Genderdysforie: Laura, meisje in een jongenslichaam

'Hallo, ik ben Mas... euh, Laura.' Voorlopig is het nog wennen voor de tiener die met uitgestrekte hand op ons toe komt gestapt, maar straks zal Massimo - een doodgewone naam voor een jongen met Italiaanse roots - officieel Laura heten.

'Ik wil geen baardhaar. Ik wil borsten'


Lees ook: Leven als transgender: hoe Laura Sciacca van geslacht veranderde

Een heel verschil met de jongen met kort donker haar die ze ons aanwijst op haar klasfoto van twee jaar geleden: 'In de loop van dat schooljaar ben ik me beginnen te schminken en me vrouwelijker gaan kleden. Ik draag wel nog altijd broeken - rokjes vind ik gewoon niet zo mooi staan.'

In 2011 klopten drieëndertig kinderen uit heel België aan bij de jongerenafdeling van het Genderteam van het UZ Gent. Allemaal vertoonden ze gendervariant gedrag: ze voelden zich niet goed bij hun geslacht.

De meesten van hen zullen tijdens de puberteit doorgroeien naar homoseksualiteit, maar voor een klein deel is daarmee de kous niet af: hun genderidentiteitsstoornis - ofwel genderdysforie, vroeger ook bestempeld als transseksualiteit - is zo groot dat ze uiteindelijk voor een ingrijpende geslachtsoperatie zullen kiezen.

Bij het Gendertem is de verdeling tussen jongens en meisjes gewoonlijk ongeveer fiftyfifty, al komen jongens doorgaans al op jongere leeftijd hulp zoeken dan meisjes - de maatschappij heeft het nog altijd moeilijker met de jongen-die-zich-graag-als-prinses-verkleedt dan met het voetballende meisje.

De jongsten onder de aangemelde kinderen met gendervariant gedrag zijn niet ouder dan vier, een leeftijd waarop het ook Laura begon te dagen dat ze anders was dan haar leeftijdsgenootjes.. Dat schrijft ze op de blog die ze onlangs heeft opgestart. Ter illustratie staat er een foto bij van een peuter die op een salontafel parmantig staat te pronken in een geruit rokje.

Laura Sciacca «Dat ben ik, ja. Ik heb die foto erop gezet om aan te tonen dat het er al van jongs af aan in zat. Het rokje was er waarschijnlijk één van mijn nichtje: we zijn even oud en speelden als kind altijd samen. Ik heb ook nog een broer, maar hij is elf jaar ouder - met hem was samen spelen er niet echt bij.»

Mama Gina «Toen hij een jaar of vijf, zes was, ben ik beginnen te beseffen dat Massimo heel meisjesachtige trekjes had. Hij stapte zelfs als een meisje.»

Laura «Ik heb heel even bij de scouts gezeten, maar ik merkte meteen: 'Dit is niks voor mij.' De spelletjes waren te ruw en ik maakte me niet graag vuil. Ik was liever naar de dansles gegaan, maar ik durfde niet.»

HUMO Je durfde thuis niet te vragen of het mocht?

Laura «Nee, ik durde er niet naartoe. Ik zou me daar toch niet goed gevoeld hebben, als enige jongen tussen al die meisjes. Ze zouden me vast gepest hebben.

»Hobby's had ik niet echt, behalve dan gaan shoppen met vriendinnetjes. En thuis stond ik de hele dag te zingen.»

Gina «Zich verkleden, dat deed hij ook. Als ik thuiskwam, slingerde er altijd wel iets uit mijn kast rond: 'Tiens, wat ligt mijn bikini hier te doen?' Als ik hem dan om uitleg vroeg, kwam hij altijd uit de lucht gevallen. Kennelijk kropen die dingen vanzelf uit mijn kast (lacht).

»Wat hij wél durfde in mijn bijzin, was in mijn schoenen rondlopen. Dan paradeerde hij hier op hoge hakken door de keuken.»

Laura «Met die verkleedpartijtjes ben ik rond mijn achtste begonnen. Ik deed het steeds vaker: zodra ik een moment alleen thus was, trok ik iets van mijn mama aan.

»Toen zag ik op TV een Nederlandse documentaire: 'Joey wil Jody zijn', over een jongen die een meisje wilde zijn. Ik geloof dat ik er wel een keer of vier naar heb gekeken, alleen op mijn kamer achter mijn computer. Ik herkende het meteen: net als ik wilde Joey geen jongensdingen doen en speelde hij alleen maar met meisjes. het was een opluchting om te zien dat ik niet de enige was, mar het maakte me ook triest: Joey had lang haar en droeg meisjeskleren - dat durfde ik allemaal niet. Ik zag er nog altijd uit als een jongen. Een meisjesachtige jongen.

»De problemen zijn pas echt begonnen toen ik naar de middelbare school moest. Omdat ik niet zulke goeie punten haalde, ging ik de beroepsopleiding electriciteit-hout-metaal volgen. Er zaten hooguit drie meisjes op mijn school. Het eerste jaar heb ik nog mijn best gedaan om me als één van de jongens te gedragen - ik trok zelfs baggy kleren aan om niet op te vallen - maar het haalde niks uit. Niet dat ik zwaar gepest werd, maar iedereen zag aan mij dat ik anders was. Als ik liep, schudde ik met mijn kont. Niet bewust - dat ging vanzelf. Ik wilde ook niet meedoen met de lessen lichamelijke opvoeding, omdat ik me dan in de jongenskleedkamer moest omkleden.

»Na een paar jaar ben ik van school veranderd en een kappersopleiding gaan volgen, gecombineerd met volwassenenonderwijs. Sindsdien gaat het beter. Mijn beste vriend zit bij me in de klas. Hij is homo.»

Gina «Al zijn vrienden zijn homo. Ik was er stilletjes van uitgegaan dat hij dat ook was.»

HUMO Heb je het hem nooit rechtuit gevraagd?

Gina «De laatste jaren vroeg ik hem voortdurend wat er scheelde. Hij was niet meer de Massimo van vroeger – het levendige, vrolijke kind was weg. Hij zat voortdurend alleen in zijn kamer, in zijn eigen wereld, en zei amper nog een woord. Als ik dan eens probeerde te polsen of hij me misschien iets over zijn geaardheid moest vertellen, was zijn antwoord altijd: ‘Nee-nee...’ Hij is enorm gesloten. Het is sleuren en trekken om er iets uit te krijgen.»

Laura «Nu lijkt het misschien absurd dat ik toen niks durfde te zeggen, maar ik kon het gewoon niet.»

HUMO Ook niet tegen je beste vriend?

Laura «Uiteindelijk wel. Hij heeft lang met zijn geaardheid geworsteld, dus we voelden ons allebei slecht in ons vel. Op een dag vroeg hij waarom ik me schminkte. ‘Da’s toch voor meisjes,’ zei hij. ‘Maar ik bén een meisje,’ heb ik toen geantwoord. Hij was de eerste aan wie ik het vertelde. Ik kan niet zeggen dat hij ervan schrok.»


11.000 euro

HUMO Op een bepaald moment ben je wel naar het CLB gestapt, het Centrum voor Leerlingenbegeleiding.

Laura «Ik zat al een tijdje enorm in de put, omdat ik voelde dat de puberteit me aan het veranderen was: ik kreeg baardgroei en dat wilde ik absoluut niet. Ik wilde liever borstjes, zoals de meisjes in mijn klas. Toen we op een dag naar het CLB moesten voor een medisch onderzoek, heb ik al mijn moed bij mekaar geraapt en aan de dokter gevraagd hoe ik aan hormonen kon komen. ‘Ja maar, dat mag zomaar niet!’ zei ze. Ze heeft me toen een brochure van het Genderteam in Gent gegeven. Het was de eerste keer dat ik daarover hoorde.»

HUMO Al die tijd was je op het internet nooit iets gaan opzoeken?

Laura «Jawel, maar dan kwam ik vooral op Nederlandse sites terecht. Veel blogs, ook.

»Ik heb wel een paar mensen via Facebook leren kennen die er ook mee bezig waren. Toen één van hen met een hormoonbehandeling begon, zag je haar op de foto’s veranderen: haar gezicht zag er plots vrouwelijker en voller uit, en ze begon borsten te krijgen. Dat gaf me hoop.»

HUMO Was je dan zo ontevreden over je eigen lichaam?

Laura «Ja. Niet dat ik mijn eigen spiegelbeeld verafschuwde, maar als ik voor de spiegel stond en merkte dat ik er als een jongen uitzag, was mijn hele dag wel naar de knoppen. Dat heb ik nu soms nog, ook al neem ik sinds kort hormonen en begin ik steeds meer op een meisje te lijken.»

Gina «Op een dag kreeg ik telefoon van het CLB: of ik eens kon langskomen voor een gesprek. ‘Weet u waarom u hier bent?’ vroegen ze toen. Ik heb geantwoord: ‘Is het omdat Massimo homo is?’ Daar had ik perfect mee kunnen leven, maar het was dus véél erger. Dat hij een genderprobleem had, zeiden ze. En dat hij het me niet zelf durfde te vertellen omdat hij bang was door zijn familie verstoten te worden.

»Ik kreeg meteen ook die brochure van het Genderteam, met de vraag zo snel mogelijk contact op te nemen voor een afspraak. Vorig jaar in mei was dat – Massimo was toen zestien.»

Laura «Eigenlijk wilde die dokter van het CLB dat ik erbij was op dat gesprek met mijn moeder, maar ik was bang voor haar reactie. Ik vond het vreselijk voor haar dat zij zo’n nieuws over haar kind moest aanhoren, en tegelijk vond ik het erg voor mezelf: je kan zoiets toch niet alléén dragen?! Ik heb lang gedacht dat ik er pas mee naar buiten zou kunnen komen als ik het huis uit was en op eigen benen stond. Of dat ik zou moeten wachten tot mijn ouders in het rusthuis zaten. Maar zo lang heb ik het dus niet volgehouden.»

Gina «Het wás schrikken toen ze het me vertelden. Ik had wel al eens met mijn huisdokter gepraat over wat er toch met Massimo aan de hand kon zijn. Het woord ‘transseksueel’ is toen zelfs gevallen, maar de dokter is er nooit dieper op ingegaan. Achteraf gezien vind ik dat wel jammer. Nu heb ik het allemaal via-via moeten vernemen.

»Ik heb meteen naar het Genderteam gebeld, maar er was een lange wachttijd: we mochten pas in augustus op afspraak komen. Massimo is toen zo depressief geworden dat de huisdokter zelf naar Gent heeft gebeld om die afspraak te vervroegen. In juni zijn we er een eerste keer naartoe gegaan.»

Laura «Ik kón gewoon niet meer wachten. Ik was bang dat ik volop in mijn mannelijke puberteit zou belanden. Ik wist: ‘Ik moet met hormonen beginnen vóór ik er helemaal als een man uitzie, want dan is het te laat – dat kunnen ze niet zomaar meer ongedaan maken.’ Mijn grootste angst is om er als een vervrouwelijkte man uit te zien. Je kent dat wel: kalend maar toch lange extensions, en een dikke laag make-up waaronder je een stoppelbaard ziet doorschemeren. Nee, ik wil écht vrouw zijn.

»Uiteindelijk ben ik pas in februari met mijn hormoonbehandeling kunnen starten. Eerst moest ik een grondig psychiatrisch onderzoek ondergaan. Ik kreeg een map mee naar huis met massa’s vragen: met wat voor speelgoed ik als kind speelde en zo.»

'Toen Laura nog Massimo was, in 2007. 'Hobby's had ik niet echt, behalve dan gaan shoppen met vriendinnetjes. En thuis stond ik de hele dag te zingen'

HUMO Ja, wat vroeg jij eigenlijk aan Sinterklaas?

Laura «Dat weet ik niet meer. In elk geval: als ik dan een trein of auto kreeg, zag ik die na twee dagen al niet meer staan. Een barbiepop had ik niet, maar ik speelde wel met die van mijn nichtje.»

Gina «Kwam zijn nichtje langs, dan deed hij niks liever dan kappertje spelen: dan kamde hij haar haar en stak er speldjes in. En toch is het nooit in me opgekomen om hem meisjesspeelgoed te kopen.»

Laura «Toen de dokter van het Genderteam mijn map opensloeg, begon hij meteen te knikken: ‘Had ik wel gedacht...’ Kennelijk was ik een typisch geval van genderdysforie, van een meisje in een jongenslichaam.»

Gina «Het bleef niet bij die ene vragenlijst: we zijn ook verschillende keren op gesprek geweest bij psychiaters en een endocrinoloog, die hem zijn hormoonbehandeling heeft voorgeschreven. Hij heeft ook al de papieren gekregen voor zijn naamsverandering: mensen met genderdysforie betalen daar maar 49 euro voor, terwijl dat normaal 490 euro kost. Zodra het vredegerecht zijn dossier heeft goedgekeurd, mag hij zijn identiteitskaart laten aanpassen. Daar voor hoef je dus niet tot na de operatie te wachten.

»Voor de operatie zelf moet hij wel wachten tot hij achttien is. Die zal meer dan 11.000 euro kosten. Het ziekenfonds komt daar wel in tussen, maar je moet toch eerst 4.000 euro zelf ophoesten, anders begint de chirurg er niet aan.»

Laura «Voor het zover is, moet ik sowieso eerst een jaar lang hormonen slikken. Ik neem Androcur om de aanmaak van testosteron te stoppen, en de vrouwelijke hormoonpil Progynova. Volgens de dokter zou ik pas na een maand iets beginnen te voelen, maar bij mij werkte het al veel sneller. Aan mijn borsten begon het te duwen en in mijn kruis had ik ook pijn – net alsof iemand erin had getrapt.

»Ik ben in de wolken met elke kleine verandering. Ik neem nu foto’s van mijn bovenlichaam om te zien hoe mijn borsten groeien. Hoe groot ze uiteindelijk worden, dat verschilt van mens tot mens. Een vriendin van me heeft een C-cup gekregen, puur op hormonen. IkwilgraageenBofeenC–desnoods laat ik er nog wat bijstoppen tijdens de operatie. Ik moet nu al een beha aan, anders doet het pijn.

»Bij de eerste gymles was ik wel bang voor de reactie van mijn klasgenoten, maar iedereen vond het leuk. Da’s het voordeel van een klas met bijna allemaal meisjes: iedereen doet er heel gewoon over. ‘En, hoe groot zijn ze al?’ vragen ze dan.»

Gina «Maar de hormoonbehandeling gaat ook gepaard met serieuze schommelingen in zijn humeur. Gisteren had hij het weer erg: hij wilde niet uit zijn kamer komen, kwam pas naar beneden als wij gingen slapen... Net een grillig pubermeisje.»

Laura «Ik kan er niks aan doen: die hormonen maken allerlei emoties los die ik vroeger niet had. Ik begin tegenwoordig ook voor het minste te huilen. Naar het schijnt komt dat vooral door de Androcur: de nevenwerkingen daarvan zijn depressiviteit, kortademigheid en sneller moe worden. Plezierig is dat niet.»


Kinder­ psychiatrie

HUMO Hoe reageert je vader op dit alles?

Gina «Zijn papa en ik zijn al een paar jaar uit mekaar. Hij heeft de grootste moeite met Massimo’s situatie. Hij denkt nog altijd dat het een bevlieging is: ‘Dat hij dat eens uit zijn hoofd zet!’ Maar volgens de psychiater is Massimo met die genderdysforie geboren – niemand heeft er schuld aan: hij niet, ik niet, zijn vader niet.»

Laura «Om de week ga ik een weekje bij mijn pa logeren, maar dan zit ik vooral alleen op mijn kamer achter de computer. Ik ben nu volop aan het veranderen, maar hij lijkt dat niet eens te merken.»

HUMO Zal hij het ooit aanvaarden, denk je?

Laura «Hij zal wel moeten, want ik ga hiermee door tot het eind.

»Voor mij is het vooral belangrijk dat mijn mama het aanvaardt. Onze band is altijd hecht geweest. Behalve dan net na de scheiding.»

Gina «Hij lag al zo erg met zichzelf in de knoop en dan kwam die echtscheiding er nog eens bovenop. Eén keer heeft hij toen geprobeerd er een eind aan te maken met pillen. Hij was alleen thuis en had een sms gestuurd naar mijn zus: dat hij ging slapen om nooit meer wakker te worden. Mijn eerste reactie was: ‘Dat zegt hij om aandacht te trekken’, maar ik ben toch maar meteen naar huis gereden.

»Ik vond hem hier op de zetel, helemaal groggy van de pillen. Ik ben hem direct door mekaar beginnen te schudden: ‘Wat heb je genomen?’»

HUMO Waarom had je die pillen genomen, Laura?

Laura (bijna op fluistertoon) «Ik wilde er liever niet meer zijn. Het waren pijnstillers.»

Gina «‘Tien’ – dat was alles wat ik er nog uitkreeg. Kennelijk had hij zoveel Brufen Forte-tabletten genomen. Ik heb meteen naar het antigifcentrum gebeld en daar zeiden ze dat ik met hem naar de spoeddienst moest.»

Laura «Ze hebben me houtskool laten drinken. Om te ontgiften.»

Gina «Daarna hebben we hem op aanraden van de psychiater naar de kinderpsychiatrie in Sint-Niklaas gebracht. Aan een uurtje of twee therapie per week had hij volgens de dokter niet genoeg – hij moest voor langere tijd behandeld worden. Hij is er drie dagen gebleven. Daarna was hij er met geen stokken meer binnen te krijgen.»

Laura «Het hielp gewoon niet. Ik was bijna zestien, maar zat er tussen de achtjarigen. Als therapie moesten we knutselen of op muziekinstrumenten spelen. Eén keer heb ik een gesprek gehad, maar dat was in groep – ook niet de ideale plek om je hart uit te storten. Daar zitten voelde voor mij als een straf.»

Gina «Sinds we naar het Genderteam gaan, loopt alles veel beter, maar we zijn er nog lang niet. De grootste klap moet volgens mij nog komen: de operatie.»

Laura «14 juni is onze volgende afspraak in Gent en daar kijk ik nu al naar uit. Ik voel me goed nu.»

HUMO Is er al een datum vastgelegd voor de Grote Dag?

Laura «Nee. In februari 2013 word ik achttien. Niet lang daarna zal het gebeuren, denk ik. Binnenkort hebben we een eerste gesprek met de plastisch chirurg.»

Gina «Ik wil liever dat hij wacht tot de zomervakantie, zodat hij eerst kan afstuderen. Als hij na de zomer dan werk gaat zoeken, kan hij zich meteen als meisje aanbieden.

»Ze hebben ons al uitgelegd hoe zo’n operatie in z’n werk gaat. Eigenlijk wordt veel gerecupereerd: van de huid van de penis maken ze bijvoorbeeld de schaamlippen.»

Laura «En van de eikel maken ze een clitoris, zodat je ook een orgasme kan krijgen.»

Gina «Alles werkt, behalve kinderen krijgen. Voor hij met zijn hormoonbehandeling begon, hebben ze gezegd: ‘Als je nog ooit kinderen wil, dan is het nu het moment om zaad te laten invriezen.’»

Laura «Ik heb het niet gedaan. Dan heb je een draagmoeder nodig en daar heb ik absoluut geen vertrouwen in.»

Gina «Tja, dat is zijn keuze. Ik maak me vooral zorgen over relaties. Stel dat hij er straks één krijgt, dan zal hij van bij het begin eerlijk moeten zijn. Zeker als hij op een jongen valt die graag eigen kinderen wil.»

Laura «Natuurlijk zal ik eerlijk zijn! Ik zou daar nooit over liegen.»


Babyborrel

HUMO Hoe zie jij jezelf over tien jaar?

Laura «Ik wil graag werk zoeken als make-upartiest – liever dan ge-woon in een kapsalon. Tot voor kort ging ik ervan uit dat ik alleen maar op jongens viel, maar onlangs heb ik een meisje leren kennen bij wie ik me goed voel, en zij voelt zich ook goed bij mij. Ik wil het rustig aan doen en daar heeft ze alle begrip voor. We zien wel hoe het loopt.

»Bij transseksualiteit denken mensen meteen aan seks en prostitutie, maar seks is helemaal niet de reden waarom ik dit doe. Ik doe dit voor mezelf. Mensen denken ook meteen aan she-males, maar persoonlijk vind ik dat maar vies. Ik snap niet dat mensen zo tussen twee geslachten kunnen leven: ofwel ben je man, ofwel ben je vrouw.»

HUMO Je bent met je blog gestart omdat je anderen wil helpen.

Laura «Een paar weken geleden ben ik na een nachtje stappen in een frituur beland. Opeens stond er iemand naast me die vroeg of ik haar – of hem, dat was niet echt duidelijk – hormoonpillen kon doorverkopen. Ze was haast aan het smeken. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ze maar naar het Genderteam moest bellen, maar dat durfde ze niet: ‘Daar gaan ze me niet willen helpen.’

»Ook op Facebook krijg ik geregeld berichten van een jongen die liever een meisje wil zijn en om hulp vraagt. Daarom doe ik ook dit interview: om mensen duidelijk te maken dat ze wel degelijk ergens terechtkunnen, dat ze zichzelf niks hoeven aan te doen, zoals ik ooit heb geprobeerd. Ik weet maar al te goed hoe eenzaam het voelt om zo’n geheim te dragen.

»Maar die blog doe ik ook voor mezelf: ik wil er een soort dagboek van maken, zodat ik later kan terugkijken op mijn tweede geboorte. Want zo zie ik mijn operatie:

die dag word ik herboren. Daarom heb ik ook een echografie van mezelf als foetus op mijn blog gezet: zo zag ik eruit toen ik in mijn mama’s buik zat, toen ik eigenlijk al een meisje had moeten zijn.»

Gina «We grappen weleens: ‘Na de operatie geven we een babyborrel.’ Maar het ís geen lachertje, natuurlijk. Straks heb ik een dochter in plaats van een zoon. Ik geef toe: voor Massimo geboren werd, had ik wel graag een dochter gewild. Maar nu ik hem bijna achttien jaar als jongen heb gekend, wordt het straks toch aanpassen. Ik zal het lastig hebben de dag van de operatie, dat weet ik nu al. Het zal me ook moeite kosten om consequent ‘zij’ te zeggen in plaats van ‘hij’.»

Laura «Je hebt het nu ook al de hele tijd over ‘hij’. (Tegen Humo) Ze beseft dat niet eens, maar ik word daar dus wel gék van.»

Gina «Onlangs stonden we frietjes te bestellen in de frituur. Toen Massimo aan de beurt was, vroeg de uitbater: ‘En, wat zal het zijn voor de jongedame?’ Dan zie je hem glunderen van trots.»

Laura «Een tijd geleden ben ik ook eens teruggeroepen door een wc-dame: ‘Hela, wat ga jij bij de jongens doen?’ Ik ben doorgelopen, want ik durfde niet meer terug (lacht).

»Tegenwoordig kies ik wel altijd voor het vrouwentoilet.»

HUMO Waarom heb je voor de naam Laura gekozen?

Gina «Een paar maanden geleden kreeg ik van hem een sms: ‘Mama, was ik geboren als een meisje, hoe had je me dan genoemd?’ Dan was hij een Laura geweest.»

Laura «Ik vind het niet meer dan normaal dat je ouders je naam kiezen, zelfs als die midden in je leven verandert. Jij hebt je naam toch ook niet zelf gekozen?»

HUMO Word je hier in het dorp eigenlijk nagekeken?

Laura «Vroeger werd ik weleens aangestaard door mensen. Dat gebeurt nu veel minder, tot ik begin te praten en ze mijn stem horen: die klinkt nog altijd als die van een jongen. De hormoonbehandeling verandert daar helaas niks aan. Daarom hou ik liever zo lang mogelijk mijn mond. Was ik vróéger naar Gent gegaan, dan hadden ze me daar puberteitsremmers kunnen geven en had ik nooit de baard in de keel gekregen.»

Gina «Mij valt op dat zijn generatie er weinig moeite mee heeft. Zet hij op zijn Facebook-pagina dat hij naar de endocrinoloog mag voor zijn hormonen, dan krijgt hij allemaal positieve reacties: ‘Goed zo, sjoeke!’ Mensen van mijn generatie zitten er meer mee. Ik krijg vaak te horen: ‘Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor jou!’ Tja, ik kon me er ook niks bij voorstellen, tot het me overkwam. Maar dan denk ik altijd: ‘Er bestaan ergere dingen in het leven.’ Stel dat mijn kind écht ziek zou zijn, dat zou pas erg zijn.»

HUMO Beschouw jij genderdysforie als een ziekte, Laura?

Laura «Nee. Nog nooit heeft iemand me gevraagd of ik ziek ben. Er is niks mis met mij.

»Ik ken wel een paar meisjes die zijn zoals ik, maar ik ga in de toekomst zeker niet speciaal andere transgenders opzoeken. Wanneer we met twee transgenders over straat lopen, zullen de mensen sneller iets in de gaten hebben dan wanneer ik daar gewoon met een vriendin loop. Ik wil niet dat ze denken: ‘Kijk, een man met borsten!’ In het volwassenenonderwijs heb ik iemand leren kennen die zich pas als veertiger tot vrouw heeft laten ombouwen. En zij zegt zelf: ‘Ga niet te veel om met mensen zoals ik, want dat is slecht voor je zelfbeeld.’

»Ik wil een doodgewoon meisje zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234