null Beeld

'FYRE: the greatest party that never happened' op Netflix

Veel critici zien de Netflix-documentaire ‘FYRE’, over het gelijknamige en grandioos mislukte muziekfestival op de Bahama’s, als een les over de verziekte influencerscultuur. Dat is het niet, want daar is het verhaal veel te waanzinnig voor.

Een droom verkopen aan millennials, dat is het doel van Fyre-bedenker Billy McFarland, en dromen verkopen aan millenials is toevallig zijn specialiteit. McFarland bedacht eerder een creditkaart van zwart metaal die niet alleen luxe uitstraalde maar die je ook – BAM - lekker hard op tafel kon slaan als je wilde afrekenen. De betaalkaart was bovendien tegelijk een clubkaart die toegang gaf tot exclusieve feestjes en tickets. Feestjes waar de jonge net-niet-elite met hun geld zich toch even de elite waant.

Het muziekfestival ‘Fyre’ moest met dezelfde ingrediënten dezelfde doelgroep enthousiast maken. Tickets waren bizar duur en de locatie (een tropisch eiland) en de accomodatie (villa’s) straalden luxe uit. Het promotiefilmpje werd gedraaid met een paar van de bekendste topmodellen en de festivalaankondiging gebeurde door een mysterieuze social media campagne: een berg influencers postte op hetzelfde moment een oranje vierkant. Gooi daar wat toffe headliners op de affiche bovenop en Fyre ademde een unieke belevenis.

Binnen de kortste keren was het volledige festival uitverkocht.

Indrukwekkend, maar uiteindelijk ook weer niet zoveel anders dan de manier waarop andere luxeproducten (parfum, horloges, Apple producten, auto’s) al jaren als beleving worden verkocht. Het is gemakkelijk achteraf smalend te doen over de jongeren die een festivalkaartje kochten, maar bij een nieuw festival heb je weinig anders om op af te gaan dan de marketing en die marketing was dik in orde.

Wat ze niet konden weten was dat er nog helemaal geen festival was. De slaapplekken waren nog helemaal niet geregeld, de muziekinstallatie niet, de catering niet en zelfs het eiland zelf (Norman’s Cay, de oude verblijfplaats van drugbaas Pablo Escobar) bleek niet beschikbaar. Vanaf dan tikt de klok voor de organisatie om toch iets op poten te zetten. Een onmogelijke opdracht, blijkt al snel, want een festival organiseren op een tropisch eiland zonder infrastructuur is een hels karwei.

Toch geeft niemand op. Daar zorgt McFarland wel voor. Hij maakt valse beloftes, sjoemelt met geldposten, maakt enorme schulden en buit mensen uit. Zoals hij uitstekend weet hoe je dromen verkoopt, zo weet hij ook hoe je mensen emotioneel chanteert. Op dat punt is de documentaire het meest fascinerend. Het is verbluffend om te zien hoe McFarland zijn personeel, freelancers en investeerders in zijn klauwen heeft, zodat niemand enige twijfel durft op te werpen en het onvermijdelijke steeds dichterbij komt: een spectaculaire flop. Het levert postapocalyptische festivalbeelden op en een gevangenisstraf van zes jaar voor McFarland.

Halverwege de documentaire vertelt de ervaren eventplanner Andy King hoe hij op vraag van McFarland zelfs bereid was om een douanebeambte te pijpen om een hoeveelheid water het eiland op te krijgen. Het is zo'n onvoorstelbaar moment, dat ik de documentaire even moest pauzeren. Andy King’s ‘Suck a dick for the team’ is inmiddels een meme.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234