Freaky Age: Lenny Crabbe

We praten met Lenny Crabbe over Londen, muziek, jong zijn, impulsiviteit, twijfel en de nieuwe plaat van Freaky Age: 'Living In Particular Ways'.

Lenny is enkele maanden geleden verhuisd naar Londen en beleeft er op zijn achttiende de Britse bedsit-romantiek ten top: met zijn (tien jaar oudere, maar dit geheel terzijde) Engelse vriendin woont hij in een studio boven een Indisch restaurant op Brick Lane, de hipste straat van East London en omstreken. Hij vult er zijn dagen met schrijven, gitaar spelen, wandelen, lezen, optredens kijken en uitgaan.

Enkele quotes van Lenny Crabbe

«Ik was al een paar keer blijven zitten, en toen we onze eerste plaat uit hadden, heb ik voor mezelf beslist: ik stop met school. Mijn ouders vonden dat niet tof, niemand vond dat plezant, maar ik ben ook geen dommerik: ik wist dat ik hele dagen met muziek zou bezig zijn. Ik heb een enorme zelfdiscipline op dat vlak, of misschien is dat een verkeerd woord, want ik moet er eigenlijk geen moeite voor doen: ik speel iedere dag, ik schrijf continu. Ik lig heus niet de hele tijd in bed. »

«The Who is voor mij toch wel heel belangrijk geweest. Toen we op Humo's Rock Rally 'Pinball Wizard' coverden waren we veertien, en vond iedereen het raar dat we zo'n oud nummer speelden, maar voor mij was dat ongeveer de meest voor de hand liggende coverkeuze. Op mijn elfde had ik een platendraaier op mijn kamer, en toen al zat ik hele dagen naar The Who te luisteren. Het is gewoon één van de beste groepen aller tijden, een onwaarschijnlijke combinatie van vier onwaarschijnlijk getalenteerde gasten. Neem er één weg en het is hetzelfde niet meer. Een echte gang ook. Ik wil me hier voor alle duidelijkheid niet vergelijken met The Who, maar ik heb nu echt het gevoel dat wij in Freaky Age muzikaal én vriendschappelijk even dicht staan bij elkaar. Nee, deze groep krijg je niet meer kapot.»

«Ik en de rest van de groep hebben géén zin in een Kreuners- of Clouseau-parcours. We willen niet onder de kerktoren blijven. Ik zou het ook oprecht jammer vinden als ik over tien jaar in mijn living zou zitten met een plaat of zes waarmee ik nooit in het buitenland ben geweest. Iets betekenen in het buitenland is vast en zeker een ambitie, en ik vind dat ook een gezonde ambitie.»

«Ik heb een mooi compliment onthouden van Frank Arkwright, die onze mastering heeft gedaan en al heeft gewerkt voor onder meer Arcade Fire, The Smiths en New Order. Hij zei: 'Jullie doen niks nieuws, maar het is wel een nieuwe versie van alles wat ik de afgelopen dertig jaar graag heb opgelegd.' En dat vond ik wel een mooi en vooral juist compliment.»

«Ik heb me de afgelopen jaren vaak geërgerd aan de heisa over onze leeftijd. Oké, we waren amper vijftien toen we in de Rock Rally stonden, maar ik vond opmerkingen als 'ach, het zijn nog maar pubers, over vijf jaar zal daar wel iets fatsoenlijks uitkomen' echt vreselijk vervelend. Ik vraag me vooral af waar mensen die zulke dingen zeggen de afgelopen vijfentwintig jaar hebben uitgehangen. Johnny Rotten was zeventien toen hij heel Engeland en de rest van de wereld op z'n kop zette. Dat is toch allemaal niks nieuws? Ik heb op mijn dertiende tegen mezelf gezegd: ik ben volwassen, ik moet het nu maar eens allemaal in gang zetten.»

U vindt het volledige interview met Lenny Crabbe in Humo 3625 van 23 februari

'Excitement in the Morning Light', de nieuwe single:

Bekijk het Moodio.TV-filmpje met Freaky Age:


Freaky Age on MySpace

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234