null Beeld

Frank Ocean - Blond

If #Blond dont play at my funeral I aint dying,’ tweette iemand gevat: qua hyperbolen zijn ze records aan het breken in Amerika. Frank Ocean zijn tweede plaat is uit en de fans werden keihard van hun paard dan wel – lijkt me toepasselijker – hun ezel gebliksemd: 100 jaar zwarte popmuziek, samengebald in een plaat waarvoor je twee mensenlevens gaat nodig hebben om alle finesses te snappen. Magistraal! Du jamais entendu! Adele heeft het ook gezegd! Het zal.

Dhr. Ocean (né Christopher Edwin Breaux, maar dat bekt wat minder) kwam mij eerst ter ore toen hij een rechtszaak verloor van Don Henley en co. van de Eagles. Ocean hield staande dat hij gewoon een sample van ‘Hotel California’ had gebruikt voor zijn ‘American Wedding’, terwijl een dove kon horen dat hij de hele song geript had. Solo’s incluis. Handige Harry. Nieuwe tekst en klaar was kees. ‘Talent imitates, genius steals,’ placht Picasso al te zeggen.

Die fout maakt hij alvast niet op deze plaat: de liner notes zijn langer dan de gemiddelde boodschappenlijst van Jan Van Eycken voor hij zijn leven beterde. (Tijd voor een anekdote. Jan ging naar de dokter. Die zei: ‘Mijnheer, u hebt morbide obesitas.’ Waarop Jan: ‘Dokter, is dat dodelijk?’)

Zelfs The Beatles en Elliott Smith worden vermeld als medewerkenden, omdat hij een quote van een liedje van hen gebruikt. Frank is braaf geworden.

In zijn jonge jaren (de snaak is nu al een volle 28 jaar oud) werkte hij voor -Beyoncé, Brandy, Nas en Pharrell Williams en de Snip en Snap van de zwarte muziek: Jay Z en -Kanye West. Dat zijn adelbrieven om prins Laurent jaloers te maken.

Sinds zijn eerste soloplaat ‘Channel Orange’ uit 2012 wordt hij door de goegemeente der muzikale hipsters ten allen kant binnengehaald als de toekomst van de r&b en de biseksuele broer van God, zij het niet noodzakelijk in die volgorde. Een verlegen kluizenaar met een hoek af, maar meer talent dan Prince en Miles Davis samen. Zegt men. Men zegt zoveel.

Over deze nieuwe plaat gonst het in de muziekpers al sinds 2014: zou hij, zou hij niet? Is-ie klaar, is-ie niet klaar? Ook die truc heeft hij van Don Henley gejat. Toen de Eagles de opvolger van ‘Hotel California’ aan het maken waren (Frank was nog lang niet geboren) en de dracht die van een kudde olifanten benaderde, stuurde de groep elke maand persberichten met telkens andere plaattitels om de goegemeente te sussen. Fantastische marketing, bij Ocean overgoten met een artistiek sausje, want hij maakt natuurlijk geen gewone muziek. Zo liet hij deze plaat voorafgaan door een visual album: ‘Endless’. Duurt 140 uur. 140!

Om een lang verhaal kort te maken: ondanks die hele puberale artistiekerige rimram is dit een uitstekende plaat. De helft van de nummers hebben geen drums en zwijmelen een eind het zwerk in: Franks stem, gladder dan uw vel na drie lagen after sun, croont en kreunt en is een genot om naar te luisteren, de nummers zijn uitstekelbaars, liggen tusen Drake en Kendrick Lamar in en zijn uitgebreid – ook romantisch – inzetbaar: bed, bad, auto. Al dan niet in het gezelschap van uw favoriete man of vrouw of beide.

Breng de volgende keer gewoon een plaatje uit, Frank. Ge kunt het.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234