null Beeld

Future Islands - The Far Field

De übervamp Ava Gardner kwam uit North Carolina, dus daar is op zich niets mis mee. En Morrissey was ook een nerd: dat is sindsdien een geuzennaam. En de dansstijl van Sam Herring is inderdaad die van (ik citeer al te rake commentaren op het internet) ‘de sufste leraar op school die éíndelijk een groepje heeft gekaapt’ of ‘je vader op z’n gênantst’.

En dan die vaak met overslaande stem gedebiteerde grunts, waarbij Herring een woord reduceert tot een gesmoorde oerkreet – alsof Roland Gift van Fine Young Cannibals of Jimmy Somerville van The Communards plots Tom Waits channelt. Het geeft je ongevraagd een inzicht in de bronstige geluiden die Herring maakt als hij wild rukkend STOP!

Ik wil maar zeggen: Herring balanceert op de dunne lijn tussen spontaan oertalent en gênante clown. Je kunt hem briljant en potsierlijk noemen en ’t is allebei waar. David Brent is een verwante geest. In een talentenjacht zou Herring meteen weggestemd worden. Ook amusant dat een band die dermate leunt op eightiessynths en -songstructuren het woord ‘future’ in zich draagt. En ik heb niks tegen een eightiesrevival, maar waarom zijn het altijd de zwaktes van dat decennium – de irritante synths, de monotone drummachines, de kitsch – die worden hernomen? Omdat het makkelijk is? Misschien ligt het aan mij: ik had indertijd óók al een hekel aan New Order, Pet Shop Boys en andere al dan niet subtiel commerciële synthbands.

‘The Far Field’ knipoogt naar The Far Side (googelen als je die briljante cartoons niet kent!). Na de vijfde would-be-swingende song slaat de monotonie al toe: ‘North Star’, ‘Aladdin’, ‘Ancient Water’… stuk voor stuk hebben ze dezelfde rechtlijnige drumpatronen, dezelfde voorspelbaar pompende bas, dezelfde keyboards. Het zijn ‘Seasons (Waiting on You)’ parts two tot eleven. En na meer dan drie songs begint Herrings stem mij behoorlijk te irriteren. Ook al omdat het trucje – zijn pseudo-primitieve-hier-is-mijn-ziel-timbre – dan repetitief en doorzichtig wordt. En die songs, die zijn niks bijzonders – de Rock Rally’s tussen 1980 en 2000 leverden soortgelijk en beter werk op. Amerikaanse en Britse recensenten noemen ‘Ran’ ‘stunning’ en ‘a terrific single’. Really?! Ik hoor het niet. Maar die Angelsaksische muziekbladen zijn altijd wanhopig op zoek naar dingen die ze kunnen hypen, al zijn ze bij Future Islands wat te laat, want dit is hun vijfde cd.

En die teksten… Herring blaat wat vrouwen graag horen – ‘Don’t change, stay as you are’ en variaties op dat thema – en vult die hofmakerij aan met clichés die moeten bewijzen hoe puur, authentiek en geloofwaardig hij wel is. Debbie Harry zingt mee op ‘Shadows’, voor wie daarop zit te wachten. ’t Is een van de betere songs, maar wéér diezelfde bas/drums/beat/synths – dit moeten de minst inventieve muzikanten van het moment zijn.

Future Islands levert een positieve en levenslustige vibe en da’s al heel wat. De multinational Coldplay heeft daar niet langer het patent op. En live peppen ze een indommelende massa moeiteloos op – op voorwaarde dat je niet allergisch bent voor Herrings nerdy paringsdansen. Maar die songs, daar schort het aan: die moeten beter of hun volgende single heet ‘One Hit Wonder Has-beens Where Are They Now?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234