null Beeld

Ford Genk: leven na het doodvonnis

Henry Fordlaan. Het moest chic klinken, vijftig jaar geleden, want het zou chic zijn - die laan moest de slagader van Genk worden. Na de aangekondigde sluiting van de Ford-fabriek, vorige week, dreigt ze vooral een litteken te worden. Verslag uit een gecrashte autostad: ‘Mijn grootvader is in een beestenwagen naar hier gekomen, en ik word opnieuw als een beest behandeld.’

‘Als ze me ontslaan, koop ik een revolver en haal ik het geld bij de banken.’ Al maanden zegt Steven het met die wat uitdagende grijns rond zijn mond. De handen diep weggestoken in de zakken van zijn blauwe werkbroek en het hoofd tussen de schouders getrokken, komt hij iedere ochtend zijn krant en zijn sigaretten kopen in krantenwinkel ’t Letterke, op de weg naar Diepenbeek.

Van daaruit ging het rechts naar de lichten, rechtsaf de Henry Fordlaan op, om net voorbij het ronde punt met de Taunuslaan rechts voor te sorteren om links onder de brug te draaien naar de fabrieksterreinen van Ford. Daar werkt hij in de verfafdeling. Werkt of werkte, hij weet nog niet goed welke tijd precies te gebruiken. Grammatica voor duistere economische tijden, het is niet vanzelfsprekend.

Voor ze naar de fabriek gaan om aan hun shift te beginnen, drinken de mannen van Ford hun koffie in ’t Letterke. Gratis. Ze kochten er hun lottoformulier als shortcut naar geluk, lazen er de krant of spoelden met een Red Bull de slechte nacht door. ‘Mijn mannekes,’ noemt eigenaar Pascal Vanderhoeven ze.

Speciaal voor zijn mannekes staat hij om vier uur op, opent hij om vijf uur de winkel en heeft hij nog maar net verleden week een tweede toog geïnstalleerd om koffie aan te drinken, een sigaret aan te roken – dat mag hier in noodsituaties – en een krant aan te lezen.

Op vrijdag 26 oktober 2012 is het opvallend rustig in ’t Letterke. De voorbije vijf jaar zijn er dagen geweest waarop je hier tussen vijf en zes ’s morgens moest aanschuiven; nu komt er hooguit dertig man langs. Niemand van de mannekes.

‘Gisteren stonden ze hier plots na de middag,’ vertelt Vanderhoeven terwijl hij een koffiepad in de Senseo legt. ‘Een groepje van vijfentwintig. Vaste klanten.’ Hij zwijgt, trekt aan zijn sigaret, inhaleert diep. ‘Ze zijn meer dan goede klanten. Al de hele week zoek ik naar een nieuw woord, een woord dat onze band kan omschrijven. Wij kenden stukken van elkaars leven. ‘Jij bent de eerste die wij ’s morgens zien, Pascal. Als jij lacht, is onze dag goed.’ Van iedereen weet ik welk merk sigaretten ze roken.’

Muisstil was het toen de Ford-mannen gisteren, de dag nadat het verdict was gevallen, in de winkel stonden. Eén voor een deden ze hun verhaal. Klassiekers van crisisleed zijn het ondertussen geworden: een hoogzwangere vrouw, pas een huis gebouwd, tweeling op komst; man, vrouw en zoon die samen op straat komen te staan; vijftig jaar en nooit iets anders gedaan. Een leven dat rond Ford draait. Of draaide. Crisisgrammatica, weeral.

Bonkige kerels met schorre kelen, met donkere kringen rond de ogen. Er werd gespuwd op de arrogantie, op de manier waarop ze bij het grof vuil zijn gezet, op de Amerikanen. ‘Al had ik daar tot mijn vijfenzeventigste kruiwagens moeten maken, het had me niet gestoord. Ik wil gewoon werken,’ zei er één. ‘We dachten aan duizend man minder. Aan herstructureringen. We wisten dat het niet goed ging. Als het dak lekte, werd het niet meer hersteld. Ze hingen er gewoon een stuk plastic onder. Maar dat het zo drastisch zou zijn?’ Nee. Ze schudden hun hoofd. Lady Gaga pompte door de boxen. 'Pokerface'. 'Mum mum mum mah'.

Alleen Steven zweeg. Hij trok zijn hoofd nog dieper weg tussen zijn schouders. ‘Ge moogt hier elke dag langskomen met uw revolver, ge krijgt uw krant zo,’ zei Pascal. Een honderdste van een seconde was de monkellach er weer, langer zal het niet geweest zijn. ‘Ik ga werken,’ zei hij uiteindelijk. ‘Tot de laatste minuut.’

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234