'Game of Thrones', aflevering 5 recap: 'De kijker was dit seizoen als een pornoster: vroeg of laat kwam u geheid iets tegen dat u weigerde te slikken

Stof uw bontmantel af, blink uw zwaard op en vergrijp u aan een familielid naar keuze, want ‘Game of Thrones’ is terug! Voor de allerlaatste keer kunnen we ons vergapen aan de wreedheden van Westeros, eindelijk komen we te weten hoe het afloopt met Jon, Dany en co. Humo ruilde de IJzeren Troon van de hoofdredacteur voor een Pluchen Sofa, en zorgt de komende weken telkens voor een terugblik. Met vandaag - full spoilers! - aflevering 5: ‘The Bells’.

Het is zover! De sluizen zijn geopend, het muntje is gevallen en het lontje van Daenerys is eindelijk opgebrand. Uit de assen verrees de wreedaardige Mad Queen van het Huis Targaryen, in een aflevering die het internet - toepasselijk genoeg - in lichterlaaie zette. De fanbase werd in tweeën gesplitst als een nietsvermoedende Westerosi die op weg naar de groentenmarkt een Dothraki-sikkel in zijn smikkel kreeg. Controversieel of niet, we zitten hoe dan ook in de laatste rechte lijn richting einde: de Grote Finale van ‘Game of Thrones’ is begonnen.

Of u dit eindspel bevredigend vindt, zal afhangen van hoezeer u nog méé bent met het verhaal dat showrunners David Benioff en D.B. Weiss aan het vertellen zijn. Geniet u gewoon van de coole momenten die de reeks nog altijd aanbiedt (‘jáá, Arya!’) of ergert u zich vooral aan de luie scenario’s en de vreemde beslissingen van de personages (‘hoezó, Tyrion wil Cersei nog redden’)? Bent u blij dat er eindelijk wat gebéúrt of baalt u als een stekker omdat de hele reeks zich heden lijkt af te wikkelen als een YouTube-recap van een groter, langer seizoen dat we nooit te zien kregen? Ik hoor bij de meeste fans toch een zeker gemor. Een ‘Game of Thrones’-kijker was dit seizoen als een pornoster: vroeg of laat kwam u geheid iets tegen dat u weigerde te slikken.

Laten we dus maar beginnen met alles dat in deze aflevering fout liep, zoals de alweer erg verwarrende oorlogsvoering. De kracht van de verschillende legers was inconsistent als de stoelgang van Tormund na zijn tietenmelkdieet. Neem nu de pijlen uit de oppermachtige ballista’s van Qyburn: vorige week nog goed voor een dode draak, nu nuttelozer dan speekselpropjes. Het beruchte Golden Company uit Essos bleek ook al minder gevaarlijk dan de aanvalslinie van Anderlecht. En terwijl Dany haar draken in Winterfell nog vooral gebruikte om haar blonde lokken uit het roet te houden, had ze hier aan Drogon genoeg om, zonder de minste tegenstand, de hele veldslag op haar eentje te winnen. Was Cersei vorige week nog een sluwe tacticus - de dochter van haar vader - die drie stappen vóór leek te zijn op al de rest, dan bestond haar plan er dit keer uit om haar vingers in haar oren te stoppen en heel luid ‘la la la la la’ te roepen. En waar blijven al die Dothraki en Unsullied toch vandaan komen? Net muggen: ook wanneer je denkt dat ze er nu echt wel allemaal aan zijn, blijven er nieuwe opduiken!

De hoofdpersonages beginnen eindelijk - hun plot armor staat vol roest - te vallen als vliegen. En dat is niet zelden een afscheid in mineur. Kijk maar naar de Lannisters. Tyrion heeft de voorbije seizoenen niets méér gedaan dan vergissing na vergissing maken - waar is de échte Imp gebleven? - en krijgt nog één aflevering om iets recht te zetten, maar voor Jaime en Cersei is het onherroepelijk te laat. Jaime’s verhaallijn valt nog te begrijpen: hij kreeg een kans op vergiffenis, maar kon niet met zichzelf leven en trok naar zijn verschrikkelijke liefde om zich met haar in het onheil te storten. Maar moest dat allemaal gebeuren in de spanne van anderhalve aflevering? En wat met Cersei - machtige, vileine Cersei? Ze kreeg in dit seizoen hoop en al elf regeltjes tekst, en stierf dan huilend in een muffe kelder: actrice Lena Headey moet eens goed gevloekt hebben terwijl ze daar, voor het balkon, nutteloos stond te wezen. Ze werd eigenlijk herleid tot een tweede Night King: een videogamebaas waar de spelers van ‘Game of Thrones’ voorbij moesten om tot bij eindbaas Daenerys Targaryen te geraken.

Want daar draait het natuurlijk om: de plotse vlaag van waanzin van de Breker der Boeien, de Moeder der Draken en de Winnaar van het Provinciaal Barbecuekampioenschap. Dat moment waarop ze uitkijkt over de Red Keep en denkt, ‘Fuck it, ik zet de grill aan,’ deed denken aan het moment in ‘Revenge of the Sith’ waarop Anakin Skywalker trouw zweert aan Emperor Palpatine. In dat ene moment slaat zijn knop om van ‘goeierd met een donker kantje’ naar ‘psychopaat met een appetijt voor dode kinderen’. Ze hebben ‘t ons de afgelopen seizoenen vaak genoeg gezegd - Dany moest en zou een schurk worden - dus onverwacht kon je de twist niet noemen, maar helemaal verdíénd was het ook niet.

Zo kan ik nog een eind weg zeuren, maar langs de andere kant: kan je een aflevering met de spektakelwaarde van ‘The Bells’ een mislukking noemen? Want, tjonge jonge, het was me wel wat. Toen Dany de microwave van King’s Landing op maximum zette, werd je gedropt in de eerste twintig minuten van ‘Saving Private Ryan’: van de Slag om Winterfell naar de Slachting van King’s Landing!

De teneur veranderde compleet, vrouwen en kinderen werden neergehakt, de dappere krijgers die de wereld hadden behoed voor een eeuwige winter bleken óók maar barbaren en verkrachters en wildemannen. En te midden van de verwarring voelde je ook een onvermijdelijk, nihilistisch besef opborrelen: ‘Game of Thrones’ ging nooit om de goeien tegen de slechten, maar om kiezen tussen de pest en de cholera - alsof wij, het gepeupel, bij de verkiezingen alleen Tom Van Griekens en Dries Van Langenhoves op ons blaadje zagen staan. Macht corrumpeert tóch.

‘The Bells’ toonde fantastische shots van Jon Snow - opeens aan de kant van de plunderaars - die vertwijfeld om zich heen stond te kijken. Een koene ridder in een oorlog zonder winnaars, net Captain America die van WO II naar het heden werd geflitst: je zag zijn zwart-witte wereldbeeld voor zijn ogen in assen opgaan. De scènes waarin Arya bedolven werd onder stenen en bloed en ingewanden, waren misschien wel de meest intense ooit in ‘Game of Thrones’. De grond trilde, muren donderden naar beneden en alle mensen die in de loop der jaren voor een Daenerys-tatoeage hadden gekozen, begonnen nerveus aan hun been te krabben.

Tussen de soep en de patatten stelde CleganeBowl niet teleur, met een laatste geweldige performance van Rory McCann als The Hound. Rust in vrede, brave keffer! Varys, de slimste man van allemaal, kreeg een waardig afscheid. Ten slotte werd zelfs de eyeliner-industrie van Westeros in een diepe rouw gestort, toen Euron Greyjoy - het favoriete personage van niemand, nergens ter wereld - een welverdiend enkeltje richting ruime sop kreeg.

Als losstaande tv-oorlogsfilm kan ‘The Bells’ - in tegenstelling tot ‘The Long Night’ twee weken geleden - dus moeiteloos naast klassieke ‘Game of Thrones’-afleveringen als ‘Hardhome’ of ‘The Battle of the Bastards’ staan. Misschien is ‘The Bells’ zelfs, in al haar pure, ongefilterde brutaliteit - en met dat poëtische, verstillende eindshot - nóg straffer. Maar als culminatie van de hele serie... Je voelt meer en meer dat Benioff en Weiss er niet in zullen slagen om voor een werkelijk verpletterend sluitstuk te zorgen, dat ze zichzelf in hun haast voorbij zijn gelopen, en dat de meticuleuze nuance van George R.R. Martin hen vreemd is - als Michael Bay die opeens de thema’s van ‘Schuld en boete’ moet zien te vatten.

Nog even en de zwarte cape mag uit, het zwaard mag terug in de schede en de wacht zit erop: wat denkt ú er allemaal van?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234