel lang. Vroeger zat hij in mijn raad van bestuur naast mij, nu zit hij boven mij. Hij komt van de werkgeversorganisatie, waardoor hij deze wereld heel goed kent: de afstand tussen ons is heel klein.»

HUMO Ondanks de ideologische verschillen?

Leroy «De VDAB is een bemiddelaar: ik ben dat ook. Wat niet belet dat ik – weliswaar altijd binnenskamers – zal zeggen wat ik denk. Maar altijd evidence based, niet op basis van een ideologisch kader.»

HUMO De vakbonden, en dan vooral de socialistische, mobiliseren al twee jaar tegen het sociaal-economische beleid. Wordt uw loyauteit nooit op de proef gesteld?

Leroy «Mijn opdrachtgever is mijn raad van bestuur en daar probeer ik altijd zoveel mogelijk een consensus te bereiken. Wat het protest van de vakbonden betreft: op het Vlaamse niveau gaat het beleid veel meer over mensen, niet over loonkost en sociale zekerheid. Het gaat over kansen, onderwijs en opleiding. Ik voel eigenlijk weinig partijpolitieke spanning.»

HUMO Andere overheidsmanagers liggen onder vuur om hun rode stempel, maar u staat nooit ter discussie. Vriend en vijand loven uw werk.

Leroy «Ik was ooit Overheidsmanager van het Jaar: maar zelfs dat garandeert volstrekt niets (lacht).»

HUMO De Tijd noemde de VDAB wereldtop.

Leroy «Ja, volgens Europese rapporten behoren wij tot de top 3 van Europa, samen met Estland en Oostenrijk. Oostenrijk is de best practice: ze hebben een zeer performant arbeidsmarktbeleid en een heel lage werkloosheid – 3 à 4 procent. Ze hebben hun kader, onderwijs en wetgeving veel sneller geactualiseerd. Zo hebben ze daar al jaren een systeem van duaal leren: Oostenrijkse jongeren kunnen al vanaf hun 16de in bedrijven gaan leren.»

HUMO U hebt al ’ns gezegd dat u van de VDAB de Amazon van de arbeidsmarkt wil maken: is dat geen bijzonder ongelukkig beeld? Amazon heeft een bedenkelijke reputatie op vlak van arbeidsvoorwaarden.

Leroy «Ik zeg er altijd uitdrukkelijk bij: niét wegens hun hr-beleid. (lacht)

»Ik ben een fervente gebruiker van Amazon. Ik lees veel en luister veel muziek, maar dankzij Amazon hoef ik niet meer zelf naar cd’s en boeken op zoek te gaan: de site reikt ze mij aan, omdat ze mijn consumptiegedrag kent. Daar wil ik ook naartoe met de VDAB. We zitten op een ongelofelijke berg data. We doen nu al aanbevelingen op basis van het profiel van werkzoekenden, maar tegen de zomer van volgend jaar zal advies ook gebaseerd zijn op het consumentengedrag van peers. Zo kunnen we mensen veel gerichter informeren over waar hun kansen liggen.»

HUMO Ik heb ooit, toen ik nog meer op de dool was dan nu, een loopbaanoriëntering gevolgd. Ik kreeg het advies om danser te worden – omdat journalistiek een creatief beroep heet en ik sport had aangeduid bij hobby’s. Ik hoop dat uw algoritmes accurater zijn.

Leroy «Los van uw, euh, wedervaren: 84 procent van de deelnemers is tevreden over onze loopbaanoriëntering, en Europa is erg positief over ons systeem van loopbaancheques. Het is een goede manier om even stil te staan bij de vraag: ‘Hoe blijf ik met goesting werken?’»

HUMO U bent 62. Ik bedenk me nu dat u allang met pensioen had kunnen zijn.

Leroy «Nee, nee: ik kom nog veel te graag werken. Ik denk dat ik nog even blijf. U vindt de weg naar buiten?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234