null Beeld

Gek van elkaar: als liefde een obsessie wordt

Is er iets waarover meer boeken zijn geschreven, films zijn gemaakt of liedjes zijn gezongen dan de liefde? Nee, en er is ook vooral niks waarvoor we zoveel afzien. We lijken wel gek, en dat zijn we dan ook. Verliefden zijn eigenlijk doodziek, in hun hoofd en in hun lichaam.

Stefanie De Jonge

Dat zegt psychotherapeut en seksuoloog Wilfried Van Craen. Hij schreef het boek 'Gek van liefde' omdat zoveel mensen hem vroegen: 'Maar wanneer is liefde nu écht ziekelijk?' Ja, wanneer? Is tien dagen wachten op een telefoon gezond, of ben ik dan al een liefdeswaanzinnige? Is het normaal om stiekem te checken waar hij zit, of ben ik dan al obsessioneel? Hoever mag je jezelf wegcijferen voordat je definitief een liefdejunkie wordt? Al die opwellende liefde voor je baas, wat moet je daarmee? En vooral: hoe komt het dat je elke keer op dezelfde soort foute gast valt? En kan je dat afleren? Eindelijk, eindelijk zullen we het allemaal weten.

Enkele quotes van Wilfried Van Craen

«Verliefdheid is behoorlijk ziek. Als je het verschijnsel niet zou kennen en je gaat met apparatuur meten wat er allemaal gebeurt bij iemand in zo'n passionele toestand, dan constateer je: stress, bloeddruk en hartslag die tot recordhoogten stijgen, slaapstoornissen, eetstoornissen... Als je niet beter weet, denk je: 'Deze mens is doodziek. Meteen naar het ziekenhuis!' En je bent ook geestelijk niet in orde, al is het dan een algemeen aanvaarde vorm van gek zijn. Iedereen snapt dat je even helemaal blind bent, maar je bent écht blind: gefixeerd, helemaal losgekoppeld van de realiteit en de rest van de wereld. Je enige zorg is: houdt hij wel evenveel van mij als ik van hem? En alles aan hem vind je fantastisch. Je ziet alleen de gelijkenissen: 'Oooh, hij houdt ook van tomaten! Hij is helemaal zoals ik!' Je wil helemaal samenvallen, lichamelijk en geestelijk, en alles wat niet klopt met dat ideaalbeeld delete je metéén.»

«Geobsedeerden functioneren in de rest van hun leven volkomen normaal. Ze kunnen wel verliefd worden op iemand die ze niet kennen, maar ze kunnen evengoed vallen voor iemand met wie ze op een feestje een praatje slaan. Ze leven niet in een waan, denken niet: die ander is verliefd op mij. Ze zijn ervan overtuigd dat die ander De Ware is. Ze noemen het liefde, maar eigenlijk is het een hunkering naar geruststelling en aandacht die niets met die ander op zich te maken heeft. Alles waar ze behoefte aan hebben, alles waar ze op hopen, projecteren ze op die ene, met wie ze vervolgens helemaal één willen worden.»

«Niemand vindt het leuk om afgewezen te worden. Alleen leer je normaal gesproken met afwijzing omgaan. Je leert dat het een onderdeel van het leven is, dat het niet leuk is maar dat je er niet van doodgaat. Dat maakt je op den duur ook sterker. Maar zieke mensen denken: 'Dit mag niet, onder geen beding!' Ze voelen zich als dat kind dat niet wéér door een ouder in de steek gelaten wil worden. Professor Dalle, een specialist ter zake, omschrijft het als: aimez-moi comme ma mère.»

«Het grote probleem in verslavende relaties is loskomen. Die mensen moeten zich heroriënteren, zich leren richten op andere dingen, beseffen dat er meer in het leven is dan relaties. Dat geldt trouwens voor iedereen. We verwachten tegenwoordig veel te veel van relaties. Vandaar mijn naïeve suggestie: heb een boeiend leven!»

Het volledige artikel leest u in Humo 3623 van dinsdag 9 februari.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234