Fuck Facebook: wie wil na zijn dood voortleven op Facebook?

Sinds kort kunt u zelf beslissen wat er met uw Facebookaccount gebeurt na uw dood: laat u, aangezien er vanuit het hiernamaals nu eenmaal weinig te liken valt, uw profiel verder beheren door een vriend of familielid, of weet u nu al dat u het dan liever meteen laat verwijderen?

1 mei 2014. Bij thuiskomst, ergens diep in de nacht, log ik – zelfmedicatie bij de hand, verlangend naar slaap en vanuit de gedachte dat mottige babyfoto’s een mens altijd opbeuren – nog eens in op Facebook. Naast honderden mottige babyfoto’s krijg ik ook een melding: ‘Anniversary with Edmund Fox’ – compleet met hartjesemoticon.

Bedankt, Facebook, dat je me er nog eens op wijst dat het vandaag twee jaar geleden is dat ik Ed heb leren kennen. Alleen is hij nu wel al exact 41 dagen dood.

Pijnlijk? Quite.

In die voorbije 41 dagen heb ik het nog niet over m’n hart gekregen mijn relatiestatus ongedaan te maken. En helaas kan als reden voor relatiebreuk ‘random rampspoed’ vooralsnog niet aangevinkt worden. Ik word zenuwachtig. Misschien moet ik die relatiestatus toch maar veranderen, om soortgelijke meldingen in de toekomst te vermijden? Maar krijgen zowel mijn Facebookvrienden als die van Ed dat dan te zien in hun nieuwsoverzicht of niet? Want nog eens tientallen ‘Sterkte!’-reacties kan ik missen als de pest. En al zeker de reacties van mensen die niet op de hoogte zijn van de situatie. Ik begin me op te winden omdat ik me met zulke onnozele dingen moet bezighouden.

'Ik begin als een gek alle foto's van zijn profiel te downloaden en onze conversaties naar een Word-document te kopiëren, want ik weet het plots zeker: Eds account móét gedeletet worden'

In die voorbije 41 dagen zijn er trouwens wel meer onaangename Facebookmomenten geweest. Ed die gesuggereerd wordt als gast voor evenementen. Mensen die in een bericht op zijn tijdlijn vragen of er nu al een datum voor de transplantatie gepland is. Je mag er niet aan denken dat iemand ’m volgend jaar nog een gelukkige verjaardag wenst.

Ik begin als een gek alle foto’s van zijn profiel te downloaden en onze conversaties naar een Word-document te kopiëren, want ik weet het plots zeker: Eds account móét gedeletet worden. Ik wil de herinneringen bewaren, maar zonder er dagelijks ongewild mee geconfronteerd te worden. Ik wil niet treurend naar zijn profiel zitten staren. Ik wil niets onverwachts meer in mijn gezicht gesmeten krijgen wanneer ik door mijn nieuwsoverzicht scrol.

Ik besef natuurlijk dat ik die beslissing niet alleen mag nemen. Misschien willen zijn familie of vrienden net wél dat zijn profiel behouden blijft? Ik begin een groepsgesprek met Eds dierbaarste vrienden op – o, ironie – Facebook, en stuur zijn ouders een e-mail om hun instemming te vragen. Die zal een dag later al volgen: allemaal delen we de angst voor toekomstige meldingen. Facebook: boezemt zijn gebruikers angst in sinds 2004.

Eds paswoord is mij onbekend (ik zou u kunnen vertellen over eerdere ervaringen waaruit ik geleerd heb dat het initiële vertrouwen dat met het uitwisselen van paswoorden gepaard gaat, al snel kan omslaan in wantrouwen, maar dat zal ik u besparen), waardoor ik niet zelf zijn account kan verwijderen. Dus zoek ik mijn toevlucht tot de Facebookhelpdesk.

Ik dien een ‘speciaal verzoek voor account van overleden persoon’ in. Ik moet een online formulier invullen waarin ik de URL van zowel mijn als Eds Facebookaccount moet opgeven, dien aan te duiden wat mijn ‘relatie met de persoon’ is en wat er met Eds profiel moet gebeuren (omvormen tot herdenkingspagina of verwijderen?). Verder moeten bloedbanden ook bewezen worden middels het uploaden van een ‘officieel document’, zoals een overlijdens- of geboorteakte. Ik beslis het eerlijk te spelen en stip bij ‘extra informatie’ aan dat ik niet getrouwd was met Ed en dus geen direct familielid of wettige erfgename ben, maar dat ze hopelijk uit onze gemeenschappelijke Facebookgegevens kunnen afleiden dat ik wel degelijk zijn vriendin was. Ik maak – ook al geen pretje – een scan van zijn overlijdensakte en voeg die bij mijn verzoek.

Klus geklaard? Not quite.

Na enkele dagen – die ik deels volgemaakt heb met het manisch refreshen van Eds profiel, om te zien of het al verdwenen is – krijg ik een e-mail van een Facebookmedewerker. Ik word namens het hele Facebookteam gecondoleerd, maar krijg te lezen dat ze niet aan mijn vraag kunnen voldoen, omdat ik geen direct familielid ben – de bijgevoegde overlijdensakte ten spijt. Wel schrijft hun policy voor dat ze, bij de melding van een overlijden, het profiel van de overledene automatisch moeten omvormen tot een herdenkingspagina. Of ik daar hopelijk ook al tevreden mee ben?

Euh, neen. Het voordeel van een herdenkingspagina is dat verjaardagsherinneringen niet meer verschijnen, maar alle foto’s blijven zichtbaar, en mensen kunnen nog steeds berichten op de tijdlijn posten. Sommige mensen hebben daar misschien behoefte aan, maar Eds familie, zijn vrienden en ik niet. Bovendien komt er bij zijn naam ‘Ter nagedachtenis aan’ te staan. Brrr.

'Het zal Mark Zuckerberg misschien verbazen, maar tijdens zijn laatste dagen praat een mens nu eenmaal niet over wat er met zijn Facebookaccount moet gebeuren, laat staan dat hij het laat optekenen door een notaris'

Ik stuur een boze mail terug naar de Facebookmedewerker: of ze aan mijn – zucht – relatiestatus en foto’s niet kunnen zien dat ik wel degelijk Eds lief was. Ik krijg een beleefde mail terug: dat Eds Facebookaccount nu eenmaal zijn ‘intellectueel eigendom’ is, en dat er niet afgeweken wordt van de policy, tenzij Ed anders zou vermeld hebben in zijn testament. Verder word ik nog lichtelijk berispt: dat dit allemaal netjes in hun algemene voorwaarden beschreven staat – u weet wel, die voorwaarden die iedereen steeds van a tot z leest alvorens ze te accepteren bij het aanmaken van een Facebookaccount. Ik sta perplex. Het zal Mark Zuckerberg misschien verbazen, maar tijdens zijn laatste dagen praat een mens nu eenmaal niet over wat er met zijn Facebookaccount moet gebeuren, laat staan dat hij het laat optekenen door een notaris.

Ik word kwaad. Fucking Facebook! Eds vrienden weten me te kalmeren met flauwe lollen en gedeelde verontwaardiging: ‘Intellectual property – lol. About 99% of Facebook posting doesn’t even come close to intellectual.’ En: ‘Orwell! 1984! Big Brother! FUCK YOU FACEBOOK’.

Ik neem me voor om Eds ouders niet nog meer lastig te vallen met deze onzin, en probeer te achterhalen of er echt geen achterpoortje bestaat. Ik kom terecht op internetfora waarvan ik nooit had kunnen denken dat ik er op een dag zou belanden. Ik lees berichten als: ‘My cousin passed away. His mom doesn’t have Facebook and asked me to delete his account. Is there a way I can do that?’ Helaas: no, we can’t.

Tegen mijn zin stuur ik uiteindelijk toch een e-mail naar Eds vader, een vijftiger en tevens kersvers Facebooklid – de man maakte alleen maar een account aan om onze online campagne rond stamceldonoren te kunnen volgen. Ik leg hem de situatie uit, geef hem het e-mailadres van de Facebookmedewerker die mij het deksel op de neus gaf, en excuseer me voor de last.

Klus geklaard? Niet in Facebookland!

Ook bij Eds vader volstaat een overlijdensakte niet: om aan te tonen dat hij wel degelijk Eds vader is, moet hij later ook nog eens een scan van de geboorteakte doorsturen.

En dan, na wekenlang heen en weer mailen en als een malloot pagina’s refreshen, is Eds profiel plots onvindbaar. Ik ben opgelucht.


Uw Facebooktestament

Volgens berekeningen van SecureSafe - software die uw online gegevens beschermt in de cloud - sterven jaarlijks meer dan 3 miljoen Facebookgebruikers, oftewel ongeveer 60.000 per week. Een nieuwe Facebookinstelling geeft u eindelijk de kans om zelf te beslissen over wat er daarna met uw profiel gebeurt.

Om een contactpersoon aan te wijzen die uw profiel na uw overlijden gaat beheren, of om aan te geven dat uw account na uw dood gedeletet moet worden, klikt u in de rechterbovenhoek van uw Facebookpagina op het pijltje en selecteert u 'instellingen'. Daarna klikt u linksboven op 'beveiliging' (of 'veiligheid', indien u Facebook in het Belgisch Nederlands gebruikt) en kunt u de optie 'contactpersoon voor accounts met herdenkingsstatus' (of 'legacy contact') bewerken. Als u hier klikt, zit u meteen goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234