Game-review: 'Beyond: Two Souls'

Welk ander videospel kan uitpakken met namen als Ellen Page en Willem Dafoe op de affiche? 'Beyond: Two Souls', de nieuwe titel van het Franse Quantic Dream, geldt als de laatste exclusieve topper voor de PlayStation3, net voor de PlayStation4 met alle aandacht gaat lopen.

Regisseur/schrijver David Cage en zijn team hebben zich de voorbije drie jaar uit de naad gewerkt en de kwaliteit druipt overduidelijk van het eindproduct af. Het kundig opgebouwde en onderbouwde scenario heeft de narratieve kracht van het beste Hollywoodscript en de uitstekende stemacteurs maken het eenvoudig om mee in het verhaal te stappen. Dankzij de motion capture-techniek (die ook werd toegepast in films als 'The Adventures of Tintin' en 'The Lord of the Rings') krijgen alle personages uiterst realistische bewegingen.

Het leven van Jodie (Ellen Page) wordt moeilijk gemaakt door de aanwezigheid van Aiden, een onzichtbare entiteit die haar constant vergezelt. Nadat haar ouders geen raad meer met haar weten, wordt ze onder de zorg geplaatst van Nathan (Willem Dafoe) die in opdracht van de overheid de oorsprong en de bedoelingen van Aiden tracht te achterhalen. Het verhaal wordt non-lineair verteld, zodat je via flashbacks met mondjesmaat details krijgt over het verleden van zowel Jodie als Nathan. Op geregelde tijdstippen word je als speler via dialogen uitgedaagd en moet je beslissen tussen waarheid of leugen, cynisme of optimisme, en ontwijken of doorgaan.

Fouten kunnen niet gemaakt worden en er is geen game over-scherm, maar elke keuze beïnvloedt het spelverloop. Dat principe werd ook toegepast bij 'Heavy Rain' van dezelfde makers. Unieke momenten zijn er voldoende: via Aiden kan je je tijdelijk verplaatsen in het brein en de herinneringen van de andere personen rondom jou, en ook assisteren bij een bevalling is zelden vaste prik in videospellen. De arbitraire krachten van Aiden zijn een minpunt: de entiteit werkt soms enkel in dezelfde kamer en kan zich dan weer tientallen meters verplaatsen.

Versche­idene visuele details springen in het oog, die zorg en liefde verraden. Jonge Jodie zit opgesloten naast kamer A113, een vaste waarde in elke Pixarfilm die verwijst naar een lokaal van de kunstuniversiteit in Californië. Tevens heeft het meisje een knuffel van Totoro, het geliefde personage van het Japanse Studio Ghibli. Grafisch is 'Beyond: Two Souls' niet minder dan fenomenaal: pluizige vloerbekleding, geprononceerde sleutelbeenderen, tastbare poriën, fijne druppels water op de huid ... elk onderdeel imponeert. Afbeeldingen doen het spel onrecht aan, omdat het meesterschap pas echt duidelijk wordt wanneer alles beweegt zonder vertraging of hapering. Slechts op een enkel moment leek een rotsblok in een stoffige woestijn uit het niets te komen.

Spelers met een zwak voor welomlijnde concepten als racen of schieten vervelen zich mogelijk met deze genre-oefening. Het is meer een interactieve film dan een volbloed spel, net zoals de geliefde adventure games uit de jaren '80 en '90 waarmee Sierra en LucasArts lof oogstten. Maar wie dit geen kans geeft, mist een emotioneel meeslepende en overdonderende ervaring.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234