null Beeld

Frost/Nixon

De adaptatie van een toneelstuk over een lang interview, geregisseerd door Ron Howard, die je op zijn vriendelijkst een gedegen vakman zou kunnen noemen? Kan alleen maar een hopeloos duffe film opleveren, zou je denken, maar 'Frost/Nixon', een lichtjes gefictionaliseerde weergave van de vier tv-interviews die de Britse sterpresentator David Frost in 1977 met Richard Nixon had, drie jaar na diens aftreden als president, grijpt je van de eerste tot en met de 115de minuut bij het nekvel en is spannender en meeslepender dan veel met CGI-bombast overladen blockbusters.

Marc Van Springel

Scenarist Peter Morgan, die zijn eigen toneelstuk bewerkte, stelt de ontmoeting voor als een clash tussen twee totaal verschillende persoonlijkheden: Frost is de gladde dandy en jetsetfiguur die zijn kwakkelende carrière weer op het spoor wil krijgen, en graag verlost wil worden van zijn imago als showbizzlichtgewicht. Nixon is de achterdochtige en sluwe oude krokodil, de gevallen maar beslagen staatsman die op eerherstel uit is, en die de volgens hem ongevaarlijke Frost daarvoor denkt te kunnen gebruiken.

Howard, die eerder al 'Cinderella Man' regisseerde, verbeeldt de confrontatie slim als een verbale boksmatch, compleet met verschillende ronden, time-outs, intimidaties tussen de twee kampen en secondanten waarmee na elke slagenwisseling de schade wordt opgemeten. Hij volgt daarbij ook trouw het geijkte stramien van de underdog die de hele tijd murwgebeukt in de touwen hangt en in de laatste ronde verpletterend uithaalt. Daarin zit hem dus niet de kracht 'Frost/Nixon', wél in de messcherpe dialogen (een feilloze combinatie van Morgans tot de laatste komma perfect geslepen tekst, vrije improvisatie en citaten uit de echte interviews) en de prachtige, ijzersterk neergezette personages. Hoewel hij geen enkele moeite doet om op hem te lijken, slaagt Frank Langella erin bijna méér Nixon te zijn dan Nixon zélf en perfect de arrogantie, onderhuidse tragiek en ondoorgrondelijke charme van de gevallen staatsman te vatten. Michael Sheen houdt zich naast Langella's monumentale vertolking knap staande als de gladjakker die achter zijn tandpastalach langzaam maar zeker bewust wordt van de morele verantwoordelijkheid die hij draagt tegenover de 45 miljoen Amerikanen die het duel op tv volgen en nog altijd op een schuldbekentenis wachten. Ook in de bijrollen wordt er over de hele lijn geschitterd, maar van kleppers als Sam Rockwell en Kevin Bacon verwacht je ook niet minder. Topfilm.

Extra's: Niks om reusachtig enthousiast over te doen: twintig minuten weggelaten scènes, een making of waaruit we onthouden dat Langella tijdens de opnamen de hele tijd in zijn rol bleef, beknopte features over de echte interviews en Nixons nalatenschap, en een commentaartrack van Howard, die een paar keer zo lang stil blijft dat we vreesden dat hij zichzelf in slaap had geleuterd.

Bekijk de trailer

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234